Ekonomideki kriz bunalıma evrilince; “ekonominin  patronu güvendir”, ”güven de hukuk reformuyla olur” deyişini yeniden duymaya başladık...

Biz de “Güven ve Adalet Kavramı” üzerinden  ülkenin ekonomik ve siyasi manzarasına bakalım istedik...

Güven ve Adalet sadece ekonominin değil  “birey-toplum-devlet”  ilişkilerinin de sigortasıdır.

Çünkü güven adaletle kalıcı olur.

Neden?

Adalet, devleti yöneten iktidarın sınırlarını belirleyen kavramdır.

Demokrasi literatüründe bunun adı “kuvvetler ayrılığıdır” tek adam sisteminde kuvvetler ayrılığı olmaz.

Adaletin olmadığı yerde ”Devlet Nötr “olamaz...

Taraf olur, keyfiyet alır yürür.

Felaket kapıları teker teker açılmaya başlar.

Adaletin olmadığı ülkede iktidara  muhalif olanların ikinci adresi cezaevleridir.

Adaletin olmadığı bir ülke de “hak-hukuk aramak bir tarafa”, “insanın mal güvenliği şöyle dursun, can güvenliği” bile olmaz.

Adalet varsa umut, barış,huzur,kural ve düzen  vardır.

Adaletin olmadığı devlette  şeffaflık olmaz.

Adaletin olmadığı yerde  miras hukuku işlemez.

Adalet yoksa eşit vatandaşlık hukuku uygulanmaz.

Adaletin olmadığı yerde vatandaş devlete ödediği  vergilerinin hesabını soramaz.

Adaletin olmadığı ülkede iktidar da olanlar, kamusal kaynakları kendine biat edenlere dağıtır.

Adaletin olmadığı yerde düşünce ve basın özgürlüğü olmaz.

Adaletin işlediği bir ülkede “ticari sır” diye bir kavramdan bahsedilemez.

Adaletin olmadığı yerde iktidar hesap vermez, hesap soranları   hedef gösterir.

Adaletin olmadığı yerde kuralsızlık kural haline gelir.

Adaletin olmadığı yerde: “iktidarların örtülü ortağı Mafya liderleri  durumdan vazife çıkartır, kendilerini  güvenlik güçlerinin yerine kor,muhalefete racon keser.”

Adaletin olmadığı yerde kaos olur.

Adaleti olmayınca “birey özgürleşmez, temel hak ve özgürlükler tanınmaz, çoğulculuk kavramı kabul edilmez, sivil itaatsizlik ortaya çıkmaz.”

Adalet olmayınca iktidarlar yargıyı muhaliflerine karşı sopa olarak kullanır.

Adaletsizlik ekonomik tabloya da yansıyor, bakın nasıl:

 Adil bir gelir dağılımı olmuyor ve  toplumun en varlıklı kesimi bu ülkede Milli Gelirin yüzde 54’nü alıyor..

20 milyon insan açlık sınırında yaşıyor,50 milyon insan yoksullukla boğuşuyor..

13 Milyon emeklinin 8 milyonu 2 bin Lira,2 milyonu bin 500 lira, 3 milyonu ise 3 bin lira maaşla hayatlarını idame ediyorlar.

Türk-iş Kasım ayı dört kişilik bir ailenin açlık ve yoksulluk maaşını açıkladı. Açlık sınırı 2 bin 517 Lira, asgari ücret 2 bin 324 Lirada kalırken, dört kişilik bir ailenin yoksulluk maaşı ise 8 bin 198 liraya çıkmış durumda.

Çalışan nüfusun yüzde 43’asgari ücretten maaş alıyor, asgari ücret ise  açlık sınırın altında.

Pandemi süreciyle  işsizlik adeta patladı kayıt dışı çalışan 9 milyon 200 bin kişi işsiz kaldı,2 milyondan fazla işçi ücretsiz işten çıkarıldı.

Resmi İşsizlik 4.5 milyon iken, pandemi ile işsiz sayısı 15 milyonu bulmuş durumda.

İlk defa işsiz sayısı çalışan sayıdan fazla oldu.

Pandemi süreci ile  ücretsiz izine çıkartılan milyonlarca işçi açıkça açlığa mahkum edilmiş durumda!

Ücretsiz izine çıkartılan işçi sayısı Kasım ayı itibarı ile 2 Milyon 111 bin 852’ye çıkmış durumda ve  bu sayı giderek artmakta. Ücretsiz izine çıkartılan sayıları 2 milyonu geçen bu işçiler 3 ile 4 bin lira maş alırlarken; şimdi bu insanlar bin 168 lira gibi  kölelik maaşına talim ediyorlar, ücretsiz işten çıkartılan  işçilerin sigorta primleri de yatırılmıyor.

Gelir dağılımında OECD rakamlarına göre dünyada 5 ülkeden  biriyiz ve üçüncü sıradayız.

Ekonomi ve işsizlikte  böyleyiz de, dünyada hukuk devleti ve basın özgürlüğü sırlamamız çok mu iyi?

Hukuk devleti sırlamamız 117 ülke arasında 109’cu sıradayız.

Basın özgürlüğünde 180 ülke arasında 154’cü sırada yer alırken, dünyada cezaevlerinde en fazla gazeteciyi hapseden ülkeyiz ve böyle de bir, birinciliğimiz var.

İş cinayetlerinde de Avrupa’da birinciyiz, dünyada da Çin’den sonra ikinci ülkeyiz.

Akp’nin son 17 yıllık iktidarında tam 22 bin işçi iş kazası altında ölmüş. Bu ülke de her gün 5 işçi iş cinayetinde hayatını kaybederken,7 işçi de iş göremez duruma düşerek sakat kalıyor.

Ortaya çıkan tablo da görüldüğü gibi adalet olmayınca,  siyasetçi bu ülkede zenginleşirken vatandaşın fakirliği de değişmeyen  kaderi oluyor.

AB liginin hiç bir   ülkesinde  siyasete girdiğinde “bir evi bile olmayan  siyasetçi”, siyasette yükseldikçe dolar milyarderi olamaz, bu şekilde  bir tane siyasetçiye de rastlayamazsınız.

Muktedirin neden  AB’den  uzaklaştığı şimdi daha iyi anlaşılmıyor mu?

Çözüm ivedi olarak AB ile müzakerelerine başlamak ve Kopenhag kriterlerini uygulamaktır.