İlkin şu: “belediye sınırları”yla ilgili bir sorundan söz ediyoruz. “Belediye” deyince, belediye başkanları karşımıza önemli bir etken olarak çıkar: kişilikleri, imgeleri, üslûpları vb. Şimdi, bu sınır değişikliğiyle, Mustafa Sarıgül’ün elinden bir şey alınıyor. Yukarıda saydığım özellikler çerçevesinde Mustafa Sarıgül benim onayladığım, herhangi bir şekilde yakınlık duyduğum birisi değil. Tam tersine. Ama bu yapılanın bir haksızlık olduğu kanısındayım.

Tabii orta yerde bir “haksızlık” varsa, bunun “mağdur”u öncelikle, geçici bir başkan olan Sarıgül değil, orada yaşayan, çalışan insanlar. AKP bu olayda da, bir alışkanlık hâline getirdiği davranış biçimini sergilemekten geri durmadı. Orada evi, işyeri olan binlerce insan bir sabah uyandı ve gece vakti bir belediyeden bir başkasına geçtiğini öğrendi. Topluma ilişkin tasarrufunu topluma danışma ihtiyacı duymadan yürürlüğe koyan bu saygısız tavır, bu dönemde, bir “kural” hâline geliyor. Daha da olacağı anlaşılıyor artan bir “keyfîlik” dozuyla.

Sarıgül’e ya da başkanı olduğu bölgeye “haksızlık” dedim. Oysa Sarıyer Belediye Başkanı Şükrü Genç de “Hak yerini buldu,” diyor. Ne olmuş da, hangi zeminde, hak yerini bulmuş? Genç, anladığım kadar, bu önermesini coğrafyaya dayandırıyor. Maslak Yolu’nun ucu Büyükdere’de, Hacı Osman Bayırı’nda olduğuna göre, Sarıyer ilçesinin şimdiye kadarki sınırlarına paralel uzandığına göre, Sarıyer ilçesinde olmalı, demek istediğini sanıyorum.

Coğrafya açısından haklı olabilir; ama Maslak bölgesi, tarihî bakımdan, Sarıyer’in değil, Şişli’nin uzantısıdır. Sarıyer’in organik olarak batısına doğru genişlemesiyle biçimlenmemiştir. Aslında ta Taksim’den başlayıp Şişli- Mecidiyeköy- Levent aksı üzerinden uzanan yolun organik ürünüdür. Nüfus özellikleri bakımından da, tarihî oluşum bakımından da böyledir (ama Şişli’nin Karadeniz’e doğru uzayıp giden öteki mahallelerinin de Şişli’yle bu anlamda bir akrabalığı olduğu söylenemez). Bu nüfusun hatırısayılır bir bölümünün bu yeni “taksimat”tan hoşnut olacağını sanmıyorum. Bu yolda bazı “tehdit”ler de hemen uç verir gibi. Semt halkı, haklarında hiçbir “danışma” olmaksızın verilen bu “karar”ı protesto edecekse, ben onlara sadece hak verebilirim. Ancak, gönül ister ki, böyle bir protesto olacaksa, şimdiye kadarki benzerleri, “Onlar yaptı! O hâlde karşı çıkmalıyız!” havasıyla yapılmaz; ilkeleri öne çıkarır, şu şu şu demokratik ilkeleri, katılım değerlerini kabaca çiğneyen bir zihniyetin ürünü olduğu için yapılır ve o zihniyetin açmazlarını sergiler.

Diyelim ki Şükrü Genç benim göremediğim bazı olgusal gerçeklikleri gözönüne alarak Komisyon’un bu kararı için “Hak yerini buldu” dedi. Kararın herhangi bir “hak” sorununu çözmek üzere çıktığını düşünemiyorum “her şey bizim ‘hakkımız’ olmalı” tarzında bir “hak” dışında. Göz çıkaran bir üslûpla, “Haydi arkadaşlar, kendimizi kayıralım” zihniyetinin işlediği ayan beyan ortada. Türünün ilki de değil, Sulukule ve daha çeşitli örneklerini gördük.

Türkçede “ayak oyunu” diye bir laf var. Ona gelmeden, sokağa inmeden “kâğıt-üstü” veya “harita-üstü” oyunları da olabiliyor. Bu, ayrıca, ezelden beri bu topraklar üstünde yaşanan ikiliği (“beyaz” ve “siyah” Türkler...) haritaya aktarma anlamını da içerdiği için özellikle tehlikeli.

Bir not: Cuma sabahı yayımlanan yazımda Yirmisekiz Mehmed Çelebi’den dem vurmuştum; Temel İskit beni düzeltti: Osmanlı “geçici” elçi gönderiyor, daha öncelerinden başlayarak, ama gittiği yerde kalan “mukim” elçi göndermiyor. Uzun ikametine rağmen Yirmisekiz Çelebi de aslında “geçici”ymiş. İlk “kalıcı” elçi 1793’te Londra’ya tayin olunan Yusuf Âgâh Efendi’ymiş. Beş yıl kadar kalmış orada.