Ancak, Başbakan’ın gözünde bunların hiçbirinin fazla bir önemi kalmadığı anlaşılıyor.

Başbakan’ın “Gezi” ile birlikte göstermeye başladığı araz konusuna hiç girmeyelim. “Kumpaslar”, “darbeler”, “lobiler” gırla gidiyor. Bu söylemin yaratmak istediği esrarengiz atmosfere rağmen, birçok bakımdan olayların olanca saydamlıkları içinde seyrettiği bir ortamda yaşıyoruz. Yolsuzluk iddiaları, buna karşılık işten el çektirilenler, son derece yalın ve çıplak bir hikâye anlatıyor. “Örtbas etme” fiilinin Türkiye’de çok eski kökleri ve yaygın uygulaması olagelmiştir. Ama hep insanın dikkatini dağıtan dekoratif unsurlar da bulunurdu. Şimdi dekorasyon falan yok. “Örtbas” etmenin böylesine “döksaç” üslûbuyla yapıldığını görmemiştik. HSYK sorunu da bu üslûbun dile geldiği noktalardan biri.

Bu “yalınlaşma” sürecinde. Başbakan da oldukça yalın bir pozisyon edindi ya da orada kaldı. “Çoğunluk” ilkesinden söz ediyorum. Gezi ile birlikte evlerinde tutmakta güçlük çektiği bir çoğunluk söylemini başlattı. Öylece devam ediyor.

Demokrasinin çoğunluk ve azınlıkların dengelenmesi demek olduğunu belki yeterince incelememiştir; ama hiç bilmiyor da olamaz, çünkü iktidarının daha erken dönemlerinde buna dikkat etmek ister gibi davranıyordu, ona göre konuştuğu oluyordu.

Ama şimdi oralarda değil. “Çoğunluk”tan başka bir ilke görmemiş, duymamış gibi.

Son olarak, HSYK’nın seçilmesinde, oluşturulmasında “parti kontenjanı” denebilecek bir yöntem önerdiğini medyadan öğrendik. Anlaması önce biraz zor geldi bana, çünkü bu da görülmüş, duyulmuş bir şey değil. Anlaşılan o ki, siyasî partilerin, herhalde Meclis’teki temsil oranlarıyla orantılı bir biçimde, “hâkim ve savcı tayin etme” kontenjanları olacak.

Böyle bir yöntem olmasa da, bu memlekette iş yapan hâkim ve savcıların tuttukları siyasî parti, destekledikleri veya hizmet ettikleri siyasî ideoloji zaten yok mu diye sorabilirsiniz. Var. Ama zaten sorun bu. Mücadele edilmesi ve geriletilmesi gereken alışkanlık, “eski hastalık” bu. Başbakan’ın önerisi de “patoloji”yi “metodoloji” haline getirmek.

“Nasıl olsa çoğunluk bende” diye düşünüyor herhalde. “Çoğunluk” tanımı da, “istediğini yapar” gibi iki kelimeyle özetlenecek bir şey. Bu anlayış onun önem verdiği “ulema” tarafından da yankılanıyor: Müslüman toplumda, dinî akidesi zayıf olanlar (herhalde kendi selâmetlerini de gözönüne alarak)çoğunluğu rahatsız edecek şeyler yapmasınlar.

Böylece “çoğunluk iradesi”ni egemen kılalım. İyi. İyi de, bu “irade”nin zaman içinde bazı değişiklikler gösterme ihtimali zayıf da olsa hiç yok mu? Çoğunluk iradesi ile Tayyip Erdoğan iradesi ebediyen özdeşlik ilişkisi içinde devam edecek mi? Böyle olmazsa ne olacak? Diyelim ki AKP seçimde geriledi, ABC ya da XYZ Partisi çoğunluk oylarını almayı başardı. Örneğin HSYK gibi bir yerde bu yeni irade nasıl tecelli edecek? Kontenjanın çizdiği sınırlar içinde birileri azledilecek, yerlerine yenileri mi tayin edilecek?

Pek pratik görünmüyor. Daha pratik çözüm, partiler, yalnız milletvekili adaylarıyla değil, hâkim- savcı adaylarıyla da seçime girsinler. Biz de bilelim, kim AKP’li yargıçtır, kim CHP’li yargıçtır vb.

Ama konu HSYK ile de bitmez. Nitekim şimdi Emniyet’te de kıyamet kopuyor. Yarın bakarsınız bilmem nerenin Tapu- Kadastro örgütünde anlaşmazlık çıkar. O zaman partiler kendi bürokrat kadrolarını belirleyip açıklasınlar. Çoğunluk kazanmış partiye de fazla zahmet çıkmaz böylece. O listeyi kızağa çeker, kendi listeni iş başına getirirsin.

Böylece dünya demokrasisine de katkıda bulunabiliriz. Onların akıllarına gelmemiş böyle dâhiyane formüller, onun için debelenip duruyorlar.

Bize bakıp öğrensinler.