Kemalist kesimden birileri, AKP’nin son durumundan epeyce memnun görünüyor. AKP’nin belirgin bir biçimde ve hoyrat bir tavırla dümeni “sağ”a kırmış olması, onlara da “Biz haklıydık” deme fırsatı tanıyor -öyle düşünüyorlar, dünyayı öyle anlıyorlar.

AKP ya da PKA ya da adı neyse, bir parti var. Benimle aynı fikirde değil. “O halde benim düşmanım” mı? Öyle mi olmalı? Olmamalı, ama böyle kabul etmek daha rahat, daha rahat bir pozisyon. “Bu parti şimdi bazı iyi işler yapıyor olabilir” diyeceksin; “ama biraz bekle, kötü şeyler yapmaya başlayacak. Çünkü özünde yanlış, sağcı, kötü...” her neyse. Dolayısıyla, onun her yaptığına karşı çıkarsak -ve kendin bir şey yapmadan, yanlız onun “kötü” olduğunu söyleyerek- bekliyorsun. Bu duruş da, onunla aranda hiçbir diyalog olmamasını garanti altına alıyor. Böylece, fiilien hiçbir şey yapmamak biçiminde bir siyasi eylem biçimi yaratmış oluyoruz. Kolay olan da bu zaten.

Peki, senden olmayan herkes “kötü” mü ve öylesiyle iş yapılmaz mı? Yani, Stalin’in berbat sonuçlara yol açan “sınıfa karşı sınıf” politikası, Sosyal-Demokrasi’ye “baş düşman” muamelesi yapması, tekrarlanabilir bir politika mı?

70’lere girerken, “Marksist” olma iddiasında hareketler, Kemalist-cuntacı hareketle gayet sıkı fıkı bir işbirliğine girebiliyordu. Onlar da farklıydı, şöyle dile geliyordu bu: “Onlar Bolu’ya gitmek istiyor, biz Ankara’ya. Ama Bolu’ya kadar birlikte gidebiliriz.”

Demek ki senden olmayanla birlikte gidebiliyorsun.

Tabii bunu demekle, Kemalist cuntacılarla senin kendi yolunun aynı yöne gittiğini de kabul etmiş oluyorsun. Bu da az şey sayılmaz. Yani, “Kemalizm artı 200 kilometre eşittir Komünizm” oluyordu.

Oluyordu, çünkü o “müttefik”, bir darbe yapacak alet ve edevata sahipti. Vazgeçilmezliği de buna dayanıyordu.

Sonra ne oldu? Bolu’ya mı gelindi? Pek sanmıyorum. Ama faşizan kokular saçan bir yere gelindi ve erken durması beklenenler daha gidecek yolu olduğunu söyleyenleri yakalayıp hapishanelere tıktılar, bazılarını öldürdüler, orta yol mol kalmadı. Böyle epey zaman geçti.

Bu tutuklulara -“teori”de öngörülmemiş somut duruma- rağmen, “ittifak” fikri nedense değerini korumaya devam etti. Çünkü darbe yapmak için gerekli alet ve edevat hâlâ oradaydı. Ama, talihsizlik sonucu, “sol” değil de “sağ” olanların elindeydi.

Bu konuda da politika, “beklemek” üstüne kuruldu. Varolan durum, somut durum, bizim bildiğimiz “tarihi gelişme” yasalarına uymuyordu. Uymadığına göre günü gelecek, değişecekti. Alet ve edevat, “sağ”ın elinden “sol”un eline geçecekti. Nitekim bu grupların söz ve davranışlarına bakıldığında, 2000’li yıllarda bu aktarımın gerçekleşmiş olduğu anlaşılıyor. “Ergenekon” dedikleri de bu el değiştirmenin tezahürü.

Öbür tarafta, yüzde ellilere varmış bir kitle desteği var. Ama belki bu önemli değil.

Başta dediğim gibi, şimdi bu anlattığım kesimde, bir sevinç havası! “İşte, dediğimiz çıktı! Üstelik bunu, o öteki alçaklar (adları neyse, ‘liberal’ mi, ‘yetmez ama evetçi’ mi, her neyse) bile anladılar. Eleştirmeye başladılar!”

AKP demokratik doğrultuda işler yaptıkça desteklerim (kendi adıma konuşuyorum): demokrasiye sığmayan bir tavıra giriyorlar ve eleştiriyorum. Hikâye bu kadar basit, yalın. Çünkü “özcü” değilim, “X özünde kötüdür” diye düşünmem.

Ancak bu apolitik politika anlayışının sahipleri açısından, “iktidar bloku”, aradaki gelişmeler, çelişkiler gibi konular önemli değildir. Orada öyle bir “blok” olması doğa kanunu gibi bir şeydir. Olacaktır. Bizim düşmanımız bizim gibi düşünmeyi reddeden o alçaklardır. AKP belirgin bir biçimde ve hoyrat bir üslupla dümeni sağa kırdı. Yani biz kazandık!