Ulus devletler çağında cumhuriyeti kuranlar, ümmetçi önerilere kulak vermeyerek yeni bir Osmanlı yaratmaktansa Türkiye Cumhuriyeti’ni kurarak yeni bir başlangıç yapmayı yeğlemişlerdi. Ancak bu başlangıç için ortada “homojen” bir ulus olmadığından, etnik köken ve inanç bakımından oldukça karmaşık bir sosyal dokuyu “Müslümanlık ve Türklük” ekseninde, deyim yerindeyse “uluslaştırmaya” zorladılar, vs.

Böylelikle oluşan sosyal ve siyasi yapılar arasındaki farklılıklar kararsız bir siyasi denge yaratarak zaman içinde iniş-çıkışlarla bugüne geldi. Bugüne gelindiğinde ise bu yapıların örtüşmeme hali küreselleşme sürecinin yarattığı etkilerle daha da büyüdü. Bugün Türkiye toplumunun geldiği yer çok daha karmaşık bir yer.

AKP iktidara geldiğinde devraldığı yapılar bugünkü yapılar değil. AKP iktidarı 12 yıl boyunca iyi-kötü, olumlu-olumsuz bir çok şey yaptıysa da, o zamanın başbakanı, şimdinin Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın verdiği güçlü imaja rağmen güçlü bir iktidar olamadı.

Örneğin, daha düne kadar AKP iktidarının başardığı en olumlu adımın “vesayet rejimini” gerilettiği, hatta kimilerine göre de tarihe gömdüğü tespiti idi. Ama Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın geçenlerde askerlere yaptığı konuşmada “Aldatıldım!” demesi bu başarının kime ait olduğu sorusunu da gündeme getirdi. Çünkü, vesayet rejimi dediğimiz rejim askerin etkisinin olduğu bir rejim ise ve bu rejimin değişmesinde “Ergenekon” ve “Balyoz” gibi askerin de içinde olduğu davalar rol oynadıysa ve bu davaları açanların da “cemaatin” adamları olduğu doğru ise ve Erdoğan “cemaat” tarafında “aldatıldım” diyerek askerden özür diliyorsa, bütün bunlardan nasıl bir sonuç çıkarılabilir ki? Güçlü görünen bir lidere rağmen, el yordamıyla ilerleyen, neyi nasıl yapması gerektiğini dahi bilmeyen, kadrosu olmayan titrek bir siyasetten başka...

Sanırım AKP iktidarının sona erme olasılığının dahi konuşulduğu Haziran seçimlerine yaklaştığımız şu günlerde her şey biraz daha netleşiyor. AKP’nin yaptığı en önemli hatanın bütün mağdur kimliklere sahip çıkmak yerine yalnızca İslami kimliğe ve onun mensuplarına sahip çıkmış olması, diğer mağdur kesimlerin dertlerine çare bulamamış olması olduğu daha bir netleşiyor.

Evet, AKP yanlıların dediği gibi “tarihi bir parantez” kapanıyor. Ama henüz kapanmadı. Cumhuriyetin homojenleştirici ulus devlet yaratma çabasıyla açılan parantezin kapanabilmesi için bu coğrafyada yaşayan herkesin özgürce kendini ifade edebileceği bir duruma geçmek gerekiyor. On iki yıllık AKP deneyimi bu parantezi kapamayı başaramadı. Başaramadı çünkü gerek vizyon olarak, gerek kadro olarak (varmış gibi olmasına rağmen) yeterli hazırlığı yoktu. Tabii en önemlisi o tarihi parantezin başında önerilen ümmetçi bir Osmanlı fikrine kapılarak bir zamanların Kemalist kadrolarının yaptıklarının tam tersi yola gitti (Kemalist siyasete benzemesi de o nedenle).

Oysa bugünün Türkiyesi çok farklı bir Türkiye. Farklılığı bütün gidiş-gelişlerine rağmen Gezi’de ortaya çıktı. O nedenle de artık “ümmetçi”, “ne olursan ol gel!” çağrılarının gerçekçi olmadığı ortada. Bugünün Türkiyesinde herkes kendi “hakkını” istiyor. “Artık haklarımızı konuşalım” diyor. Eğer bir cemaat toplumundan, söz konusu tarihi parantezi kapatarak, post-modern bir demokrasi ve yeni bir başlangıç yaratmak istiyorsak böyle bir siyasete destek vermek gerekiyor.

Böyle bir siyaset yalnızca HDP’de ortaya konduğuna göre HDP’ye destek vermek, onun barajı geçmesini sağlamak sanırım barış ve demokrasi yanlısı herkesin yapması gereken bir iştir.