Kalimnos'tan Paros adasına doğru seyrediyoruz. Gökova’dan bir ses yükseliyor,  hiç ihtiyarlamayan bir denizcinin sesi bu, Sadun Boro’nun: “En çok uzun seyirleri özlüyorum” diyor. Hüzünlü titreşimler var bu sözde... Beni de hüzünlendiriyor.

 

Uzak denizleri özlediğini anlatıyor Sadun Abi: “O uzun seyirlerde denizle, gökyüzüyle öylesine baş başasındır ki, sadece denizle boğuşur, sevişirsin. Öylesine bir baş başalıktır ki bu, üç torba altının olsa bir dilim ekmek alamazsın, bir dilim ekmek...”

 

Yıldızlar tepemizde. Ne kadar parlak, ne kadar yakın. Büyüleyici bir görüntü. Sürekli kayan yıldızlar bir başka âlem... “Deniz korkusu”nu azaltıyor gökyüzündeki bu harika cümbüş... Sayende denizi sevmeye başladık Sadun Abi, sana şükran borcumuz var.

AMORGOS, Ege’de bir                                                                                   

Vira bismillah!

Kalimnos adası günün son ışıklarıyla arkamızda kalıyor. Ağır ağır yitip giden liman ışıl ışıl, sanki yangın yeri...

Denizci deyişiyle:

Rüzgârımız bol, denizimiz az olsun!

Paros adasına kadar 15-16 saat yolumuz var, yelkenlimiz Peace’le. Her şey yolunda giderse, ertesi gün öğle vakti Paros’tayız.

Hava beklediğimiz gibi. 26 knot esiyor. Rüzgârı kafadan alıyoruz. Henüz Kalimnos’un kuytuluğunda olduğumuz için o kadar hissetmiyoruz havayı.

Arada bir sağanaklar sert vuruyor. Açık denize çıkınca anlayacağız Hanya'yı, Konya'yı. Biraz dayak yiyeceğimiz kesin gibi...

Mehtap pırıldamaya başladı, ağır ağır yayılıyor denize. Dalgaların üstündeki o gümüşî oynaşmalar o kadar güzel ki...

Tuhaf bir heyecan. Ve denizin insana verdiği özgürlük duygusu... Günlük hayatın, vıdıvıdıların esaretinden kurtulma hissi bir anda uyanıyor içimde...

Tam önümüzde Çoban yıldızı, koca bir fener gibi asılı gökyüzüne, ne kadar parlak. Bize rehberlik ediyor çalkantılı denizde...

Üç torba altının bir dilim ekmek etmediği uzun seyirler 

Gökova’dan bir ses yükseliyor,Karacasöğüt’ten. Hiç ihtiyarlamayan bir denizcinin sesi bu,Sadun Boro’nun:

“En çok uzun seyirleri özlüyorum.”

Hüzünlü titreşimler var bu sözde...

Beni de hüzünlendiriyor.

Efsane denizci 80 yaşını devirmiş durumda. Ama yıllar onu ihtiyarlatamıyor. Çünkü yaşamı boyunca her şeyini verdiği denizlerin koruması altında o.

“Uzun seyirleri özlüyorum en çok” cümlesini tekrarlıyorum, ne kadar uzun diye sesleniyorum ona Ege’nin ortalarından.

Sadun Boro keyifleniyor:

“Okyanus geçişlerini, çok uzak denizleri özlüyorum.”

Sonra takılıyor bana:

“Geçen yıl Marsilya’dan yelkenliyi getirdiniz. İki hafta Akdeniz’de seyrettin, Marmaris’e geldin. Neredeyse aylarca yazacaktın. Bir de benim gibi uzun seyirler yapsan, herhalde yıllar yılı yazardın.”

O büyük kahkahasını duyuyorum sevgili Sadun Abi’nin...

Sesi yine kulağımda:

“O uzun seyirlerde denizle, gökyüzüyle öylesine baş başasındır ki, başka hiçbir şey yoktur. Günler ve günler boyu yol alırsın yelkenlinle. Sadece denizle boğuşur, sevişirsin. Öylesine bir baş başalıktır ki bu, üç torba altının olsa bir dilim ekmek alamazsın, bir dilim ekmek... İşte en çok bunun için özlüyorum uzun seyirleri...”

Her gün işe giden milyonlarca karıncaya karışmak 

Birlikte içtiğimiz Yeni Rakı’sının ve tüttürdüğü ince purolarının kokusu burnumun ucunda... Kendisini neden şanslı addettiğine kulak veriyorum:

“Yukarıdaki, bütün insanlara beş duyuyu vermiş. Bir duyuyu da, yani altıncı duyuyu da parmaklarının ucuyla şöyle bir serpmiş yukarıdan... İşte o serpintiden nasiplenen, ayrıcalıklı insanlardan biri de benim. Doğayı sevmek, doğanın farkında olarak onunla iç içe yaşayabilmek gerçekten bir imtiyaz. Yoksa her gün işe gidip gelen milyonlarca karıncadan biri de olabilirdim.”