Son 10 gündür 18 yıl önce 6 yaşında evlendirilen çocuk gelin konuşuluyor.

Türkiye'de çocuk gelinden geçilmezken neden şimdi konuşuluyor?

Muamma mı?

Hayır, biliniyor; iktidar yönetmekte zorlandıkça dini değerlere, ritüellere sarılıyor, onları koruma kalkanı haline getiriyor, muhalefetin haklı hızını kesiyor, konuyu izole ediyor ve hatta bazen baskın bile çıkıp zammı zulmü unutturabiliyor.

Bu kez de öyle olacak mı acaba?

Muamma.

Çünkü bu kez ortaya çıkan çocuk gelin, iktidar cephesinden; iktidarı hararetle destekleyen İsmailağa Cemaati’ne bağlı Hiranur Vakfı kurucusu Yusuf Ziya Gümüşel'in kızı.

Çocuk gelin, 6 yaşında oyuncağıyla oynarken evlendirilen bebe büyümüş, 22 yaşında, 2020 yılında devlete durumunu anlatıyor.

Boşa, şikayet olarak kalıyor.

Şikayet 10 gün kadar önce Birgün gazetesi ve Halk TV'de haberleşip yankı bulunca tüm medyayı sarıyor, hükümeti adeta suçüstü yakalanmış gibi bir duruma düşürüyor.

İnsana biraz "Düğün değil bayram değil, eniştem neden öptü?" dedirtiyor ama bu bir Türkiye ve hükümet aczi değil.

Bu, Orta Doğu'nun, tüm feodal kültürlü mülkiyet düzenlerinin ve nüfusun dünya çapında akışkanlığı bakımından da bir insanlık ayıbı.

O yüzden çıkışı müphem olsa ne yazar, olmasa ne yazar, kime yarar yaramaz demeden, hemen neşter vurulması gerekiyor..

Tabi vurabilirse.

Çünkü bu, asırların nasır tutmuş habis uru.

Çocuk gelin, gelinlik giymiş bir mülk, sahiplik feodal kültürden sürgit bir miras, o bebe plastik değil, canlı bir demirbaş işte.

Asırlardır toplumun mecburen bağışıklık edindiği bir acı.

Çünkü çocuk gelinin çığlığı vicdan mezarının içinde çınlıyor, ses dışarı taşamıyor; ne komşu, ne devlet ne de başka bir canlı duyuyor.

Ağla ağlayabilirsen, göz yaşı meseleyi çözmüyor.

Çözüm muamma mı?

Hayır ama hep sebepler ve sessizliğe sebep olanlar konuşuyor, hep onların dediği oluyor, halkın ve hakkın dediği dinlenmiyor.

Gerçi halk da yeterince konuşmuyor, taraf olmuyor, birazcık yaşananın doğal figüranı oluyor ya!

Hiç susmayan egemen sermaye grupları, temsilcileri, dibi birbirinden karalar, sanki sorunu üreten ve çözmeyen kendileri değilmiş gibi birbirlerine horozlanıyor, üstüne üstlük bir de halktan puan almaya çalışıyor.

Oysa iplikleri pazara çoktan çıktı.

Ortaya çıkaran kapitalizmin tarzı, modernite, çocuk gelini teşhis ediyor, hukuki dayanaklarını ilan ediyor.

1900'lü yıllarda yazılan yazılar, çizilen karikatürlerde görülüyor,  çocuk gelinler olmasın diye muhalefet ediliyor, sonraki yıllarda topluma Medeni Kanun monte ediliyor.

Ama iktidar olmak hele de kalmak uğruna montaj tutmuyor, kavruk, sonradan burjuvalar, bezirgan tüccarlar, feodal kültür ve bekayla uzlaşıyor, çocuk gelinler katmerli acılar çekmeye devam ediyor.

Dolayısıyla da bir arpa boyu yol alınamıyor.

Ama çözüm mümkün.

Hep ilk akla gelen ve hep yapıldığı gibi yasak, kapatma, daha yüksek ceza değil, tam aksine aydınlatma, açığa çıkarma, serbestlik, ama sımsıkı, modern, bilimsel, sevgi ve şefkat dolu yaklaşım; denetleme; kurumsal, hukuksal ve toplumsal güvence.

Artık çok yönlü ıslah olmak zorunda.

Koro halinde tepkiler ve kampanyalarla nedeni değil faili döverek geriye adım attırarak,  gizliliğe iterek, düşmanlaştırarak olmaz.

Artık çok yönlü ıslah, bir çözüm proğramı uygulanmazsa daha çok çocuk gelin haberleri duyulacak ve asıl neden işine devam edecek.

Nedeni yok etmek gerekiyor.

Asıl neden sistemden beslenip sisteme yarayan bir aygıt haline dönüştüğü, "imani" değerlerle de süslendiği için organize bir suç örgütünden beter hasarla toplumun hücrelerine kadar işliyor.

İşli ama bir suç gibi, günah gibi değil, olağan, yaşamın doğal bir ritüeli halinde sürüyor, karşı çıkılmaz hale, toplumsal bir yargıya dönüşüyor. 

Bu da çözümün kolay olmayacağını gösteriyor.

Öfkelenmeden, kırmadan dökmeden sistemin egemenliğini sürdürmek için bilinçli olarak bu hale getirdiğini unutmadan ve bu durumu yaşayan insanları ötekileştirmeden azimli ve sabırlı olmak gerekiyor.

Ama bunu suç küpü bu egemenler yapmayacak elbette.

Yine çözüm, demokratik cumhuriyette.