Olur ya, yanlış bir zan olabilir, Cumhurbaşkanı’nın açılış töreni kamuflajlı mitinglerde oy istemesine bakıp, oyunu ona vermeyi düşünenler çıkabilir.

Bu oylar ne yazık ki geçersiz sayılır, çünkü Erdoğan ismi oy pusulasında yok. AK Parti kurmaylarının bu seçimde anlamakta ve anlatmakta zorlandıkları ve bir türlü aşamadıkları temel problem de işte bu. Erdoğan’ın ısrarla sürdürdüğü seçim kampanyası ile AK Parti’ninki arasında iflah olmaz bir çelişki var. Biraz da seçime müdahil olmak için Erdoğan başkanlık sistemini referanduma götürüyor; ancak AK Parti ve Davutoğlu parlamenter sistemin anlı şanlı iktidar aktörü olarak seçmenden oy istiyor. Mesele halefle selef arasında bir boyölçüşme değil; Davutoğlu’nun partisinin kampanyasını başkanlık sistemine hasretmesi ile ayağına taş bağlayıp denize atlaması arasında hiçbir fark yok. Erdoğan’ın kampanyasını yarıda kesmesi, liderlik iddiasından vazgeçmesi ve karizmasını terk etmesi demek. Gelin de çıkın işin içinden. Nitekim Davutoğlu’nun kurmaylarının bu çelişkiyi aşamadıkları o kadar bariz ki, seçim yaklaştıkça eriyen oyları toparlayabilmeleri için büyük bir mucize lâzım. Bu mucize, sadece Erdoğan’ın eline mikrofon almaktan vazgeçmesine ve seçime kadar bütün zamanını Vahdettin Köşkü’nde veya Ak Saray’da büyükelçilerin niyet mektuplarını kabul etmek faslından protokol işlerine ayırması ön şartına bağlı. Bugünlerde AK Parti’nin önünü açacak, Anayasa’daki cumhurbaşkanının tarafsızlığı prensibi kadar katkıda bulunacak başka sihirli bir formül yok. Olmaz ya, Davutoğlu çıksa: “Ey Cumhurbaşkanı, benim partim için bile olsa tarafsızlığına gölge düşüremezsin, seçim için oy isteyemezsin” dese, sizce AK Parti oyları ne kadar artar?

Ancak iş işten geçmiş görünüyor. Ayrı ayrı bütün muhalefet partileri Erdoğan’ın seçim atmosferinde yol açtığı anaforu kendi yelkenlerini dolduracak çapta elverişli bir rüzgâra dönüştürmüş vaziyetteler. HDP barajı geçerse, Demirtaş’ın “seni başkan yaptırmayacağız” sözü sayesinde geçmiş olacak. Ak Saray olmasaydı Kılıçdaroğlu’nun yoksul kesimleri hedef alan vaatleri ne kadar inandırıcı olabilirdi? Bahçeli’nin keskin ve tok eleştirilerinin bu açık hedefi ıskalaması mümkün mü?

Cumhurbaşkanı’nın öncelikleri ile seçime giren AK Parti’nin öncelikleri çok farklı. Manisa’da Tek Parti dönemini mumla aratan polis operasyonları, nobranlığından önce İktidar’ın seçim önceliğine aykırı. Yılların politikacısı Arınç bu aykırılığı “Ben şimdi Manisa’ya nasıl oy verin diyeceğim?” diye ifade ediyor. Denetimsiz ve hukuksuz iktidar gücüyle girişilen zulmün sandıktaki karşılığını hesap eden birileri yok mu? Seçim kaybetmeyi istemeyeceklerine göre elbette vardır; ancak öyle anlaşılıyor ki güçleri bu nahoş halkla ilişkiler tarzını engellemeye yetmiyor.

İki hakimin ardından dört savcının tutuklanması, AK Parti’yi sandığa gömmeye azmetmiş olan birilerinin operasyonu olabilir mi? Aklı başında seçim stratejisyenleri bu soruyu sorup, cevabı komplo teorilerinde arayabilir. Hukuk katlediliyor. Toplumu dehşete düşürmek için bu katliam göstere göstere yapılıyor. Savcı, -eski tabirle müddeiumumi- bizim adımıza iddiada bulunan kişi, MİT TIR’larını durdururken geçerli kanunları uyguladılar ve kamu adına suçu kovaladılar. Hakim-savcı tutuklayan gücün keyfiliği aşikâr iken, 7 Haziran’da seçmen bu despotluğa teslim olan ve “gel beni de tutukla” anlamına gelen bir oyu neden kullansın? Hukuk yok edildi, yargıçlar-savcılar hapse atıldı, geride iktidarı millet adına denetleyecek yargı erki kalmadı. Vatandaşı kendisine eziyet edilmesinden haz duyan, bu zulme boyun eğmeye mütemayil zannedenlerin haklı çıkması mümkün mü? Güç gösterisinin, herkesin yüreğini ağzına getiren baskı ve sindirmelerin zamanı mı? Hangi iktidar aklı, seçime giden partisini böyle dişleri dökülen zincirinden boşanmış bir canavar misali seçime sürükler?

İktidar sınıfı içinde Erdoğan’a oy vermeyi düşünenler var. 7 Haziran’da oy kullanmaya gittikleri zaman, hatta belki de sandıklar açıldıktan sonra gerçek durumu kavrayacaklar.