Siyasi kariyerini bağladığı Cumhurbaşkanı Erdoğan’a yaranma yarışına girmiş görünen Başbakan Davutoğlu, İzmir’de “paralel çete” safsatasını tekrarlamakla kalmadı, hızını alamayıp Hizmet’i “illegal terör örgütü” ilan etti...

Cadı avında sıra yardım derneklerine ve hayırsever esnafa geldi... Ekrem Dumanlı AKP iktidarı için söylediklerinde yerden göğe haklı: “Kibir paçalarınızdan damlıyor, hükmetme şehveti sizi esir almış, hak ve hakikati çoktan silmişsiniz defterinizden... Bunca günaha girdikten, bunca mazlumun ahını aldıktan, bunca kalbi kırdıktan sonra değil bir kere, bin defa da seçim kazansan hiçbir işine yaramayacak; çünkü sen artık kazansan bile kaybedensin; tıpkı bütün zalimler gibi.” (Zaman, 25.05.2015.)

“Erdoğan iktidarının Hizmet hareketine duyduğu husumetin nedeni ne olabilir?” diye sorsanız, sanırım Türkiye’deki ortalama yurttaşın cevabı şu olur: “17/25 Aralık Cumhuriyet tarihinin en büyük rüşvet ve yolsuzluk soruşturmasını Hizmet’e yakınlık duyan yargı ve emniyet mensuplarının yürüttüğüne inanıyor; onun için Hizmet’e büyük bir kin ve intikam duygusuyla yaklaşıyor.”

Ortalama yurttaşa sorulması gereken sorular ise şunlar: 17 / 25 Aralık soruşturmasını yapan yargı ve emniyet mensuplarının çok farklı kimliklere sahip oldukları yeterince ortaya çıkmadı mı? Aralarında Hizmet’e yakınlık duyanlar olsa bile, bunların ortak paydaları hukukun ve ahlakın emrettiğini yapan kimseler olmaları değil midir? Bir an için safsatayı, yani 17 / 25 Aralık soruşturmasının sadece ve sadece Hizmet’e yakın olan yargı ve emniyet mensupları tarafından, hem de Fethullah Gülen Hocaefendi’nin talimatıyla yürütüldüğünü kabul edelim... Bu, bütün bir Hizmet hareketini, topluca “illegal terör örgütü” olarak suçlanmasını haklı ve mantıklı gösterebilir mi?

Kesinlikle gösteremez. O halde AKP iktidarının Hizmet hareketini “illegal terör örgütü” ilan etmesinin mantığı nedir? Şudur: Demokrasi sadece seçim değildir. Aynı zamanda hukuk devleti ve yurttaşların temel hak ve özgürlüklerinin güven altında olması demektir. Bunun için de iktidardan bağımsız mahkemeler, bağımsız medya ve belki hepsinden önemlisi, bağımsız gönüllü birlikteliklerden oluşan güçlü sivil toplum gerekir.

Otoriter rejimlerde iktidar sahiplerinin ortak özelliği, güçlü sivil topluma tahammülsüzlüktür. Türkiye’de sivil toplumun belki en güçlü unsuru eğitim, medya ve sosyal yardımlaşma kurumlarına, iktisadi işletmelere yayılan kapsamıyla Hizmet hareketidir. Hizmet köklerini, toplumumuzun kuşkusuz en önemli sivil toplum unsurları olan tarikat ve cemaat geleneğinden almakla kalmamış; dinsel cemaat kabuğunu aşarak inanç – temelli bir sivil toplum hareketine doğru evrilmiş; oradan da giderek tüm insanlığa seslenen, tüm insanlığın ortak olduğu evrensel değerlere dayalı bir global, küresel sivil toplum hareketi niteliğini kazanmaya yönelmiştir.

Dindar ya da laik köktenciler, otoriter İslamcılar, Kemalistler ve Marxistler bunu göremeyebilir, kavrayamayabilir. Bunun içindir ki Erdoğan iktidarı, Hizmet’e karşı açtığı savaşta bütün bu çevrelerin desteğini almakta, en azından suskun kalmalarını sağlamakta güçlük çekmedi. “Hizmet niçin bu kadar yalnız bırakıldı?” sorusuna cevap arayanların göremedikleri, zamanla anlaşılacak olan, belki anlaşılmaya da başlayan asıl gerçek bu.

Evet, kuruluşuna Hizmet’in öncülük ettiği medyanın ilk iki iktidar döneminde AKP’ye “askeri vesayeti yenecek, demokrasiyi ve hukuk devletini yerleştirecek, temel hak ve özgürlükleri güven altına alacak, dindarların itilip kakılmalarına son verecek” beklentisiyle verdiği (yeterince eleştirel olmayan) destek, Hizmet’in yalnız bırakılmasında rol oynamış olabilir. Ama askeri vesayete karşı mücadelede temel hak ve özgürlüklere bağlı olan hemen herkes bu hatayı yapmadı mı?