Türkiye'de seçimle gelen bir yönetimin hukuktan ve mantıktan bugünkü kadar uzak düştüğünü hatırlamıyorum.

2011'e kadar AB reformlarıyla ülkeyi hukuk devletine hiç olmadığı kadar yakınlaştıran AKP iktidarı, o tarihten bu yana attığı adımlarla hukuk devletini sıfırladı. İlk döneminde ülkeyi içte ve dışta bir barış kalesi haline getirme yönünde ilerleten aynı iktidar, şimdi ülkeyi içte ve dışta savaş tehlikesiyle karşı karşıya bırakıyor. Ülkenin ehliyet ve dirayetten uzak bir kadro tarafından yönetildiği duygusuna hiç bugün olduğu kadar kapılmamıştım. Bugün Türkiye'yi yönetenler ne hukuk tanıyor ne de mantık; ülkenin sadece hukuk değil akıl–bilgi birikimi de bir kenara itildi.

Bunun en belirgin, en acı kanıtı, “Vay HDP beni başkan seçtirmeyecekmiş!” denerek PKK ile yürütülen barış görüşmelerinin tek taraflı olarak terk edilmesinden bu yana giderek endişe verici bir halde büyüyen çatışmalar. Ne Kürt sorununun ne de onun bir ürünü olan PKK sorununun adam öldürerek çözülemeyeceğine; ancak müzakereyle, konuşarak çözülebileceğine dair tarihi tecrübe tamamen bir kenara atıldı. Cumhurbaşkanı, “Bölücü terör örgütünü en küçük bir müsamaha göstermeden devreden çıkarmalıyız…” diyor. Başbakan, öldürerek çözüme öylesine odaklanmış ki, AKP'li gençlere “Çehrenizde şehitlik aşkını görüyorum…” diye sesleniyor.

İçişleri Bakanı, barış sürecinin terkinden bu yana 3 bin PKK'lının öldürüldüğünü, övünerek ilan ediyor; ölen her PKK'lının yerini onlarcasının aldığı unutuluyor. Kürt bölgesinin kentleri ilan edilmemiş bir olağanüstü hal rejimine sokularak, sokağa çıkma yasakları uygulanarak, halkı göçe zorlanarak, kamu görevlileri bölgeden çekilerek Kürtlerin Türkiye'de eşit yurttaş olarak yaşamaktan umut kesmeleri için adeta gereken her şey yapılıyor. Öldürerek çözüm mantığına askerlerin dahi aklı kesiyor mu, bilmiyorum.

Tepkisel adımlarla sürdürülen dış politikada sürekli olarak savruluyoruz. Rus savaş uçağının düşürülmesi 2011'den bu yana rejim değişikliği peşinde olan Ankara'ya Suriye'nin geleceği üzerinde etki yapma imkânı bırakmadı. Beşar Esad güçlerine karşı kurulmasını istediği uçuşa yasak bölge, şimdi Rusya tarafından Türkiye'ye karşı uygulanıyor. Ankara'nın korktuğu oluyor; Suriye Kürtleri Rusya'nın da desteğiyle, Türkiye sınırı boyunca uzanan bölgede özerkliğe doğru ilerliyor. “Çekmeyiz” dendiği halde Irak'taki Türk askerleri, Bağdat hükümetinin ABD yönetimi tarafından da desteklenen talebiyle geri çekiliyor. Rusya ile gerilen ilişkiler ve bölgede giderek artan tecrit durumu Ankara'yı, “Bizi değil, çocuklarımızın ölülerini seviyorlar” diye eleştirdiği Batı'yla yakınlaşmaya, “soykırım yapmakla” suçladığı İsrail ile uzlaşmaya zorluyor.

İçteki duruma gelince: 17 / 25 Aralık rüşvet ve yolsuzluk soruşturmasından sorumlu olduğu iddiasıyla Hizmet hareketine karşı yürütülen intikam amaçlı cadı avı inanılmaz boyutlara ulaştı. Mensuplarına karşı belki her türlü suçlamada bulunulabilir, ama Hizmet'in “silahlı terör örgütü” olduğu iddiasına ne aklı başında Türkiye ne de dünya bir nebze olsun inanır. Bu iddiaya destek bulabilmek için ülkede işlenen bütün karanlık cinayetleri Hizmet hareketinin üzerine yıkma çabaları, hukuk devletinin sıfırlandığının en açık delilleri. Sadece şu son haftada olanlara bakın: Eğer Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı Başkanı, hemen herkesin saygısını kazanmış bir aydın olan Cemal Uşak hakkında “silahlı terörist” olduğu gerekçesiyle yakalama kararı çıkarılıyorsa; 25 Aralık soruşturmasını yürüten Emniyet Müdürü Yakub Saygılı Zirve Yayınevi katliamıyla ilişkilendirilmeye çalışılıyorsa; Hasan Cemal'in kitapları terör örgütü propagandası gerekçesiyle toplatılıyorsa artık sözün bittiği yerdeyiz.

Bu Türkiye içinde doğup büyüdüğüm, bildiğim ülke olmaktan çıktı; bir cinnet hali yaşıyor.