AKP’nin “Muhafazakar Demokrat” bir ideolojiye sahip olduğu siyaset sahnesinde belirdiğinden beri söylenir. Yalçın Akdoğan’ın çabaları ve bir takım liberal yazarlarca çerçevesi çizilmeye çalışılan bu kavram, biraz “Yeni Muhafazakarlık” (Neocon) kavramına benzese de aslında bize özgü bir kavram olarak önerildi. Hem bir yandan geleneksel olana sahip çıkan ve hem de toplumun önündeki özgürlük sorunlarını aşmaya çalışan bir siyasi duruş olarak. Ama ne var ki şu son günlerde, AKP hükümetinin tavrı, dili ve benimsediği politikalarda “demokratlıktan” eser kalmamış durumda. Bu nedenle de öyle veya böyle, şu zamanda ya da bu zamanda bu partinin kendi çıkış noktasıyla hesaplaşması gerekiyor. Bülent Arınç’ın, Hüseyin Çelik’in, Sadettin Ergin’in ve diğerlerinin açtığı yol da bence bu.

Maalesef, sanırım artık herkes görüyordur ki “Milliyetçiliği ayaklarımın altına aldım” cümlesini toplum önünde etmiş olan Cumhurbaşkanı’nın bugün geldiği yer sanırım öyle eklektik bir “Muhafazkar” ve “Demokrat” terimleriyle değil doğrudan doğruya “Faşist” bir “Milliyetçilik” ideolojisiyle tanımlanabilecek duruma gelmiş durumda. Cumhurbaşkanı, hemen her gün bir devleti ya da devlet başkanını eleştirirken “Türkün Türkten başka dostu yoktur” milliyetçi fikrini yeniden yaygınlaştırmak ve popülize etmeye çalışmakta. “Kürtler kardeşimizdir” sözü ise, aslında “Bizim irademizi tanıyan Kürtler kardeşimizdir diğerleri ise teröristtir” anlamına gelmekte. Bunun da ötesinde bir zamanlar MHP’nin sloganı olan “Ya sev, ya terk et” sloganını “Ya bizdensin, ya onlardansın” şekline getirerek milliyetçi duygulara seslenmekte.

Böylelikle rahatlıkla söyleyebiliriz ki, şu ya da bu nedenle, başta Cumhurbaşkanı olmak üzere AKP hükümetinin duruşu, her ne kadar “demokratmış” gibi bir izlenim verilmeye çalışılsa da özünde milliyetçi bir yere doğru evrilmiş bulunmaktadır. “Muhafazakar demokratlık” iddialarından sonra gelinen yeni durum budur.

Cumhurbaşkanı danışmanı Yiğit Bulut’un yazdığı yazılar ya da yaptığı televizyon konuşmaları ne ölçüde Cumhurbaşkanı’nın görüşlerini yansıtıyor bilemiyorum ama, orada “yerele” de “kendi kendine yeten ülke olma hedefine” de “bağımsızlığa” da yapılan vurguların aşırı olduğu çok açıktır. Örneğin son yazısında Bulut, Cumhurbaşkanı’nın “Artık biz bize yetmek zorundayız. Biz bize yetemediğimiz durumda bağımsız bir Türkiye’den bahsedemeyiz” cümlesine yer vererek eğer içeriden ve dışarıdan engellemeler olmazsa mesela “Savunma” ve “Telekomünikasyon” sektörlerinde ve bunlar arasında kurulması gereken denklemde çok başarılı oluruz, hatta olacağız iddiasını seslendirmekte.

Bu düşüncelerin “büyük ve güçlü devlet” olmak gibi bir arayışın ifadeleri olduğu açık. Büyük ve güçlü devlet arayışı içinde olmak meşru olmayan bir arayış değildir kuşkusuz. Ama bu amacın kendisinden çok bu amaca varmanın yolları önemlidir. Eğer siz bu arayışınızı tamamen kapalı devre bir “elit” içinde yapmaya kalkıyorsanız, tersten ifade edersek eğer bu arayışınızı toplumla paylaşıp toplumu bu arayışın parçası yapmıyorsanız, yapamıyorsanız, bu yolun kaçınılmaz olarak “otoriter” bir yol olacağı açıktır. Erdoğan ve AKP hükümetinin gittiği yol budur ve bu yol çıkmaz bir yoldur, bütün otoriter yönetimlerin yolu olduğu gibi.

Özetleyecek olursak demem o dur ki AKP, AKP siyasi elitlerinin çoğunluğunun henüz fark edemediği bir biçimde, ırkçı, anti-demokratik ve İslamcı bir kimlik siyaseti içinde hızla bir duvara doğru ilerlemektedir. Duvara ne zaman ve nasıl çarpacağı ise henüz net değildir. Ama duvarda, yapmış olduğu bütün haksızlık ve hukuksuzlukların, bütün sebep olduğu ölümlerin (askerler, polisler ve gerillalar olmak üzere) izleri olacağı açıktır.

O nedenle de AKP’ye gönül vermiş, oy vermiş, müteddeyyin kitlelerin, gerçek Müslümanların bir an önce bu gidişi görmeleri ve dur demeleri gerekir.

Bu suçların ortağı olmamak için...