Gelişmiş toplumlarda iktidar ve muhalefet arasında pek bir fark yok, tam tersine muhalefetin omzunda bir sorumluluk olmadığı için daha rahat çalışıyor, Ülke yönetimine katkı yapıyor.

Yönetim sorumluluğu olmadığı için ülkenin durumunu daha iyi takip eder, halka daha zaman ayırır, gördüğü sorunların çözümü için daha objektif projeler hazırlar.

Ne bizde olduğu gibi iktidarın her çalışmasına “istemezük” diyor, ne de iktidar muhalefeti görmezlikten gelir. Belki el birliği iş birliği içinde ülkenin bir adım daha öne gitmesi için vatandaşın gelir düzeyinin yükselmesi, mutluluğunun artması için çaba sarf ederler.

Bizde öyle mi acaba?

Ana muhalefet partisi CHP’nin yaptığı en bariz şey iktidarı ucuz bir tarzda, inandırıcı olmayan bir gerekçe ve cümlelerle eleştirmektir.Hatta bu konuda ülkenin geleceğiyle oynayan kimi hareketlerle bile bir araya gelmek, kol kola yürümektir.Bu muhalefet nasıl inandırıcı olacak?

MHP, hala günümüzde karşılığı olmayan menfi milliyetçilik üzerinde siyaset yapmaktadır. “ne mutlu türküm diyene”, “Türkün Türkten başka dostu yoktur”, “Asil Türk milleti” vb. sloganlarla işi idare ediyor. Seçmenlerinden birileri demiyor ki yahu ne zamana kadar aldatılacağız, dünyada hala bu tarzda siyaset yapan kaldı mı?

HDP Cumhurbaşkanlığı seçinde nispeten barışçıl bir dil kullandı, Türkiye’de bir derce karşılığını da buldu denebilir, ama militarist bir mantığın peşine düşmüş, hala tehditvari bir muhalefeti tercih ediyor, neredeyse çözüm sürecini üç beş kavrama kurban vererek, yok efendim “öz savunma gücü”,  “demokratik özerklik” vb. Ya arkadaş sen ülkenin geleceğine bak, bu millet beraber sevinir,  beraber üzülür,  artık bunu kavraman lazım.

Eleştirdiği şeylere bak,

AK Saray Yapılması israfmış(Ülkemizin onurudur, bir vatandaş dahi evinde en güzel odayı misafirlerine tahsis ediyor)

Yok efendim makam arabaları israfmış(Makam arabasına binen devlet adına vatandaşa hizmet eden bürokrattır, devletin değerine işarettir)

 Milletvekilleri lojmanlarını satmakla iyi bir şey mi yapıldı( Bir göz boyamdan ibaret oldu, vekillere yedi açıdan avantajlar kazandırıldı)

Dindar gençlik yetişiyor diye yaygarayı koparıyorlar( Her toplumun bir dini var, nesilden nesle dosdoğru aktarılıyor, zaman içinde isteyen tabi olur isteyen bildiği gibi yaşar, ama öğrenmeden, bilmeden nasıl yaşayacak, mukayese edip hür iradesine göre kabul etmelidir)

İdari sistemde bir arayış var, yenileşme oluyor, başkanlık sistemi vb (Aman cumhuriyet elden gidiyor diye bağırıyorlar)

Halbuki barış ve huzur için, ortak çalışmalar için sık sık bir araya gelinmeliydi, meclise gelen bir çok yasa için birlikte hareket etmeliydiler. İlginçtir iktidarın önergelerine muhalefet, muhalefetin önergelerine iktidar istisnasız olumsuz bakıyor. Böyle olunca da muhalefet halktan bir ilgi toplamadığı gibi üstelik iktidarın popülaritesini arttırıyor.

Bir gün her partiden bir vekilin geldiği özel bir toplantıda ben şunu sordum -Hiç mi ortak düşündüğünüz bir şey yoktur ki bir araya gelmenize vesile olsun. MHP vekili Özcan Yeniçeri bir az da tebessümle -bir sefer hayvan hakları için bir araya gelebildik.

Bu konuda Meclis Başkanının da büyük eksikliği var, 3 aydan, 6 aydan bir, demokrasisi gelişmiş ülkelerden örnek meclis çalışmalarını grup yetkilileriyle paylaşabilmeliydi.

Bunu nereden cesaret alarak söylüyorum derseniz,  6 yıldır TkMM olarak sağ sol demden 22 ilde her ay vekil ve STK yetkililerini bir araya getirerek Anadolu’nun fikrini harmanlayıp ortak payda olarak TBMM ile paylaşıyoruz, bir anlamda Meclise fahri danışmanlık yapıyoruz, 23 Nisanda Meclis başkanı bize kısa bir süre ayırıp, halimizi bile sormuyor.

Üstelik 22 ilden her gelen TkMM koordinatörü o ilin bütün STK’ları temsilen geliyor, Sivil topluma bakış açısı bu olan bir Başkanın Meclis yönetiminde başarısı da bu olur.

Bununla birlikte Meclisi nispeten iyi idare ettiğine inanıyorum. Ama bu düzeyde olmadı işte.

Muhalefet, muhalefet; iktidarı kamçılayan muhalefettir. Tabi muhalefetin derdi 77 milyonun menfaati ise işte bütün mesele bu.

Saygılarımla.