17-25 Aralık yolsuzluk savaşlarının yeni aşaması olan 14 Aralık “inlerine girecez” muharebesi tam gaz devam ederken, “yeni bir toplum” kuran Fransız, Sovyet, Kemalist ya da Humeynici devrimlerde olduğu gibi, Erdoğancı “devrim”de de benzer bir şey oluyor ve “Yeni Türkiye”nin yoluna taş koymaya çalışan “eski Türkiye’nin hain karşı devrimcileri”ne karşı tam teşekküllü bir savaş veriliyor. Ancak gene diğer devrimlerde olduğu gibi, devrimi ele geçiren, paranın kumandasına oturan öncü kadrolar da kendi aralarında amansız bir kavgaya tutuşuyorlar. Yani “devrim kendi kardeşlerini yiyor.” 

Bu “devrimci” durumların yarattığı çok net bir sonuç var. Ortalığın siyah ve beyaz renklerden başkasını barındıramadığı zamanlar bunlar. Bu ikiye bölünmüşlüğün sonucu şudur: “Eğer beni desteklemiyorsan, ötekisini destekliyorsun.” “Eğer ötekisine mağdur diyorsan, benim karşımdasın”… Yani devrimci durumda “arada bir yerde durmak” mümkün değildir. 

İşte yıllar boyunca AKP’ye saldırılar olduğunda, başörtüsü yasakları olduğunda, Ergenekon, Balyoz meselelerinde “çok kıymetli görüşlerinizin” peşine düşenler, “cemaatin iki gazetecisi serbest bırakılsın” dediğinizde, sizden bir anda buz gibi soğurlar ve etiketiniz hazırdır: “cemaatin adamı”! 

Düne kadar AKP’yi savununca AKPci ya da Mustafa Akyol’un dediği gibi, Ahmet Şık’ın ve diğer gazetecilerin tutuklanmasını eleştirince “Ergenekon işbirlikçiliği”, bugün Zaman gazetecilerinin tutuklanmasını eleştirince “paralel işbirlikçiliği” yapıyor konumuna düşebilirsiniz. Bu “rezil zihniyetin” kültür, kimlik, sağ-sol, laik-İslamcı, Alevi-Sünni farkı tanımadan ortalıkta dolaştığı bir ülkede yaşıyoruz. 

Buna göre, ötekini “kirletmek” için ve bizim takımın ne kadar mükemmel olduğunu anlatmak için her yol mubahtır. Bu en basit insanî ayrışmalarda başlar; örneğin “düşmanınızın suratında meymenet yoktur”, “içindeki kötülük yüzüne yansımıştır” vs… Tabii ki, bu “insanî” özellikler öteki hakkında zaten kafamızda varolan “ihanet” benzeri tanımlamalarla eşgüdümlü olarak çalışır. “Bizim cemaat/parti” halkı temsil eder, “diğeri halkına yabancıdır” vs. 

Tabii, insan bu “halk” ya da “halkı temsil etmek” gibi muhabbetleri bugünlerde duydukça sormadan edemiyor: halk adına konuştuğunu söyleyen bir iktidar zamanında Çağlayan Adliyesi’nde nöbet tutan “cemaatçiler” kim acaba? O başörtülü kadınların “Beyaz Türklere” benzer bir tarafları var mı? 

Orada nöbet tutan “halk çocuklarının”, yani beyaz Türklerin nefret ettiği ve “Fethullahçı” adı altında nefret nesnesi haline gelmiş insanların cemaatini tabii ki homojen bir yapı olarak görmek mümkün değil. Ve “Kurtlar Vadisi”nde olduğu gibi, “Şefkat Tepe”, “Tek Türkiye” gibi manipülasyoncu derin devlet mantığında çalışan dizilerden de anlaşılacağı gibi, çok açık ki, devlet içinde (ya da ortak bir “devrim” içinde) bir iktidar mücadelesi var ve bu mücadeleyi yapanlarla Çağlayan’da nöbet tutanlar aynı insanlar değil. Gene kentsel dönüşümü, medyayı, havuzu, kol saatlerini, makaraları parselleyenlerle Kazlıçeşme’deki yığınların aynı olmadığı gibi…. 

Yukarıdaki kavgada devlet içindeki fraksiyonlar, düne kadar “devrim” yolunda birlikte yürüyenler ve daha başkaları, eski ittifakları bozup, akla hayale gelmedik yeni ittifaklar kurarak varoluş mücadelesi veriyorlar. Aydınlıkçılar, Oda TV’ciler AKP’ye; İşçi Partililer, İdris Naim Şahin gibi (Allah muhafaza!) isimler cemaate destek veriyorlar. Öte yandan, ayrıca zaten “halkı temsil ettiğini” iddia eden AKP’nin, dünya kadar fırsatçı beyaz Türk’ün arkalarını sağlama alma yeri olduğunu ve düne kadar AKP’ye etmediği küfür kalmayanların bugün Cumhurbaşkanının yanına zaten danışman olduklarını ve bu desteklerden gocunan kimse olmadığını hatırlayalım. 

Sonuç olarak, aşağıda çok daha geçişken olan dünyalar, yukarıdaki kibirli, çıkarcı, hamasi ideolojik kavgalar sebebiyle gerçekten harap oluyor.

 (BasHaber Gazetesi)