Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk defa toplumu hakkıyla temsil etmeye en yakın bir bileşim ortaya çıktı. HDP’nin gösterdiği başarıyla, bugün dindar Sünni’si, Alevi’si, laiki, Kürd’ü, Ermeni’si, Roman’ı, Ezidi’si Meclis’te varlar. 

Bu bileşim, devlete rağmen ve tabii ki epey bir zamandır devlet gibi düşünen ve hareket eden bir parti haline gelen AKP’ye rağmen ortaya çıktı. 

AKP destekçisi çevrelerde HDP ile ilgili olarak mızmız bir memnuniyetsizlik vardı. Ancak, seçimlerden önce hafif tehditkâr ve alaycı bir şekilde, “HDP barajı geçerse, biz de MHP’yle koalisyon yaparız!” diyen bu çevreler herhalde bugün ibrenin AKP-MHP koalisyonunu gösteriyor olmasından memnundurlar. 

Ve kuşkusuz bu memnuniyet çok “anlamlı”! 

Aslında, gerçek demokrasi için “tek güvencemiz” olduğu, “o olmazsa barış sürecinin çökeceği” iddia edilen AKP’nin, barış lafından nefret eden, çözüm sürecini anında iptal edeceğini açıkça dile getiren bir MHP ile aynı safı tutabilecek olması, AKP’nin geçmişte değil belki ama bugün itibariyle nerede durduğu hakkında bir fikir veriyordur. 

AKP’nin bu durduğu yer “barış” ve “demokrasi” meselesi ile yakınlık taşımaktan ziyade, devletle, devletin refleksleriyle içiçeliğini gösterebilir ancak. 

Bu partiyi ele geçiren devlet ya da devletleşen AKP bize sürekli olarak, 6-8 Ekim Kobanê olaylarından; İmralı’daki lideriyle görüşmesine rağmen hâlâ “terörist örgütten” bahsediyor; “HDP barajı geçemezse süper olur” gibi lâflarla darbeci generallerin “istikrar” adına dayattığı barajı savunma basiretsizliğini gösteriyor. 

Koca koca adamlar, Anayasa hukukçusu, “saygıdeğer İslam âlimi” olarak nam salan bir takım insanlar, ezberlediği düzgün (çok derin anlamlı zannettiği) cümleleri sürekli aralara korsan bildiri gibi sokuşturan şarkıcılar, AKP’ye oy vermeyip, HDP’ye oy verenlere hakaret edip duruyorlar. 

AKP’nin ciddi ciddi “memleketi şaha kaldırdığına” inanan bunların “milletimiz, milletimiz!” retorikleri de sona ermiş görünüyor. Artık millete “ırgat”, “cahil” ve “nankör” gibi sıfatlar yapıştırıp, Gezi’de yapılamayan “darbe”nin seçimle yapıldığını söyleyebilecek kadar pusulayı şaşırmış görünüyorlar. 

Bu devlet (ve AKP) dili, yaşadığımız memleket sanki çok “rasyonel” bir dünya imiş gibi, HDP çizgisinin ne kadar “irrasyonel” olduğunu anlatıp duruyor. 

Ancak bugünkü “irrasyonel” bulup hakaret ettikleri hareketin nerelerden, nasıl ortaya çıktığını ve geçmişten bu yana izlediği güzergâhı da bildikleri halde dile getirmiyorlar. 

Şu anda Dersim’deyim… 

Bu coğrafya 1938’in soykırımının acı hatıralarıyla dolu… Cafer Solgun anlatıyor: teslim olan Dersimliler çoluk çocuk, ihtiyarlar şu tepeden Munzur’a atıldılar. Şurada başka bir grup kurşuna dizildi… 

Şehre tepeden bakan askeri garnizon… Adeta Amerika’nın vahşi batısında “Rancer kalesi”… Vahşi Batı’yı fethe giden beyaz adamın vahşi Kızılderililerden korunmak için diktiği kale misali… Şehirde protokole eşlik eden, adına “akrep” denilen savaş araçları… 

Toplumu benimsemeyen bir devleti benimsemeyen bir toplum… 

Bir anne, 17 yaşında hapse giren, müebbet hapse mahkum olan oğlunu anlatıyor. Üzerine yıkılan uyduruk bir suç yüzünden, “örgüt lideri” damgası yapıştırılarak, 20 yılını hapiste geçiren ve daha ne kadar geçireceği de bilinmeyen oğlunu… 

Hani, şöyle laflar var ya: “bizim de yolumuz yok ama biz devlete isyan etmedik” ya da “bize de zulüm uygulandı ama biz şiddete başvurmadık”… 

İşte PKK’sinden HDP’sine, veya farklı örgüt ve cemaatlere ya da dağa çıkanından çıkmayanına kadar travmatize olan bir Kürd coğrafyası ve insanından bahsediyoruz… 

Şimdi, şiddetle örselenmiş Kürdlere akıl, itidal, rasyonalite falan tavsiye ediyorlar. 

Kendileri çok itidalli ve rasyonel davranmış gibi… 

Ama bütün bu geçmişe rağmen, bugün HDP ile gelinen aşamada Kürd toplumu, Türkleri de yanına alarak, bir iyileşme hamlesi yapıyor. (BasHaber Gazetesi