Eskiler onu Mehmet olarak bilmez, herkes ona Veysi derdi.

Çocuktan biraz büyük yaşlarda tanıdık onu, o hem fiziken hem de yaş olarak herkesten büyük idi.

Herkes bir yerlerde, ama o tıpta okuyordu.

Yalnız o mu tıpta okuyordu tıp mı ondan okuyordu hiç belli değildi.

Hiç umurunda değildi okumak.

Hep nerede eylem var oradaydı aklı fikri.

Şu grevi ziyaret etmeli, oradan çok halk geçiyor mutlaka bildiri dağıtmalı, gençler ihmale gelmez bir şeyler yapmalı derdinden hem volta atar hem de yenecek bir şey varsa yerdi.

Tıp doktoru olmadan toplum doktoru olmuştu.

Nasılsa fiilen bir tedaviye çalışıyor diye mi bilinmez, herkes okulunu bitirdi, ne zaman bitirdin mi desek o şu kadar dersim var hala öğrenciyim derdi.

Araya yıllar girdi, iş, eş, çocuk, kaçak, hapis derken onunla sağlık ocağında karşılaştım aile hekimimiz olarak.

Bir sevinç bir sevinç deme gitsin!

"Yahu Veysi aga! Tıptan emekli öğrencilik beklerken doktor oldun ha! Bu nasıl güzel sürpriz!" dedim.

Şöyle istihza dolu bir bakış fırlattı kaşının hemen altından, kilosuna denk ağırlıkta özet konuştu:

Öyle oldu.

Sonra, "E kimi görüyorsun bizimkilerden?" faslı.

Derken çok sıkı bir doktor oldu, tıpkı rahmetli Hidayet Kaya'nın kendini sanık sana sana avukat olması gibi kendini öğrenci sana sana doktor oldu.

Kendisini görmediği hiçbir hastaya reçete yazmadı.

Onun zoru, disiplinsizliği kendineydi.

Öğrenciliğinden kalma alışkanlığı doktorluğunda da nüksetti ve ölene kadar kurtulamadı.

Ders süresi kadar hasta muayenesinden sonra muayene aletini cebine koyup "gizli gizli" hastanenin dışına çıktı, kimseye "özendirmeden" sigara içti.

Son demlerine kadar ne olacak bu ülkenin hali sorusunun cevabını aramaktan da kurtulamadı.

Hastalarını tedavi etti, ama ne kendi sağlık ne de ülkenin sorunlarını çözebildi.

Ödemi var diye hastanaye yattı, sorunlar orta yerde çözümsüz dururken yatmaya dayanamadı, kendi gibi doktor karısı refakatinde kısa sürede yaşama veda etti.

O zannımca ne Hidayet Kaya'nın ne de Yalçın Yusufoğlu'nun yanına gider.

Çünkü o kendi kendine yeter.

O artık anılarda.