Meral Akşener’in, “MHP Saray’ın arka bahçesi olmayacak.” sözü, bu partideki liderlik tartışmalarının ayağa kaldırdığı heyecan ve umutların temel dayanağını açıklıyor. Pazar günü toplanamayan kongre, MHP’nin son kongresinden tam 25 kat daha fazla medya ilgisine mazhar olmuş. Medyanın, özellikle iktidar medyasının ilgisi boşuna değil. Halk, dikta rejimine gidişi durdurmak için karşısına çıkan her çareye sarılıyor. Bu umudu söndürmek isteyenlerin gayreti mütevazı rüzgârı bir fırtınaya dönüştürüyor. Halkın hiçbir şekilde affetmeyeceği mağduriyet hikâyesinden yeni bir iktidar yeşermesi Türkiye’nin geçmiş tecrübeleri ile uyumlu bir kalıp. Saray MHP’ye burnunu sokup karıştırıyor ve kendi anti-tezini şekillendiriyor.

Freni tutmayan kamyon gibi yokuştan aşağı dehşet saçarak inen iktidarı durdurmak, sınırlandırmak ve ülkenin ortak çıkarlarının emrine vermek için çok fazla umut yok. MHP’deki gelişmeler, teorik tartışmaların ve eleştirilerin çok üstünde pratik ve etkili bir alternatife hayat veriyor. MHP bu rüzgârı bir fırtınaya dönüştürecek ve saray yerle bir olacak. “Saray’ın arka bahçesi olmanın”nın karşıtı, şimdi sarayı yerle bir etmek.
‘Saray iktidarı’ sözünden Cumhurbaşkanı’nın şahsını kastettiğim sonucunu çıkartıp soruşturma açan savcılara boşuna zaman kaybettirmemek için açıklama gerekiyor. ‘Saray iktidarı’ müesses anayasal nizamın dışında fiilî güç aparatları ile oluşturulmuş keyfî ve kanunsuz geniş iktidar şebekesini ifade ediyor. Kaynağını anayasadan ve yasalardan almayan yetkileri kullanan ve maalesef Türkiye’nin kaderini etkileyen bütün güçler, bu ‘saray iktidarı’nın aktörleri. Onca dikta tartışmasının ortasında ‘yok’ demek için, bu sarayın kapıkulu sınıfına dahil olmak lâzım.
Saray bir sembol, Beştepe’deki Saray ile özdeşlik kurulması tarihin bir cilvesi. Saraylar entrikaların, kumpasların, tuzakların mekânı; bir günde en tepelerden en aşağılara yuvarlanmanın mümkün olduğu iktidar oyununun geçtiği yerler. Saray’ın arka bahçesi de öyle.
Topkapı Sarayı’nın dış avlusundaki Siyaset Çeşmesi, arka bahçelerin işlevi hakkında fikir veriyor. Başı vurulan vezirin kanınını su akıtıp temizlemek için bahçenin köşesindeki bu çeşme başı ideal bir yer olarak görülmüş. Devletin zirvesindeki kim bilir kaç büyük adam bu bahçede, gözden düşünce kelime-i şehadet getirip celladın baltasına boynunu uzatmış…
Sembollere sadık kalınca, Saray’ın arka bahçesinde o çeşme başında vurulan son başın Davutoğlu’nunki olduğu ortaya çıkıyor. Koskoca Sadrazam’ın başı vurulunca, onun kapı ahalisinin, yani devletin köşe bucağına yerleştirdiği kadrolarının akıbeti de belli oluyor. İktidar kanadında son zamanlarda ‘Pelikanlı-Delikanlı’ atışması, saray darbesinde kazanan hiziple kaybeden ekip arasındaki bol desise ve dedikodu yüklü tasfiye kavgasını yansıtıyor. Akşener’in bahsettiği ‘Saray’ın arka bahçesi’ metaforu tam olarak burada devreye giriyor.
Hatırlarsanız önceki hafta Bahçeli’nin ‘hükümete hukukî destek’ lâfı çokça tartışılmıştı. MHP lideri sonrasında bu -derin anlamlar saklı- sözüne açıklık getirdi ve Davutoğlu’nun istifası sonrası, AK Parti’de kopmalar beklediği ve ‘hukukî desteği’ bu duruma bağladığı ortaya çıktı. MHP’nin beş bakanlık alarak 22 Mayıs kongresinden sonraki AK Parti yönetimi ile koalisyona gireceği haberi, bu  tabloyu tamamlayan bir iddia olarak ikna edici bulundu.
Sarayın Davutoğlu sonrasında kendi iktidarını restore edebilmesi için geniş bir şantiye kuracak kadar elverişli bir arka bahçeye ihtiyacı var. İşlevsiz medyası, mahalle kavgasına dökülmüş parti içi rekabeti ve genel başkan değişikliği ile heyecana kapılan kadroları teskin etmek için bu bahçe çok hayatî öneme sahip. İkbal kapısına sıraya girip bekleyen çok hevesli var. Boynu vurulanların gömüleceği çukurları nerede açacaksınız? Bu işler öyle uluorta yapılmaz ki.
MHP’deki lider tartışması işte bu yüzden bir saray entrikasına hapsedilmek isteniyor. Saray-keyfilik-entrika ve karşısında toplumun derinlerinden gelen iktidarın sınırlanması ve denetlenmesi talebi. İktidar mı? ‘Tamam kalsın’ diyenler bile ‘denetlenmesin’ demiyor. Bu talepleri gömecek kadar geniş bir saray arka bahçesini kimse kuramayacağına göre, demokrasi içindeki çarelere sarılmak en doğrusu.