Bir diktatörlük parodisi izliyor gibiyiz. Ya bu oyundaki diktatör ihtiraslarını karşılamaya çalışırken acınası bir düşkünlük gösterecek ya da Orhan Pamuk’un “kar” romanındaki tiyatro sahnesinde olduğu gibi, kurusıkı zannettiğimiz, üzerimize çevrili namlular ateş alacak ve bütün ülke geriye dönüşü olmayan bir felakete sürüklenecek.

                                                          * * *

Evvelsi akşam Türkiye, bir sabaha karşı 150 gazetecinin gözaltına alınacağı bir ülkeydi.

                                                          * * *

Yalnızca, bir Twitter fenomeninin, operasyonu yapacak polislerin, savcıların isimlerine varıncaya kadar ortaya koyduğu detaylardan değil; Bülent Arınç’ın “inşallah olmaz” mealindeki sözlerinden, AK Trollerin “günlerini görecekler” mesajlarından da ciddi ciddi bir operasyon planlandığını anlıyoruz.

                                                           * * *

Zaten eğer, böyle bir operasyon planlanmamış olsaydı, cuma sabahının ilk saatlerinde, bizzat bakanlardan, “gördünüz mü bu paralelciler Türkiye’yi dünyaya faşist bir rejim gibi göstermek için neler yapıyorlar” mealinde sözler işitirdik. Zaman Gazetesi ve Çağlayan Adliyesi önünde toplanan insanların “paralelcilerin hazırladığı bir algı operasyonunun oyuncuları” olduklarının söylendiğine tanık olurduk.

                                                            * * *

Bunlar yerine, uğursuz bir sessizliğe tanık olduk. Bu sessizlik de bize, Türkiye’nin 150 gazetecinin bir sabah gözaltına alınacağı bir ülkeden daha da acıklı konumdaki bir ülke olduğunu gösteriyor. Demek ki, burası 150 gazetecinin gözaltına alınması gibi olağanüstü sarsıcı bir operasyonun, basına sızdığı veya ortamın uygun olmadığı için yapılmadığı, olağanüstü keyfiyetin hüküm sürdüğü bir ülkedir.

                                                            * * *

Gülen Cemaati medyasının geçmişte bazı antidemokratik uygulamalara alkış tutmuş olması; Ergenekon ve Balyoz davalarındaki insan hakları ihlallerini ve insanlara yapılan haksızlıkları, karakter suikastlarını görmezlikten gelmiş olmaları gibi nedenlerle, bu grubun yayın organlarına gıcık olanlar, “şimdi de onlar bir tatsın bu antidemokratik uygulamaları” diyebilirler. Bunu diyenler müthiş yanlış bir iş yapmış olurlar.

                                                            * * *

Onlar da görsün gününü diyenler, 150 gazeteciyi gözaltına almak isteyen bir zihniyetin, bir gün sonra medyada hiç kimseye nefes aldırmayacağını gözden kaçırmış olurlar. Ayrıca, bu “paralel yapının” demokrasiyi yok etmek için bir sihirli değnek olarak kullanıldığını ıskalamış olurlar. Dünyada bütün baskı rejimlerinin bu tür iç düşmanlar üzerinden kurulduğunu görmezden gelmiş olurlar.

Bugün bu cinnet hali karşısında suskun kalanlar, yarın kendi kapılarına dayanıldığında seslerini duyuracak hiç kimseyi bulamazlar!