O gece Türkiye tarihinin en kanlı darbe girişimi mağlup edildiyse, büyük ihaneti yapanlar etkisiz hale getirildiyse şüphesiz bunda en büyük pay büyük Türk milletinindir. Meseleye siyasi açıdan bakmanın fazla anlamı yoktur çünkü o gece muhafazakârlar, milliyetçiler, dindarlar, sağcılar, solcular herkes meydanlardaydı. En dikkat çekenler ise, kahramanca mücadele verenlerin arasında ellerinde bozkurt işaretleriyle genç ülkücülerdi.

O gün, FETÖ yapılanmasının ihanetine, PKK/PYD, IŞİD ve benzer terör ittifakına mensup güruh dışında bütün siyasi görüş mensupları, kendisini nerede görürse, hangi ideoloji ve parti kimliğine sahip olursa olsun bu alçakların karşısına vatansever olan herkes karşı çıkmış ve elinden geleni yapmıştır. “O gün vatanı, demokrasiyi, Türkiye’yi savunmaktan başka düşüncesi olmayanların karşısında sadece FETÖ’cülerin değil onlarla beraber başka ihanet hesapları yapanların olduğunu da asla unutmamak gerekir.”

Neyin davası?

Bu gerçek ortadayken ‘kontrollü darbe’ diyerek buradan siyaset yapmaya kalkmak, PKK’nın siyasi uzantısı olmanın ötesine gidemeyen, şiddeti ve terörü arkasına alarak buradan bir ‘siyasi pazarlık gücü’ kazanma hesabı yapanlarla eleştirel bir hesaplaşmayı gerçekleştirememek nasıl bir çaresizlik durumu, nasıl bir yetersizliktir?!

“Bir tarafta bunlar varken, diğer tarafta 15 Temmuz ihanetini bütün çıplaklığıyla bir beka sorunu olarak kavrayıp hesapsız kitapsız, şartsız koşulsuz Türk devletinin verdiği mücadeleyi desteklerken AK Parti’nin siyasetine tavizsiz muhalefet eden bir yaklaşımı ısrarla sürdüren MHP lideri Bahçeli’nin tavrı nasıl yorumlanmalıdır?”

15 Temmuz gecesi sokağa çıkıp ihanete dur diyenler arasındaki ülkücülerin bu tavrını siyaset alanında sürdüren, bu ihanet şebekesi tasfiye edilene kadar mücadele etmekte kararlı bir tutum sergileyen Devlet Bey’in karşısında, ona muhalif olduklarını söyleyenlerin FETÖ ihanetine, onunla mücadelede sessiz kalmalarına hatta Kemalist/militarist bir söylemle ortaya çıkmalarına şaşırmak mı gerekir! “AK Parti’ye muhalefet etmeyi milliyetçi bir dil üzerinden, demokratik bir anlayışla ortaya koymada yetersiz kalanların ‘sol-Kemalist’ söyleme sığınarak onun diliyle konuşması sadece bu unsurların siyasi yetersizliğini ortaya koymakla kalmaz, aynı zamanda FETÖ ihanetiyle mücadelede yer almadıkları gibi demokratikleşme sürecine karşı bir yerde durduklarını da gösterir.”

Kimin yanındasınız?

Önceki yazılarda belirttiğim gibi sağ-Kemalizm liberal kapitalizm üzerinden batıya bağımlılık ilişkilerinin 27 Mayısın militarist düzeniyle uzlaşarak sürdürülmesini amaçlamaktayken, sol-Kemalizm diye ortaya atılan görüşler ise tamamen bir çeşit BAAS’çı bir anlayışla GLADYO operasyonlarında yer alan darbeci askerler ve onların temasta olduğu ‘sol örgütlerin’öncülüğünde militarist bir düzenin kurulmasının peşindedirler.

“Batı’ya bağımlılık ilişkileri birincisinde, daha çok Avrupalı kurumlar üzerinden sürdürülmek istenirken, ikinci gruptakilerin NATO üzerinden doğrudan sistemin patronajına yakın bir yerden bağımlılık ilişkilerini sürdürmek istendiği, ‘mandacı’ oldukları anlaşılmaktadır. Bu zihniyetin ‘manda ve himaye kabul edilmez diyen’ Mustafa Kemal Paşa’yla ilişkisini kurmak düpedüz ahmaklıktır; bu sebeple Kemalizm veya militarizm, iktidarını Batı vesayetiyle sürdürmek isteyen bir zümrenin ideolojisinden öteye bir şey değildir ve Mustafa Kemal Paşa’yla adından başka hiçbir ilişkisi bulunmamaktadır.”

Bugün başta FETÖ olmak üzere PKK/PYD, DEAŞ/IŞİD, DHKPC gibi çeşitli yabancı servislerle işbirliği halinde Türkiye’ye saldıran terör örgütleriyle mücadele etmek, milliyetçi bir tavırdır, çünkü mesele ülkenin bağımsızlığı milletin birliğidir. Bu bakımdan, 15 Temmuz ihanetiyle mücadele etmeye açık veya dolaylı karşı çıkarak, bunu da ‘ülkücü/Kemalist’ olduğunu söyleyerek yapmanın, Türkiye’nin bağımsızlığına karşı bir yerde, Batı sisteminin çıkarlarının yanında durmak anlamına geldiğini görmek gerekir.