Yapılacak her işin bir “erbab”ı vardır. Balkonun demirini onarmak için marangoz çağırmazsınız. O işi şöyle böyle yapacak adam da istemezsiniz; gerçekten, “erbabı” diyecek, kendini kanıtlamış birini arasınız.

“Zenaat” deyince böyle de, siyaset de bir “zenaat”. Siyasetin içinde türlü türlü çizgi tutturmak mümkün. Koşullar öyle gerektirdi, çizginin birini değiştireceksiniz. Bir zaman sonra, bu yeni çizgiyi uygulayacak kadroyu da değiştirmenin daha iyi olacağı sonucuna varmanız kuvvetle muhtemeldir. Uygun adamları bulursunuz; çok zaman onlar kendileri de kendilerini belli eder, o işi o yöntemle yapmaya aday olurlar.

AKP seçim kazanmayı ilkin 2002’de başardı. “Başarı”, bir siyasî partiyi “çekici” kılacak en önemli etkendir. O zamana kadar “senden” olmayanlar, kanıtlanmış “başarı”yı görünce yanına sokulmaya başlarlar. AKP durumunda da böyle oldu. Tabii bu sokulanlar, yüz seksen derece karşıt görüşten kalkıp oraya gelmezler pek. Görüşlerini değiştirmedikleri için gelmezler, “amma da döndü” dedirtmemek için gelmezler vb. Türkiye’de MHP böyle bir partidir. Kendisi hep vardır, uzun boylu değişmeden durur; ama içinden belirli bireyler, sivri yanları törpülendikçe, başka çizgilere yanaşırlar. Örneğin Adalet Partisi’nin böyle MHP’lilere göre açılmış bir kontenjanı hep olmuştu. Uyanık, iş çıkaran adamlar olduğu için “ev sahibi” parti de durumdan memnundur. AP’den sonra ANAP iktidarı omuzlayan parti olunca, aynı kontenjan orada da açıldı ve epey kadro da çekti.

Aynı şeyler doğal olarak AKP ile de tekrarlandı. AP, ANAP gibi sağ partilerde siyaset yapmış birçok birey cihet-i askeriyeyle arasını bozmama eğitimi almıştır; AKP’nin din düşkünlüğünü fazla bulabilir. MHP’liler için bu da önemli bir sorun değildir. Ama siyaset bu, türlü türlü anlaşmazlık nedeni çıkar. Nitekim gelenler olduğu gibi, AKP’den gidenler de oldu.

AKP çizgi ya da kulvar değiştiriyor. Beşir Atalay gibi biri İçişleri Bakanı iken onun yerine şimdi ki zat geliyorsa, ciddi değişim var demek. Başbakan’ın elinin altında ihtiyaçlara yetecek genişlikte bir “eleman havuzu” olduğu da anlaşılıyor. “Başarı” havası devam ettikçe, o havuzun daralması için bir sebep de yok.

İşkenceden iki kere mahkûm olmuş bir polisi İstanbul’da önemli bir yere getirmişler; bizim gazete uzun uzun yazdı, olayın ayrıntılarını geçmişteki hikâyeyi anlattı. Çok yadırgayacak bir durum yok (tabii o eski hikâyeler yürürlükteyken Türkiye Cumhuriyet devletinin AİHM’i hiçe sayarak böyle birine kol kanat germiş olması daha da korkunç bir durum). İçişleri Bakanı’nı görüyoruz. O da, başta söylediğim gibi, kendi yaptıracağı işin “erbabı”nı arıyordur. Arayınca da buluyordur. Öyleleri bu ülkede “tedarikinde zorluk çekilen elemanlar” kategorisine girmez.

Ancak ben bunun daha genel, daha genişlemesine bir süreç olduğunu tahmin ediyorum. AKP 2002’de iktidar olduğunda, yanında yöresinde, hemen hemen hiçbir iktidar deneyimi olmayan ama canla başka çalışmaya hazır ve istekli kadrolar vardı. Kendilerinden olmayanla konuşmaya da açıktılar, çünkü o sıralar öyle bir hava esiyordu.

Fiziksel bir anlamda bu çevrenin çok uzağında olduğum için somut düzeyde ne olup bittiğini bilmiyorum. Belirli bir hayat deneyimiyle tahminde bulunabiliyorum ancak. On yıldır süren bu iktidarlaşma sürecinde bu insanlar ne oldular? X’in gitmesi ve yerine Z’nin gelmesi biçiminin yanı sıra, X’in bu süreçte kendi kendine Z’leşmesi çok yaygın bir fenomen mi? Bunların hepsinin belirli ölçüler içinde geçerli olduğunu tahmin ediyorum. Ama o “belirli ölçü” ne? Herkes gidişe uyuyorsa AKP nedir, kimdir? “Ben hâlâ aynıyım, o gün de bu gün de” diyecektir yönetim.

Ama bu hiç inandırıcı değil.