Türkiye henüz yerel seçimlere altı ay gibi uzun bir süre kalmışken iyiden iyiye seçim atmosferinin içine girmiş görünüyor.

Gerek iç ve gerekse dış politikada yaşanan baş döndürücü gelişmeler hem iktidar cephesinde ve hem de muhalefet cephesinde soluk soluğa bir seçim yarışının startını bir nevi zorunlu olarak vermiş oluyor.

 Buradan yaklaşan yerel seçimlere iktidar cephesinden bakmaya gayret edeceğiz.

 Özellikle Ortadoğu coğrafyasında  “Arap baharı” ile adeta fitili ateşlenen kaos ve kargaşanın bölge halklarını içine doğru çektiği gerilimden en çok ta etkilenen ülke Türkiye oldu dersek yanılmayız.

 Dış politikadaki yanlış hesap ve manevralar Türkiye’yi özellikle bölgede sahip olduğu “tarafsızlık” ilkesinin kazandırmış olduğu saygınlığı deyim yerinde ise adeta ayaklar altına aldı.

 Bu yanlış hesap ve manevralar Libya ile başlayıp hali hazırda 910 km’lik uzunca bir sınıra sahip olduğumuz güney komşumuz Suriye’nin iç işlerine haddinden fazla bir şekilde “karışmak” ile nihayetlenmiş bir noktada.

 Suriye’de iki yıldan fazla bir süredir yaşanan iç savaşta önceleri Şam rejimine karşı silahlanan grupların sırtını sıvazlayıp her anlamda destekleyen Ankara, sonrasında bu desteğini Rojava’da Kürtlerin üzerine namlularını çeviren el nursa gibi cani gruplardan esirgemedi ve işte tam da bu noktada bütün Kürtlerin haklı tepkisini üzerine çekmekte de gecikmedi.

 Arap baharının aldatıcı havasına kanan Ankara bu havanın bir gün gelip İstanbul’un göbeğinde Taksim’de Gezi parkında kendine yer bulacağını asla kestiremezdi.

 Bir bakıma dış politikanın ağır bedeli iç politikada fazlası ile sonradan his edilecekti.

Bölge ülkeleri nazarında daha önceleri adeta bir “ekol” sayılan Türkiye ne acıdır ki bugün itibari ile ABD ve İsrail ile eşdeğer bir noktada ve aynı nokta üzerinden özellikle Araplar nezdinde aynı öfke ve tepkiyi üzerine çekiyor.

 Bu kısacı değerlendirme bile aslında Ankara’nın dış politikada nasıl bir çıkmaz sokağa girdiğini bize göstermeye yetiyor.

 İç politikada ise Kürt sorunun otuz yıllık kanlı bir çatışma ile gelmiş olduğu vahim noktanın kendinden önceki hiçbir hükümetin dillendirmeye cesaret dahi edemediği ve AKP’nin büyük bir cesaret ile sahiplendiği “barış sürecinin” işaret fişeğinin TC. İle bu kanlı savaşın karşı cephesinde yer alan PKK’nin İmralıdaki tartışmasız lideri Abdullah Öcalan tarafından ateşleneceğini bundan birkaç yıl önce kime söylerseniz beklide aklınızdan şüphe ederdi.

 Demokratikleşme süreci ve son dokuz aydır silahların susması elbette ki önemsenmesi gereken çok ciddi bir konu; Kürt siyasetinin bu anlamda çok özverili davrandığını da gözden kaçırmamakta fayda var.

Kürt siyasetinin dinamiklerini oluşturan İmralı, Kandil, Ankara ve Kürt diasporasının tek ses olması ve sürecin sağlıklı yürümesi adına oldukça önemlidir dersek yanılmamış oluruz.

 Dış politikanın aksine birtakım milliyetçi ve ulusalcı çevrelere rağmen barış sürecinin başarı ile yürümesi içeride oldukça olumlu bir hava estiği yönünde bir kanı oluşmuşken Gezi olaylarının patlak vermesi ile adeta her şey ters yüz oldu.

 Hükümetin gösterilerde polisin halka karşı takındığı tavır ve uyguladığı acımasız şiddet ve bu şiddetin sonucunda altı gencecik insanın yaşamını yitirmesi zaten Roboski’de 34 Kürt köylünün katledilmesinin henüz hesabı verilip sorumluların yargı önüne çıkartılmadığını düşünürsek Gezi bir nevi  iç politikada çuvallayan AKP iktidarı için iç politikada da işlerin istendiği gibi gitmediğinin habercisi gibi.

İşte tüm bu çalkantılı dönemde yaklaşan yerel seçimlerde İktidar partisinin nasıl bir sınav vereceğini kuşkusuz herkes çok merak ediyordur.

 Dış politikada Türkiye’nin giderek yalnızlaştığı, İç politikada hem gezi ve hem de Kürt meselesinde yaşanan gelişmelerden toplumun çok büyük bir kesiminin derin kaygılar taşıdığına bakılırsa AKP’yi sancılı bir seçim bekliyor diyebiliriz.