Kürt kökenli kardeşlerimiz, bir çok toplum kesimi gibi onlarca yıldır önemli sorunlar yaşadılar, acılar çektiler, mağduriyetlere düçar oldular. Ama Kürtlerin acısı, hiçbir zaman sadece Kürtlerin acısı olmadı... Toplumda bir çok kesim sistemden kaynaklanan sorunlar sebebiyle kimi zaman az, kimi zaman çok mağduriyetler yaşadılar. Çekilen acılar, her zaman bütün toplumun acısı oldu, hiçbir kesim kendi acısıyla, mağduriyetiyle baş başa bırakılmadı. Yaşanan sıkıntılar karşılıklı dayanışmayla aşılmaya çalışıldı, hepbirlikte göğüslenildi.

AK Parti'ye oy veren seçmene göre de Kürt meselesinin çözümü için çalışmalar sürmeli, BDP'ye oy veren seçmen de çözüm yönünde talepte bulunuyor. Elbette partilerin çözüm projeleri, amaçları, hedefleri bir değil. Kürt meselesini gündeme getirenlerin kendi çözüm projelerini dayatmaları, üstüne üstlük terör örgütünün eylemlerini baskı unsuru olarak kullanmaları kabul edilebilir bir durum değildir. Kürtlerin büyük çoğunluğu, terörü bir yöntem olarak kabul edilebilir bulmuyor. Hatta BDP'ye oy veren seçmenin önemli bir kısmı da terör, şiddet ve çatışma halinden yaka silkiyor. Kürt meselesinde ahkam kesen bir kısım yazarlar, aslında Kürtlerin ne dediğini pek de umursamıyorlar. Çünkü PKK da Kürtlerin hissiyatını umursamıyor. 'Siz anlamazsınız, ben anlarım ve sizin için tek kurtuluş yolu benim' diyen PKK zihniyeti aslında jakoben bir karakter taşıyor. Elbette PKK, bir terör örgütü ve bu örgütün, şiddeti, baskıyı, tahammülsüzlüğü öne çıkarması anlaşılabilir. Ancak BDP'nin siyasi yaklaşımına baktığımız zaman da aynı jakoben, tek tipçi, tahammülsüz, ulusalcı perspektifi görebiliyoruz. BDP, adeta Kürtlerin CHP'si olmaya çalışıyor.

BDP'nin ne kendi içindekilere, ne de dışarıdakilere yönelik bir hoşgörüsü yok. Farklı ses, içeriden de, dışarıdan da gelse anında devre dışı bırakılmaya çalışılıyor. Yönetim iradesi, zaten hiçbir zaman Kürtlerin katılımıyla gerçekleşmedi, ama BDP kitlesinin iradesiyle de şekillenmedi. Kimi zaman Öcalan, kimi zaman Karayılan, kimi zaman ise kendisini derin PKK olarak gören polit büro, süreçlerde tek karar mercii oldu.

CHP'nin nasıl tek tip insan üretmeye odaklandıysa, BDP de kendi tek tip Kürdünü üretmeye çalışıyor.

Öcalan'ın geçmiş yıllarda ortaya koyduğu yazılar Marksist Leninist örgütün din konusuna ne kadar soğuk baktığını gösteriyordu. Müslümanlığı önemseyen bir topluluğa ateizmle, Zerdüşlükle veya dini küçümseyen yaklaşımlarla ulaşamayacağını düşünen örgüt, son dönemde kendine özgü bir dini anlayış üretmeye çalışıyor. Camilerin ayrılması, imamların ayrılması ve son olarak Kürtçe ezan okutulması, ırka endekslenen bir din istismarını yansıtıyor. Türkçe ezanını dayatmaya çalışanlara paralel olarak BDP de Kürtçe ezanla milletin değerlerinden ne kadar kopuk olduğunu ortaya koyuyor. Kürtlere özel ve özgü bir İslam üretme projesi, ulusalcı solun dine bakışı kadar çarpık ve sorunlu...

BDP giderek ırkçı ve ayrımcı bir yapıya doğru evriliyor. Geçmiş dönemlerde devletin gösterdiği tahammülsüzlüğü bugün BDP ve PKK Kürtlere gösteriyor. Kürtlük giderek dar ve ideolojik bir formatta 'tanımlanıyor'. Bu tanımlamayı ise PKK kendisi yapıyor ve insanlara dayatıyor.

BDP'nin giderek daha fazla çatışma ve savaş dili kullanmaya başlamasına, toplumu ajite edecek radikal söylemlerde bulunmasına paralel olarak CHP'nin laikçi-ulusalcı-jakoben zihniyetinin bir benzerini üretmeye başladığını görüyoruz. BDP gerilim ve kutuplaşmayı derinleştirdikçe, Kürtler adına daha fazla söz söyleme hakkını elde ettiğini, Kürtleri istediği şekilde formatlayabileceğini düşünmeye başlıyor.

BDP bir toplum kesimi için hak-özgürlük mücadelesi veriyormuş gibi görünüp, kendi örgütsel inanışına ve ideolojisine göre bir millet inşa etmeye çalışıyor.

PKK'nın ürettiği siyasallaşma, Kürtleri sekülerleştirmeyi ve etnik milliyetçilik temelinde dönüştürmeyi amaçlıyor. Geçmiş dönemlerde eleştirilen statükocu-inkarcı zihniyetin Kürtlere yapmadığını, bugün PKK, Kürtlerin sosyolojisini ve değer dünyasını değiştirerek yapıyor.