Evet biliyoruz, Başbakan Davutoğlu, bedelliden toplanan yaklaşık 1,5 milyar dolara tekabül eden paranın, silah yapımı, alımları ve savunma sanayii altyapısının güçlendirilmesi için harcanacağını açıkladı.

Para, silah alımlarının yanı sıra savunma sanayii altyapısını ileri düzeyde askerî teknoloji üretecek seviyeye getirmek için yıllarca önce kurulan Savunma Sanayii Destekleme Fonu’na (kısa adıyla SSDF) aktarılacak. Fonun kaynakları arasında, şans oyunlarından toplanan milyarlarca liradan aktarılan miktar da yer alıyor. Ama bilmediğimiz önemli bir nokta var ki o da, bu 1,5 milyar dolar, gerçekten savunma sanayii altyapısını, askerî teknoloji üretecek, ekonomik katma değer sağlayacak noktaya taşımak için mi kullanılacak yoksa, jet uçağı üretimi gibi “prestij projeleri” için çarçur mu edilecek.

Savunma sanayii altyapısı, Türkiye gibi bu alanda aynı yıllarda adımlar atan İspanya, Güney Kore ya da İsrail’in seviyesine dahi gelemedi bırakın dünya ile rekabet etmeyi. Biz bu ülkelerden üstelik de silah alıyoruz.

Yüksek askerî harcamalara rağmen orantısız bir biçimde askerî teknoloji altyapısı kurulamamış olmasının temel nedeni, sivil alanda kısmen de olsa var olan denetim mekanizmalarının, işin içine askerî harcamalar girince hiç çalıştırılmamış olmasından kaynaklandı. Demokratik denetim mekanizmaları yani şeffaflık olmadığı için, son yıllardaki askerî sanayii altyapısının güçlendirilmesi çabaları da istenilen düzeye ulaşamıyor.

Kamu kurumlarının, beslendikleri liralarımızı nasıl harcadıklarının hesabını, Parlamento adına sormakla yükümlü Sayıştay kurumunun, artık iktidar tarafından çalıştırılamaz hale getirilmiş olduğunu biliyoruz. Dolayısıyla, askerî harcamaların nasıl harcandığını sorgulamayı da unuttuk. Bu sorgulamayı, bizim adımıza yapması gereken Parlamento’nun ise kısmen, iktidardaki AKP çoğunluğu nedeniyle yürütmenin kontrolü altına girdiği aşikâr.

Bazı muhalefet milletvekillerinin, askerî ve güvenlik harcamalarına dair ilgili komisyonlarda sorgulama yaptıklarını, diğer bazılarının ise verdikleri soru önergeleriyle bu konunun üzerine gittiklerini biliyoruz. Ama karşı tarafta kapı duvar, hesap verme gereği kulak ardı ediliyor.

Diğer yandan, muhalefetin, son zamanlarda artık askerî harcama konularını sorgulamadıklarına tanık oluyoruz.

Bir CHP’li vekil, Milli Savunma Bakanı Yılmaz’ın, iki firmanın yanı sıra Çinli bir firma ile de görüşmelerin sürdüğü, milyar dolarlık füze alımına dair verdiği yanıtı tartışmalı bulunca dün ek sorular yöneltiyor. Ama, bu füze projesindeki kafa karıştırıcı unsurlara dair sorulması gereken çok daha önemli sorular varken bula bula işi sözüm ona “Türk ordusuna kurulan kumpas” iddialarına getiriyor. Bu sayın vekilin, “oyuna geldiği” mealinde yanlış bir algıya kapıldığı orduya, biz vatandaşlar adına, örneğin, “Onlarca yıl size, bu fakir fukara halk boğazından kesip, para verdi, ülkeyi dış tehditlerden korumanız, kendi silahınızı yapmanız için. Peki neden acaba, bugün daha halen kritik askerî teknolojileri ithal edip dururuz?” diye bir soru sormak aklına gelmez. Ya da bedelliden toplanan yaklaşık 1,5 milyar doların, savunma sanayiinin güçlendirilmesi adına nasıl harcanacağının hesabı ısrarla sorulmaz.

Hatırlatalım; 1,5 milyar doların transfer edileceği söylenen yukarıda bahsettiğim SSDF’den artık, MİT ve Emniyet’e de silah alımları yapılabiliyor.

Daha yasalaşmadan dahi, polisin durumdan vazife çıkartıp, kimi maddelerini vatandaş üzerinde test ettiği, Parlamento çatısı altında ise muhalefetin çok fena darp edildiği iç güvenlik paketi çıktığında, bedelli karşılığı toplanan 1,5 milyar dolar, belki de güvenlik ve istihbarat kurumlarına alınacak ek silahlar için de kullanılacak.   

Hesap sorun bakalım niye bu kadar silahlanıyoruz?..