Konumuz, bize özgü tarihsel bir kavram olarak “İttihatçılık”. Bize özgü diyorum, çünkü onu bizim tarihsel evrim sürecimizden soyutlayarak kavramak ve bir yere oturtmak mümkün değil.

Kitabın başlığında “ittihatçılık” = “tarihsel devrimcilik ruhu” + pozitivizm demiştik. Buradaki bileşenlerden biri olan “pozitivizm” Batı kökenli bir kavram; onun ne olduğunu bir ölçüde herkes biliyor, ama “tarihsel devrim-devrimcilik” kavramı öyle değil; onu bizim de içinde yer aldığımız ve yapılmasına katkıda bulunduğumuz antika tarihin akış sürecinden soyutlayarak anlamak mümkün değil. “İçeriye yönelik tarihsel devrimcilik ruhu” ise, bu geleneğin yaşamı devam ettirme sürecinin nelere kadir olduğunun göstergesi olarak “kendini değiştirme” sürecinde bir tür “kültür ihtilalciliği” (“Batılılaşma”) şeklinde anlam kazanması.

Elinizdeki çalışma bu iki kavram üzerinde yoğunlaşacak. Bizi ilgilendiren, onların tarihsel ve felsefi içerikleriyle birbirleriyle olan ilişkileri ve etkileşimleri, bu etkileşimin sonunda ortaya çıkan sonucun -yani bugünün gerçekliğini oluşturan bizlerin- varoluş ve gelişme diyalektiği.

Kitaba, konuyla ilişkili gördüğüm iki diğer çalışmayı da koydum. Bunlardan birincisi “çok kültürlülük ve kimlik sorunu” üzerine; diğeri ise, kültürel etkileşmeyle birlikte yeni bir kültürün ortaya çıkışına tarihimizden bir örnek...Bunu da “Şamanizm + İslam = Tasavvuf olarak açıklamaya çalıştım...

….

NE DERSEK DİYELİM, TARİHLE HESAPLAŞMADAN DAHA İLERİYE GİDİLEMEZ!

Çünkü, tarihle hesaplaşmak bir tür toplumsal psikoanaliz, buna bağlı olarak da psikoterapi rolünü oynayacaktır bizim için!