Gene altını çizmek istiyorum: Talip, Türkiye Öğretmen Hareketi’nde, özellikle TÖB-DER Hareketi’nde, daha önce TÖS sürecinde ben, beraber olmadığımız için bilmiyorum ama anılardan okuduğum kadarıyla TÖS Hareketi’ne, TÖB-DER Hareketi’ne büyük katkıları olmuş. Yaşasaydı, Türkiye’de Öğretmen Hareketi’ne çok büyük katkıları olacak yoldaşlarımızdan biriydi.

12 Eylül Süreci’nden çıkışta da gene Musa Kasa ile birlikte, Türkiye’de Öğretmen Hareketi’nin örgütlenmesinde, hasbelkader katkılarımız oldu.

1986-1987 yıllarında Ankara’da Eğit-Der çalışmaları başladı. Bir grup emekli öğretmen ağabeylerimiz, Niyazi Altunya, Ali Bozkurt, Feyzullah Ertuğrul, Binali Seferoğlu, daha birçok örgütçü ağabeylerimiz... Onların çalışmaları ile “abece Dergisi” çıkarıldı. Eğit-Der kuruldu. İstanbul toplantısı ilk Beyoğlu’nda yanılmıyorsam avukatların bir sosyal tesisi, Baro’nun bir sosyal tesisi, lokantası olabilir, orada bir toplantı yaptık. Yemek yendi... Ali Bozkurt, Binali Seferoğlu geldi... Sonra biz, o toplantıyı Kocaali’ye taşıdık. 15-20 gün veya bir ay sonra Kocaeli’de bir toplantı yaptık. Yavaş, yavaş Eğit-Der kurulma çalışmaları başladı. İstanbul kurdu, biz kurduk, ilk kurulan şubeler olduk. Fakat Eğit-Der’in merkezine en önemli konuyu koyduk. Gerçi çalışan öğretmenlerin fahri üye olabildikleri bir dernekti. Bu ana görüş; Eğit-Der, öğretmenlerin sendikalaşmasına katkı yapacaktı. Musa Abi, İstanbul’dan geliyordu; ben, Kocaeli’den... Ankara’da, aşağı yukarı, bir yılda 16 toplantı yapmışız...

TÜSTAV’dan çıkan Konca Yazışmaları kitabında Öğretmen Hareketi ile ilgili bir bölüm var... O bölümde bunlar görülebilir, izlenebilir... Ben, o nedenle, oraya pek detaylı girmeyeyim. Eğit-Der çalışmalarını kısaca aktarayım.

Musa Kasa’nın İstanbul’daki evinde Feyzullah Ertuğrul (Eğit-Der Genel Başkanı), Binali Seferoğlu (Genel Sekreter), onlarla bir araya geldik.  Trakya’dan arkadaşlar vardı. 8-10 civarında bir grupla ilk sendika kurultay toplantısı hazırlıklarını yaptık. Avrupa’dan memur sendikaları temsilcilerini davet etmeyi ve Ankara’da geniş katılımlı bir toplantı önerdik. Feyzullah Ertuğrul, Binali Seferoğlu ağabeyler de bunlara okey dediler.

Ankara’da Çankaya Belediyesi’nde bir toplantı oldu. Bu toplantıya siyasi partiler de katıldı. Ve orada söyle bir karar aldık ve bunu yaşama geçirdik. Dedik ki “Bugüne kadar siyasi partilerin önemli kişileri geliyor, konuşuyorlar, bizi dinlemeden gidiyorlar. O nedenle önce biz ne istiyoruz onu söyleyeceğiz. Onlar sonra söz alacaklar.” Bu konuda müthiş bir çatışma çıktı. Siyasiler, “Yok, böyle bir şey olur mu? Böyle bir şeyin tarihte yeri yok dediler.” Biz “Vallahi siz bizim misafirimizsiniz. Biz ne yersek, ne koyarsak onu yiyeceksiniz. Biz böyle bir karar aldık. Bu kararı biz tabanımızdan aldık. Biz derdimizi önce anlatacağız siz de not alacaksınız, bu isteklerimizi Parlamento’ya taşıyacak mısınız, taşımayacak mısınız? Onları da görmek istiyoruz. Bunları öğrenmek istiyorsanız buyurun başımızın üzerinde yeriniz var.” dedik. Kaldılar, dinlediler, önerilerimizi aldılar. Ve hatta orada bir imza metni açarak “Sendikalaşma Hareketi’ni istiyoruz” diye imzaladılar. Bu, arşivlerde var mıdır? Bilemem... Ben kendi arşivime bakarsam bulabilirim. Türkiye’nin dört bir tarafından gelen öğretmenlerle bu imza kampanyasını başlatarak Sendikalaşma Hareketi’nin ilk tohumları oradan da Eğit-Der atılmış oldu. İşte sonra da Eğitim-İş kuruldu.

Eğitim-İş’in kurulma sürecinde mesela ben yine orada Talip’in uzlaşmacı, çoğulcu bir anlayışla “Birlikte yol alınabilir” ilkesinden hareketle Kocaeli’nde Eğit-Der’i kurduk. Tüm diğer 12 Eylül öncesinden gelen siyasi görüşlere çağrıda bulunarak dedik ki “Gelin... Bir sermaye edindik... Bu sermayeyi beraber paylaşacağız... Eğit-Der’in Sendika Platformu’nda beraber olacağız ve sendikalaşmaya beraber gideceğiz...”

Maalesef o siyasi olgular, Kocaeli’nde olduğu gibi Türkiye genelinde de yürümedi... Ve bunlar sendika kurmak erkendir deyip ayrıldılar.