Anlaşılan AKP’nin hegemonik gücü bazı liberal aydınlarımızı hala etkisi altında tutmayı sürdürüyor. Bazı aydın ve yazarlar AKP’den “liberal ve demokrat” bir siyasi parti çıkacağı beklentisine devam ediyorlar. Üstelik, AKP İstanbul İl Başkanı Babuşçu’nun onlarla ilgili söylediği “İnşa edilecek Türkiye ve ihya edilecek gelecek onların kabulleneceği bir gelecek ve bir dönem olmayacak” dediği halde bu beklentiye ve desteğe devam ediyorlar. İnsanın aklına, “İnşa edilecek Türkiye ve ihya edilecek gelecek nasıl bir gelecek olacak ki liberaller bu geleceği kabullenmeyecekler?” gibi bir soru geliyorsa da anlaşılan liberal yazarlar bu soruya pek takılmıyorlar.

Bu durum tıpkı CHP’den sol bir parti çıkacak diye bekleyen ve bu nedenle de destekleyen solcularımızın durumuna benziyor. Üstelik CHP, Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde MHP gibi ırkçı, milliyetçi bir partiyle işbirliğinden rahatsızlık duymadığını dünya aleme ilan etmişken bile bu beklentiye ve desteğe devam ediyorlar. Bu solcular (!), kimi CHP’liler gibi Selahattin Demirtaş’ın bütün altını çizdiği özgürlükçü ve demokrat düşünceleri görmeyip, onun Kürtlüğü üzerinden bir değerlendirmeyle (yani aslında ırkçı davranarak) CHP’nin yanında yer almaktan rahatsızlık duymuyorlar. Tıpkı belediye seçimlerinde Mustafa Sarıgül’ün yanında görünmekten rahatsız olmadıkları gibi.

Kimileri bu duruma bakıp “Bu aydınlar böyledir, nerede güç görürlerse oraya yanaşırlar” diye bir yorumdan yanalar. Tabii ki bu durumu böyle izah etmek büyük bir indirgemecilik olur. Neticede aydınların da kendi değer yargıları ve ilkeleri var ve bu ilke ve değerler bakımından kimisi AKP’den liberal bir parti, kimisi de CHP’den solcu bir parti bekliyor olabilir. O nedenle de onları böyle kaba bir biçimde “güç”e göre davranan bireyler olarak nitelemek doğru olmaz.

Ama yine de bu aydın ve yazarların bu ülkedeki demokrasinin çiğliğini, demokrasi karşıtı bakışın yaygınlığını, hele hele iktidarın ve de muhalefetin çapsızlığını görüp de isyan etmemelerini anlamak o kadar kolay değil. Ülkedeki demokrasinin “orta oyunu” kıvamındaki yapısını görmeyen bu liberal aydınları da solcu aydınları da bu nedenle de anlamak gerçekten zor. Her şeyi bir kenara bırakıp tek bir konudan gidelim. Bu ülkede bir seçim yapılmakta ve bu seçimde yarışanlardan biri Başbakan; biri arkasında en azından devletten yardım alan 4-5 partinin adayı, biri ise henüz daha yeni kurulmuş, ve devletten yardım alamayan bir partinin adayı.

Şimdi diyorlar ki Cumhurbaşkanı’nı halk seçiyor. İlk defa demokrasiyi Cumhurbaşkanlığı konusunda da işler hale getiriyoruz ve halkımız kendi “baş”ını seçiyor. İşte ben bu liberal aydınların da solcu aydınların da bu düşünce karşısında sessizliklerini anlayamıyorum. Daha doğrusu anlıyorum anlamasına ama bu duruşun liberallikle de solculukla da bir ilgisi olmadığını düşünüyorum. Çünkü nereden bakarsanız bakın söz geldiğinde “adalet” konusunda yeri göğü sarsacak sözler söyleyenlerin, “kör göze parmak” ortada duran bu “seçim adaletsizliği” karşısında susmalarını, itiraz etmemelerini, iki satır kaleme almamalarını ne liberallikle ve ne de solculukla ilişkilendirmek bence mümkün değil. Kimbilir belki de yukarıda eleştirdiğim, ‘Bu aydınlar böyledir, nerede güç görürlerse oraya yanaşırlar’ sözlerini söyleyenleri bir kalemde çizmemek gerekir.

Ne konuşmaya, ne uzlaşmaya ve ne de taviz verme gerekliliğine aldırmadan yalnızca sayıca üstün olan bir kimliğin mensuplarından aldığı destekle iktidara gelmiş olanların oyununa bu ülkede demokrasi dense de bu demokrasinin bir aldatmaca olduğu ortada. Ama yine de gerçeğin bu olmadığını söylemeyi siyaset edinen ve toplumdaki bütün farklı kimlikleri demokrat bir kimlikte erimeye çağıran  bir demokrasi siyasetini öneren HDP’nin adayı Selahattin Demirtaş’ın bu yarışta olması çok önemli. O liberal denilen, o solcu denilen aydın ve yazarların söyleyemediklerini söyleyebildiği için...