Çok zaman oldu, yolum Lizbon’a düşmüştü.

Fernando Pessao'nun, "Ey Lizbon'um, yuvam benim!" dediği, İstanbul'a da benzetilen hüzünlü şehre.
Elimde, Pessoa’nın Huzursuzluğun Kitabı vardı.
Pessoa’yı keşfetmenin heyecanıyla elimden düşmüyordu kitap.
Pessoa, kendine karşı acımasızdı.
"Hepimizde aşağılık bir taraf var" diyordu, "Hepimiz içimizde bir suç saklarız - işlemiş olduğumuz ya da ruhumuzun işlememizi isteyip durduğu bir suç..."
Lizbon’da Pessoa’nın kahvesine, Brasileira’ya gitmiş, kitabı biraz da o asırlık kahvede okumuştum.
Sonra da kahvenin önündeki Pessoa heykelinin dibine oturmuş, üstatla sohbet etmiştim. Jakaranda ağaçlarının leylak rengi çiçekleri açmıştı her tarafta.
Ihlamurlar insanın içini bayıltıyordu.
Geç keşfim Pessoa'yla birlikte bir şehrin ruhunu yapan şeyleri düşündüm.
Fötr şapkasıyla afili bir havası vardı.
Ciddiydi.
Huzursuz bir adamdı.
Fernando Pessao, "Gündüz bir hiçim; gece kendim olurum!" diyordu.

 Kulağına eğildim, yalnızlığı sordum Pessoa'ya.

"Yalnızlık umudumu kırıyor" dedi.
Şöyle devam etti:
"Yanımda birilerinin olması üzerime ağırlık yapıyor. Başkalarının varlığı düşüncelerimi dağıtıyor; o mevcudiyeti, bütün analitik dikkatimi kullansam da tanımlamakta aciz kaldığım, apayrı bir dalgınlıkla tahayyül ediyorum."
Fani dünya!
Ölümlü bir varlık olmanın anlamı üzerine de konuştuk üstatla.
Bir ara şöyle dedi:
"Bir insan ne kadar yükseğe çıkarsa, ister istemez o kadar şeyden de mahrum kalır. Zirvede bir tek ona yer vardır."
Pessoa fısılıdayarak konuşuyor:
"Bugün dipsiz bir bunalımdayım. Asla bir geleceğe sahip olmamış olduğum günlerden birindeyim."
Sesi hüzün dolu.     
Öyle, hayat bazen hepimizin canını yakıyor.
"Boşver üstat" diyorum, "Bak Jakarandalar ne güzel açmış, ıhlamur ağaçları ne güzel kokuyor. Yaşamak güzel şey her şeye rağmen...”

 Lizbon sonrası yolum Fas’ın Marakeş’ine düşmüştü.