CHP Türkiye'nin tek parti diktatörlüğü (1925-1945) döneminden kalma bir 'parti'. O dönemin zihniyeti ve özellikleri dokularına işlemiş. Ne kadar çabalarsa çabalasın bunu gizleyemiyor. Bazen gizlemeye de ihtiyaç duymuyor. Halkını kitleler hâlinde katleden, demokratik hak ve özgürlük taleplerini silahla bastırmaya çalışan, ülkesini iktidar uğruna iç savaşa sürükleyen bir diktatöre sempatisini ne saklıyor ne de bundan bir utanç duyuyor. Mısır'daki darbeyi de açıkça kınayamıyor. Yuvarlak, lastik gibi, ne tarafa çekilirse oraya gidecek laflar etmenin ötesine geçemiyor.

CHP bu duruma yeni düşmedi, o hep böyleydi; çünkü bir toplumsal mühendislik projesinin aleti olarak kuruldu. 'Toplumu adam etme'yi temel misyonu olarak belledi. 'Yanlış' toplum kesimlerini, yani Kürtleri, Alevileri, dindar Sünnileri, gayrimüslimleri, Kemalist olmayan aydınları, liberalleri, sosyalistleri, CHP projesine karşı çıkan demokratları hep ezdi, ötekileştirdi, bastırdı. Devleti bu amaçla kullandı. Seçimle tek başına iktidara hiç gelemedi, en fazlasından koalisyon hükümetlerinin ortağı oldu. Fakat, ideolojik ve psikolojik iktidarı hep elinde tuttu. Ona karşı olduğunu sananları bile, bazen doğrudan bazen dolaylı, kendi çizgisinin hizmetkârına dönüştürdü. Bugün de böyle değil mi? Gidin ilköğretim okullarında minik kafalara akrarılan bilgilere, enjekte edilen fikirlere, değerlere bakın. Siyasî iktidar CHP'nin nefret ettiği bir dindar muhafazakâr partinin elinde ama eğitim sistemi devamlı yeni CHP'liler yetiştiriyor. Böylece, her iktidar partisi, bugün ise AK Parti, CHP'liler yetiştirmenin bir anlamda hamallığını yapıyor.

CHP diktatörlük sevdalısıdır. Bunun en güçlü delili, Türkiye'nin tek parti diktatörlüğü dönemine toz kondurmamasıdır. 1925-45 arası bir tek adamlar devriydi. O yirmi yılda hukukun hâkimiyetinin emaresi yoktu. İnsan hakları diye bir şey bilinmezdi. Muhalifler bireysel veya kitlesel olarak etkisizleştirilir, sürgüne gönderilir, yok edilirdi. Sivil toplum tamamıyla budanmıştı. Herşey devlete bağlıydı ve devletin kontrolü altındaydı. Gerçekten demokrat olan hiçbir kişi ve kurum tek parti dönemini savunamaz. Savunan demokrat olamaz. CHP'nin tek parti dönemini demokrasi lehine eleştirdiğini, diktatörlüğün insan haklarını çiğneyen icraatlarını kınadığını hiç duydunuz mu?

Tek parti diktatörlüğüne söz söylemeyen ve söyletmeyen CHP, hep, onun tahakkümünü kınamaya ve kırmaya çalışan siyasî hareketleri ve liderlerini diktatörlükle suçladı. Yaşı yetmeyenler veya tarihi sadece resmî kaynaklardan okuyanlar bilmezler. CHP bu verimli taktiği ilk defa nazik, vatan sevdalısı, bilge insan Adnan Menderes'e karşı kullandı. Menderes'e tabiri caizse kan kusturdu. Sonunda askerlere darbe yaptırtıp astırdı. Sonra sıra Demirel'e geldi. Demirel bu CHP tasallutundan ancak 28 Şubat sürecinde CHP'ye teslim olunca kurtuldu. Özal da CHP tarafından, hem doğrudan doğruya hem uzantıları aracılığıyla, diktatörlükle suçlandı. Hürriyet gazetesi, 1987'de, 'Diktatör Özal' manşetini çekti. Aynen tek parti diktatörlüğü Türkiye'sinde, Mübarek Mısır'ında ve Esed Suriye'sinde medyanın yaptığı ve yapabildiği gibi(!). Şimdi diktatörlükle suçlama silahı AK Parti'ye ve liderine karşı kullanılıyor. CHP lideri bir grup konuşmasında iktidarın başına 80 (evet seksen) defa 'diktatör' diyor. Aynen Türkiye'nin tek parti diktatörlüğü döneminde, iç savaş öncesi Esed Suriye'sinde muhaliflerin iktidar sahiplerine benzer şekilde hitap edebildiği gibi(!).

CHP'nin diktatörlük sevdası bitmez. Bu yüzden, diktatörlükten endişe edenlerin asıl müstakbel bir CHP iktidarından korkması gerekir. CHP mazallah tek başına bir seçim kazanırsa devlet iktidarı ile hükümet iktidarı çakışır ve sınırlı özgürlükler de yavaş yavaş ortadan kalkmaya başlar. Çok geçmeden ülke cehenneme dönüşür. Allah bu ülkeyi CHP iktidarından korusun.