Anayasa konusunda dile getirilen endişeleri anlıyorum. Şu anda ortaya çıkan keskin kutuplaşma tablosunun (Bir tarafta AK Parti ve BDP; öbür tarafta CHP ve MHP) uzun ömürlü bir anayasa için ciddi bir handikap oluşturduğu yönündeki değerlendirmeleri de...

Bu tabloya "meşruiyet" açısından yapılan uyarıları haklı bulmasam da, toplumsal sözleşmemizin daha geniş bir mutabakatla yapılmasını elbette ben de tercih ederim. AK Parti-BDP blokunun temsil ettiği yüzde 60'lık bir uzlaşma yerine daha geniş bir uzlaşmayı kim istemez?
Ne var ki, şu anda karşımızda gördüğümüz saflaşma tablosunu statik bir tablo gibi görmek doğru değil...

Anayasa komisyonuna tanınan iki aylık ek sürede, komisyonun CHP'li ve MHP'li üyelerinin birdenbire kafalarında şimşek çakacağını ve doğru yolu bulacaklarını ummuyoruz elbette.
Ama başka bir şey olacak:

MHP'nin tutumu değişmeyecek ama CHP tabanından CHP'ye yönelik baskı artacak.
Eğer süreç büyük bir aksilik olmadan ilerlerse, silahlar suskun kalmaya devam eder, ölümler tekrar başlamazsa; PKK sessiz sedasız ve olaysız bir biçimde çekilirse, bu arada PKK'ya"demokrasi ve yasaksız siyaset yapma hakkı" dışında bir şey vadedilmediği inkar edilemez bir biçimde ortaya çıkarsa...

Yani kamuoyunda, çatışmasızlığın geri dönülemez bir biçimde yerleştiğine dair kanaat pekişirse... Ve barış artık "kazanılmış bir mevzi" haline gelirse...

CHP için sürece karşı çıkmak gittikçe daha zor, hatta imkansız hale gelecek. Özlediğimiz "geniş konsensüs" önce tabanda, sonra tavanda gerçekleşecek. CHP ve tabanı resmen olmasa bile fiilen bölünecek ve partinin ulusalcı kanadı MHP ile kader birliği içine girerken, yenilikçi kanat barışa ve demokratik anayasaya destek verme noktasına doğru ilerleyecek.

CHP'li vekillerin destek mesajı

Nitekim bunun işaretlerini görmeye başladık bile...
Fikri Sağlar, Ercan Karakaş, Binnaz Toprak, Hülya Güven, İlhan Cihaner, Burhan Şenatalar, Alaattin Yüksel ve daha birçok önemli CHP'linin "Barış için özgürlükçü demokrasi" metnine imza atarak yaptıkları son çıkışı bu gelişmenin işaret fişeği olarak görebiliriz.

Bu siyasetçiler, CHP'nin mevcut çizgisiyle CHP tabanına ters düştüğünün farkındalar. Ve eğer parti yönetimi bu pozisyonunu bir an önce değiştirip "yapıcı muhalefet" tutumuna geçmezse politika değiştirmek için geç kalınmış olacağından endişe etmeye başlamış görünüyorlar.
Başlangıçta durum farklıydı kuşkusuz...

AK Parti'nin çözüm atağına sonu belirsiz bir macera gözüyle bakılabilirdi. CHP'deki "yenilikçi kanat" da öyle baktı. Eğer sonuç hezimet olursa, AK Parti'yi "sandığa gömmek" için bulunmaz bir fırsat geçmiş olurdu ellerine... O yüzden, ilk dört ay görünüşte "ortada kalarak" başarısızlığın pususuna yattılar. Fiiliyatta ise gerek anadilde savunma hakkı, gerekse vatandaşlık tanımı konusunda MHP'yle aynı safa düşmekte bir sakınca görmediler.

Ama işler giderek ciddileşti. Önce, Öcalan'ın örgüte hakim olduğu çıktı ortaya; ardından da çekilme başladı. Şaka değil, 30 yıldır ülkeye kan kusturan bir örgüt resmen gidiyordu.
Bu inkar edilemez başarının CHP tabanını etkilemesi ve yönetimi zor durumda bırakması kaçınılmazdı. İşte bu noktada CHP içindeki bazı isimler kıpırdanmaya başladı.

Zaman sürecin lehine işliyor

Sonuç olarak, bu süreçte yolunda giden her günün gerek anayasa çalışmalarını gerekse sürece verilen desteği artıracağını; zamanın sürecin lehine çalıştığını söyleyebiliriz.
Ayrıca, özlenen geniş tabanlı uzlaşmanın gerçekleşmesinin anahtarının hâlâ AK Parti'nin elinde olduğunu da görmeliyiz.

AK Parti bu süreci ne kadar başarılı ve kararlı bir şekilde yürütürse, CHP'yi de o kadar zorlayacaktır.
Şu anda, sıkışmış olan CHP yönetimini bu sıkışıklıktan "kurtarabilecek" tek unsur AK Parti'nin başkanlık sisteminde ısrar etmesi olur. Zira CHP açısından sürece ve anayasaya muhalif kalmanın "haklı zemini" ancak bu koşulda doğar.