Cumhuriyet bayramı törenleri için CHP nin, İşçi Partisiyle birlikte organize ettiği alternatif kutlamalar nedense bana yıllar öncesi yapılan Cumhuriyet mitinglerini hatırlattı.

        Ancak bu kez asker desteğine ihtiyaç duyulmadı. Demek ki, orduyu göreve çağırmadan da cumhuriyete sahip çıkmak mümkün olabiliyormuş!

        Bu arada CHP İstanbul İl Başkanı Oğuz Kaan Salıcı törenler sırasında paşalara sitem etmiş.”hani cumhuriyete sahip çıkacaktınız” demiş. Darbeci zihniyet öylesine bilinçaltına yerleşmiş ki, her durumda bir biçimde ortaya çıkıyor. Aslında bu sitemin ardında söylenmek istenen”niye darbe yapmadınız, niye bizi AKP den kurtarmadınız?”

        Demokrasinin tüm kurul ve kurallarıyla işletilmediği bir ülkede cumhuriyete sahip çıkmak sembolik bir anlam ifade ediyor aslında.

        Keşke AK Partinin yasakçı zihniyetine karşı sokaklara dökülen Laik Kemalistler, bir kez olsun demokratik haklar için eylem yapsalar, özgürlük ve demokrasi, çağdaş ve sivil bir anayasanın yapılması için kamuoyu oluşturmaya çalışsalar!

        Bugün yapılan yasakçı uygulamalar AK Partinin karnesine kırık not olarak yazıldı. Dünyanın hiçbir demokratik ülkesinde istihbaratı gerekçe göstererek halkın toplantı ve gösteri hakkı engellenemez.

        Devletin görevi; aldığı istihbaratla yeni yasaklar koymak değil, gerekli önlemleri almak, halkın bir bayramı istediği şekilde kutlaması için uygun ortamı sağlamaktır.

        Ancak demokrasinin tam olarak yaşanmadığı, uygulanmadığı bizim gibi ülkelerde en kolay çözümleri yasaklarda arayan hükümetler aynı zamanda demokrasinin önündeki en büyük engeldir.

        Bu engeli aşabilmenin yolu da halka güvenmek, ona dokunmak, ciddiye almaktan geçer.

        Umarız CHP yönetimi bu gerçeği kavramış ve iktidarın ancak halk iradesiyle alınabileceğini anlamıştır.

        Kendisi gibi düşünmeyen herkesi düşman gören, kendisini ayrıcalıklı ve üstün yurttaş sayan kibirli modernistlere karşı tavır almadan, CHP nin gerçek bir halk partisi olması mümkün değildir.

        Cumhuriyetin temel ilkeleri olarak kabul edilen, ancak bugün yeniden gözden geçirilmesi, günümüz koşullarına uyarlanması gereken ilkeleri sorgulamadan CHP, bir cumhuriyet partisi de olamaz.

        Kaldı ki, cumhuriyet partisi olmadan önce cumhurun partisi olmayı başarmak zorundasınız.

        Muhalefet partisi olmak, yalnızca iktidar partisine muhalif olmakla, onun yaptıklarını eleştirmekle olmuyor. Hele de Başbakan Kasımpaşalı diye Genel Başkanın illa Kasımpaşalı gibi davranmaya çalışmasıyla hiç olmuyor.

        Bugün toplumu yoksulluğa, işsizliğe, teröre mecbur eden sisteme karşı olmak, devlet içindeki çetelere karşı mücadele etmek, statükoya ve askeri-bürokratik vesayete direnmekle ancak gerçek iktidar alternatifi bir muhalefet olunabilir.

        Yoksa darbecilere destek vererek, Silivri’ye selam durarak, halkı küçümseyerek, kendi örgütlerine güvenmeyip, başka güçlerden medet umarak iktidar olunmaz.

        İktidar cephesine gelince; bir futbol maçında insiyatifi elinden kaçırmış hakem gibi sürekli yanlış kararlar veren, tribünden gelen tepkilerle de iyice şaşkına dönen birinin liderliğinde ülkeyi bir kaos ortamına sürüklemekten bir an önce vazgeçmelidir.

        Özellikle de Başbakan Tayip Erdoğan’ın son günlerdeki otoriter tavırları, yeni bir anayasanın yapılması, demokrasi, özgürlük ve insan haklarına yönelik cılız çabaları da boşa çıkarmaktadır.

        Sonuç olarak Cumhuriyet bayramı törenlerinde iktidarın yanlışta ısrar etmemesi olabilecek gerginlikleri, gereksiz düşmanlıkları önlemiştir.

        Bu toplum artık bu tür gerginlikleri, gereksiz polemikleri, din-milliyet-, Atatürk üzerinden yapılan siyasi istismarları yaşamak istemiyor.

        Ancak muhalefetin de Cumhuriyet üzerinden siyaset yaparak iktidarı yola getirmesi mümkün olmayacağı gibi, yeni anayasa, Kürt sorunu, açlık grevleri gibi yaşamsal sorunlara makul ve gerçekçi çözümler konusunda acil adımlar atması, CHP yi toplumla daha yakınlaştıracaktır.

        Cumhuriyete sahip çıkmak elbette her sorumlu yurttaşın görevi olmalıdır. Ama nasıl bir cumhuriyet sorusuna herkesin artık hazır olması gerektiğini düşünüyorum.

        Geçmişten bu yana, ittihatçı bir devlet yapısının, silahlı kuvvetlerin bize dayattığı ve darbe yapmak istediğinde, “korumakla yükümlü olduğu” bahanesinin ardına sığındığı, demokrasisiz bir cumhuriyet mi?

        Yoksa, gerçek anlamda halk egemenliğine dayanan, evrensel normlarda, hak ve özgürlüklerin önündeki tüm engellerin kaldırıldığı, katılımcı bir demokrasinin tüm yurttaşlar için eşit uygulandığı bir cumhuriyet mi?