Dolar düşünce tabii 'bağzılarında' surat düştü. Beyazların arasında doları ağza almak yasak artık. Bir anda ejderha gibi ortaya serilen ekonomistlerde bir susma orucu baş gösterdi. 'Endişeli gerginlerde' en sevdiğim alışkanlık budur. Geleneklere uyuyorlar! Tıpkı eli kulağında bir İsmet Paşa, işine gelmeyince küp gibi sağır: "Ha, ha?"

Zamanında gayrimüslimleri zorunlu çalışmaya, madenlere gönderiyorlar. İsmet Paşa geliyor "Nasılsınız?" diyor. Köleler toz toprak içinde, bitkin. Cesur biri bağırıyor "açız paşam, açız ölüyoruz!" "Ha?" diyor İsmet Paşa. Yanındakine dönüyor "Ne dedi bu?" "İyiyiz diyor paşam" diyor öteki. "Ha tamam o zaman!"

Ülkemizin gayrimüslimleri hâlâ o partici! Orası da başka türlü bir trajedi. O denli bir beyin yıkanması.

İsmet Özel'i hatırlıyorum böyle durumlarda. Onun bendeki imzalı şiir kitabının ismini, Celladıma gülümserken!

Eski mağdurların çoğu celladına gülümsüyor. Hele kurban olduğum Alevi insanlarını hiç söylemiyorum. Onların durumu daha bir fecaat. Yalanlarla, gaz bombalarıyla çoluk çocuk ve Dersim!

Celladına âşık olmak, büyük bir aşağılama insan olana...

Plaj zamparaları rahatsız

 Malumunuz şehre bahar geldi. Güneş bir açtı, insanlar manevi olarak kıştan çıktı.

Tabii öyleleri var ki onların kışı 28 Şubat'tan beri bin senedir sürmekte. Müjdat Gezen ve Yılmaz Özdil beylerden, malum 'plaj zamparalarından' bahsediyorum.

Böyleleri eski yazlıklarda görünürlerdi. Emekli olmuş, geçkin amcalar olurdu bunlar. Bol bol yağlanıp güneşlenirler, sahile getirdikleri şezlonglarda cin-tonik şeklinde sırıtıp dururlardı. Altın kolye, küçük parmakta altın yüzük, surat ciğer falan. Gençlere bile küçük gelen mayolar giyerler, bıyıklarını, varsa kaşlarını bükerler, el alemin karısına, kızına göz belertip milletin diline düşerlerdi. Ve yazlığın en itibarsız 'gergedanları' olaraktan ömürlerini tüketirlerdi.

Müjdat Gezen'in kültür şeysini yakan adam da aynı familyadan çıkınca, bunlara bu yaz plaj da yasak, diye düşündüm.

Öte yandan, 'hayırcıların' bu şahıslara kadar düşmeleri tam bir dekadans, bir çöküş. Eğer bir kampanyacı alıp bu karakterleri afiş yapsa, başarı yüzde 99,9! Fakat görülüyor ki 'evet' piarcıları o kadar da acımasız değil, bir insaf var. Dua etsin gene "endişeli gergedanlar..."

Hürriyet'in "Evet'çi bir hanedan kızı çıkarsa sonuna kadar kadına şiddet bebeğim!" şeklindeki şık latifelerinin foyaları akınca, gazete söz konusu hanımla söyleşi yapıp gönül alma olayına girdi. Orası güzel.

Çünkü biliyoruz medya böyle özür diler. Fakat o da bir tekamüldür anlayana...

Neyse bu olaylar için sosyal medyada gırgır bir arkadaşın söylediği ile bitirelim:

"Ver şimdi arkadan İzmir marşını!"

BETON KAFA

 Sağda da, solda da beton kafa aynı. Beton kafa şöyle bir kafa: Zamanında bir format atılmış, bir ideoloji demiri çatılmış, üstüne de 'düşünmeme- fikir üretmeme' harcı dökülmüş bir küt kafa. O zamanın korkuları ve histerileriyle yaşıyor. Dikkatli bakarsanız tepesinden çıkan demirleri görebilirsiniz. Ama dikkatli bakmak lazım!

Şimdilerde bir kısım beton fıtrat, mütemadiyen 'tarihi yeniden yazmak' peşinde.

Mesela 15 Temmuz darbesi girişimi! İlk gün yazdığımız gibi bu bir darbe koalisyonu. Kökten darbeci subaylar da (azınlık mazınlık) bu işin içindeler. CHP'nin müdahale çağrılarını ve ömrümüzü tüketen darbeler tarihini yok sayamayız, burası bir.

İkincisi bu ülke demokrasiye geçit vermemiş, insanlarına kan kusturmuş bir geçmişten geliyor. FETÖ'nün sızacağı mümbit bir bataklık. Hafızamız şükür yerinde.

Hiç lafı uzatmadan şunu söylemek ise kavlimizce bir namus borcu: Sıradan insanların bu tankları darbecilerin kafasına geçirdikleri tarih bir sıfır noktasıdır. Sadece dünyanın gördüğü en tehlikeli derin örgütün değil, vesayetçi-totaliter-faşist cumhuriyetçilerin de yenildiği gündür.

Ve o yüzden bu referandum mühim. Ondandır yeni bir demokrasi arıyor, buralardan geçiyoruz...