Erkan Yolaç’ın ‘‘Evet-Hayır’’ oyunu gibi oldu koca memleket. Kendi ‘şahsına’ bir şey istemeyen Erdoğan’ın öncülüğündeki Evet Cephesi, hedefe varmak için her türlü riski göze almış durumda. Hayır diyenlerin terörist ilan edilmesinden neredeyse tüm HDP teşkilatı ve vekillerinin tutuklanmasına varan siyasi bir soykırım hareketine kadar her risk alınıyor.

Kanallar, gazeteler ellerinde, sosyal medyada terör estiriliyor, muhalefetin sesini duyurmasına izin verilmiyor. Erdoğan’a muhalefet ile vatan hainliği eş değer hale getirilmiş bulunuyor.

Ama yine de zorlanıyorlar.

Açıkça görülüyor ki, kendi tabanlarını bir iknada çok ciddi biçimde zorlanıyorlar. Tüm araştırma şirketleri Hayır’ların açık ara önde olduğunu gösteriyor. Erdoğan da bu gerçeğin farkında. Onun için ‘‘Halk henüz tam anlamadı. Bu dönem yapılan araştırmaları dikkate almamak’’ gerekir diyor ve bütün ağırlığıyla ‘Evet’ çıkması için uğraşıyor. Devlet imkanıyla bir evet kampanyası yürütüyor Erdoğan.

AKP ve Evet Cephesi için kritik olan nokta; 1 Haziran’da AKP’dan kaçan; bir Kasım’da istikrar uğruna AKP’ye oy vermeye ikna edilen bu kesim belli ki başkanlık sistemi konusunda ciddi kuşku sahibi.

Ayrıca araştırmaların gerçeği ne kadar yansıttığı da şüpheli. Hayır diyen herkesin fişlenme, işinden olma, hatta özgürlüğünü kaybetme riski taşıdığı bir ülkede insanların tanımadığı araştırma görevlilerine gerçek fikirlerini özgürce söylediklerini düşünmek pek mümkün değil.

Ancak 7 Haziran öncesinde başlayıp 1 Kasım seçimlerine kadar yaşadıklarımız, önümüzdeki 60 günlük sürenin çok kritik olacağının, insanların Evet’e ikna olması için her yolun deneneceğinin açık göstergesi.

Erdoğan Türkiye kamuoyunu manipüle etmenin son yıllarda eşi görülmemiş bir ustası. O yüzden şu anki kamuoyu yoklamalarına güvenip rahatlamak doğru değil.

Ne yapılabilir sorusu önemli.

Yapılacak en önemli iş, halka ‘Evet’in sonuçlarını net bir şekilde anlatmak. Erdoğan-Bahçeli Cephesi, açıkça ‘‘Başkanlık olmazsa, Kürtler yakın gelecekte ülke yönetiminde söz sahibi olur. Bunu önlemenin tek yolu başkanlık sistemidir’’ diyorlar.

Bunun tersinden okunması, geniş Kürt yığınlarının özellikle gençlerin siyasetten umudunu kesmesi ve silahlı eyleme yönelmesi anlamına geliyor. Selahattin Demirtaş’ın özgürce siyaset yapabilmesi, Meclis’te var olması barış; cezaevinde tutulup susturulması ise savaş ve çatışma anlamına geliyor.

Başkanlık sistemi, Kürtler ve seküler kesimi siyasi karar alma sürecinin tamamen dışına iterek toplumsal gerilim ve çatışmayı tırmandırmaktan başka bir sonuç vermeyecektir.

15 yıldır ülkeyi keyfince yöneten, istediği her kararı rahatça alan Erdoğan’a bu halkın böyle bir mutlak yetkiyi vermesinin en ağır sonuçları ekonomi alanında yaşanacaktır.

AKP’nin ekonomi alanındaki karnesi açıkça ortada. Kişi başı milli gelir hızla gerilirken işsizlik rekorlar kırmaya devam ediyor. Üstelik bu rakamların AKP’nin açıkladığının çok üzerinde olması daha büyük bir ihtimal.

Başkanlık seçiminin evlerle sonuçlanması durumunda, yabancı sermaye akışının tamamen durmasını, bankacılık alanında çok büyük krizler yaşanmasını, şiddet ortamının turizm ve hizmet sektörü üzerindeki olumsuz etkilerini artırarak sürmesini bekleyebiliriz.

AKP’nin de bir dönem gelişimine katkıda bulunduğu orta sınıfın bu tabloya tahammül etmesi mümkün olmayacaktır çünkü AKP’nin önümüzdeki dönem kömür ve makarnadan başka dağıtacağı sadaka kalmayacaktır.

Evet’in ağır bedelinin doğru bir stratejiyle anlatılması durumunda bu halkın böylesi keyfi bir rejime rıza göstermesi mümkün olmayacaktır. Burada da görev, bir kısmı cezaevinde tutulan siyaset kurumu başta olmak üzere kanaat önderlerine, sivil toplum kuruluşu temsilcilerine, namuslu akademisyenlere ve gazetecilere düşmektedir.

60 gün bir varlık mücadelesidir. Demokrasi, hukuk ve insana saygılı bir rejim umudu açısından.