Almanya’nın ZDF isimli televizyon kanalında üç yıldır süren, politik ve magazinsel konuları mizahi bir dil ile ele alan programın sunucusu Jan Bohmermann, Tayyip Erdoğan hakkında yazdığı şiiri okuyunca kızılca kıyamet koptu!.. Almanya’daki programa ara verildi, Türkiye’de ise gazeteler konuyla ilgili tepki yazılarıyla doldu taştı.

Okunan metnin şiir olmadığını, hakaret ve aşağılama yazısı olduğunu ileri süren kişilerin çoğu her ne hikmetse muhalif yazar ve gazeteci.

Merakımı yenemeyip şiirin altyazılı videosunu izledim. İlk anda şiirin bende oluşturduğu düşünce; ülkemizde yapılan sanatın entelektüel boyutunun, bilgi çağını yakalamış ülkelerdeki sanatçıların yapmış olduğu sanatın entelektüel boyutundan çok geride kalmış olduğuydu.

Türkiye’de mizah yapan kişiler genellikle insanları güldürmeye çalışırken onların yaptığı eylemlerden hareket ederler. Jan Bohmermann ise burada kendisini ortaya koyuyor ve okuduğu şiir biz kabul etsek de etmesek de küresel sivil toplumun demokratik üyeleri için sanatsal bir anlam taşıyor. Bunu anlamlandıran ise Tayyip Erdoğan’ın dünya kamuoyunda haber olan iç siyasi uygulamaları.

Şiirin ZDF kanalında okunmasının ardından Türkiye makamları harekete geçiyor ve Jan Bohmermann hakkında suç duyurusu yapılıyor. Almanya Başbakanı Angela Merkel konuya müdahil oluyor ve yasal süreç başlıyor. Programa ara veriliyor ve şair ülkesini terk ediyor.

Bu olaylar serisinin anlamlandırmak çok zor olsa da, benim anladığım Jan Bohmermann adını sanat tarihine altın harflerle yazdırmayı başarmıştır. Bu olayda kaybeden; Tayyip Erdoğan, Angela Merkel ve onun gibi teknik siyaset yapan sahte entelektüellerdir.

BİLGİ TOPLUMU

Bu olguyu net bir şekilde anlayabilmek için Daniel Bell’in “Bilgi Toplumu Kuramı” hakkında bilgi sahibi olmak ve endüstri ötesi toplumlarda yaşanan entelektüel mücadelelerin neler olduğundan haberdar olmak gerekmektedir.

Bilgi Toplumu: Sağlık, eğitim, araştırma, devlet hizmetlerinin ve ileri teknoloji endüstrilerinin hızla yükseldiği, bilgisayarlaşma ile yeni ekonomik modellerin geliştiği, bilim ve bilişsel değerlerin güç kazandığı, tüm sektörlerde ekonomikleşme davranışının yerini sosyalleşme davranışına bıraktığı, liyakatin ön plana çıktığı, paranın ve malın yerini bilgi aldığı toplumlar olarak tanımlanmaktadır.

Bilgi toplumu hakkında tanımlandığı günden itibaren dünyanın sosyolojik gündeminde kalan tartışma konusu ise entelektüelliğin teknik alanda mı; yoksa edebiyat ve sanat alanında mı daha ön planda olması gerektiği üzerine olmuştur.

Jan Bohmermann ZDF kanalından okuduğu şiir ile sadece Tayyip Erdoğan’a değil tüm dünyada yaşayan sahte entelektüellere savaş açarak edebiyat ve sanatın gücünü göstermiştir.

Bilgi toplumunda kültürel ilerleme ve insanlığın ortak mirasını korumak adına yapılacak entelektüel mücadele, sanat ile edebiyat alanında ön plana çıkmalıdır.

Yıllardır “bir şiir okudum diye beni cezaevine attılar” söylemi ile mağduriyet bildiren ve bu propaganda ile başarı kazanmış bir siyasetçinin, iktidara geldikten sonra ise gayet teknik bir siyasetçiye dönüşmesini toplum olarak yadırgamamamız için önümüzde de çok ciddi sorular bulunmaktadır.

Dünyanın gelişmiş 17. ekonomisi olan ülkemiz, insani gelişmişlik sıralamasında niçin 92. sıradadır?

Bunun en basit cevabı; sanat ve edebiyat başta olmak üzere sosyal gelişmeyi sağlayacak alanların kaderine terk edilmesi ve kamu kaynaklarından yeterince destek verilmemesidir; çünkü siyasal iktidar entelektüel düşünceyi tutkuları karşısında mücadele edilmesi gereken azılı bir katil olarak kabul etmektedir. Siyaset tarihini bilen ve siyasetin tekniğini kavrayan kişiler insani gelişmişlik göstergeleri düşük olan bir toplumu idare etmenin sağlayacağı kişisel ekonomik çıkarların artacağını iyi öğrenmişlerdir.

Şeffaflığın, açıklığın, hukukiliğin, ekonomikliğin önemsenmediği toplumlarda siyasetçiler; gizli kapaklı, kanunsuz işler yapsalar da kimse karşı çıkamaz; çünkü insani gelişmişliği yerlerde sürünen toplumların bireyleri kamu yönetimindeki ilkelerden haberdar değillerdir. Onlar için önemli olan sağlık hizmetlerinin ve eğitimin kalitesi değildir, önemsedikleri şey ölüm korkusudur. İnsani gelişmişlik göstergeleri bakımından üst sıralarda olan toplumlar da ölümden korkarlar; fakat oralarda hayat önemsenir ve yabana atılacak kadar ucuz değildir.

[email protected]