Türkiye, birkaç haftada, 1970’lerden 1990’lara olan tarihinin karanlık dönemlerinden görüntüleri, bir filmden karelerin hızlı çekim yansıtılması gibi yeniden yaşadı.

Şehir merkezlerine giren tanklar, İstanbul dâhil bazı şehirlerde askerin sokağa çıkması, 1980 darbesinden sonra ilk kez sokağa çıkma yasağı ilan edilmesi (Bir tek Batman’da, 1993’te bir sokağa çıkma yasağı olmuştu), faili meçhul cinayetler, aralarında çocukların da bulunduğu gözaltılar, sebebi açıklanmadan askerlerin koruduğu bir binada iki haftadır rehin tutulan insanlar...

Evet, 6 Ekim’den bu yana Suruç’ta Fen Lisesi’nde, askerlerin ablukası altında, gözaltında tutulan 261 Kobanêli var. Bugünlerde, “Almanya’daki model alındı” diye pazarlanmaya çalışan yeni güvenlik güçleri yasasında, “makul şüphe”, gözaltı sebebi olabiliyor malum. Şu an, Suruç’ta yapılan da bu yasanın pilot uygulaması tam da.

Ensesinden vurulan bir basın çalışanı, Azadiye Welat’ın bisikletli dağıtıcısı; Kadri Bağdu, kafasına sıkılan beş kurşunla, Adana’da öldürüldü. Maskeli kişiler tarafından... Aynı mahallede, 2010’da da, gazete dağıtıcısı Metin Alataş, tehditler aldıktan sonra, “sır ölüm” diye nitelenen biçimde ağaca asılı bulunmuştu.

Tabii, asıl 1990’lar, Kürt gazetecilerin yaşamları pamuk ipliğine bağlı çalıştığı zamanlar.

2010’da, Antalya Altın Portakal’da galası yapılan ve 1992’de Diyarbakır’da Özgür Gündem’in ölümle burun buruna çalışan gazetecilerini anlatan “Press” filmi vardı anımsarsanız. YönetmeniSedat Yılmaz, “Ben Kürt değilim, ama Kürtlerle ve Özgür Gündem’le dayanışmak için bu filmi yaptım” demişti.

Bugünün Altın Portakal’ı ise, tahammülsüz bir yarışma. Tıpkı, diğer birçok şey gibi.

Kürt Sorunu’nda gerilim, çözüm sürecinin her safhasında, “düşük yoğunluklu” olarak devam etti. 2013 başından beri, “İmralı’ya gidildi”, “İmralı’dan gelindi” dışında, “sıradan insanın yaşamına dokunacak” bir çözüm çabasına girilmiyor.

Çözüm sürecinde, sadece “elitler” var; Türk ve Kürt siyasetinin elitleri, medya elitleri...

Âkil insanların ilk toplantısının yapıldığı gün, gene bir çocuk faili meçhul olan Ceylan Önkol’un soruşturmasında “takipsizlik kararı” verilmesini eleştirince, “barış düşmanı” ilan edilmiştim hükümet dostu gazeteciler tarafından...

Asıl “dost”, acıyı da söyleyebilen oysa; barışın destekçisi azalsa da, kriz anları yaşansa da, sonuna kadar “barışa” arka çıkan...

Ancak, bu “kriz”de farklı bir yan var.

Geçmişten farklı olan durum ise gözden kaçırılıyor; ilk kez, kimsenin hiçbir şekilde kontrol edemediği bir patlamadan bahsediyoruz. Bu açıdan, HDP’nin protesto çağrısı, sadece bir detay; biriken toplumsal tansiyon, bir şekilde tetiklenecek ve bu tarz bir patlamaya yol açacaktı. Daha önce, Lice’de, kalekol protestoları sırasında öldürülen Ramazan Baranve Hacı Baki Akdemir’in cenazeleri ertesinde çıkan olayları unuttuk gitti tabii. O zaman da, Başbakan olan Erdoğan tarafından özellikle “bayrak” konusu gündem edilmişti.

Bugün de, Türkiye’de dikkatler, yakılan yıkılan “kamu malları” üzerine odaklandı.

Oysa, birçok şey kendini tekrar etse de, artık her kesimden kitleler, insanlar “kontrolden çıkıyor”.

2012’de, Bingöl’de polis araçlarının yoluna mayın döşenmişti; ben de şöyle yazmışım:

“Bingöl’deki saldırı, dün de olmuş olabilirdi, 10 yıl önce de, 20 yıl önce de; en ürkütücü nokta ise, bu saldırı yarın da, 10 yıl sonra da, 20 yıl sonra da tekrarlanabilir.

Dün, bugün ve yarın daracık bir alana kıstırılmış, üzerimize üzerimize gelen kâbuslarla boğuşan ve sadece kâbuslara mahkûm, gelmişi geçmişi geleceği aynı bir sonsuzu yaşıyoruz sanki.

Dünyadaki tüm çatışmaların hikâyesi, bu kadar da basit aslında. Savaş sürdürüldükçe, kırılmaz bir zincir şeklinde zehre bağışıklık ve bağışıklığa karşı zehrin dozunun arttığı ölümcül bir ‘denge’ oluşuyor.”

Bugünse sadece şunu ekleyebilirim --zehirli denge bozuldu artık; ama zehrini, tüm toplumun üzerine saçarak.

[email protected]