Siyasi gündem üç meseleyi öne çıkarıyor.

“Suriye meselesi” ya da açılmakta olan “Suriye süreci” bunlardanilki.

PYD'nin Cenevre'de masada olmayacağına dair ilk bilgiler, Türkiye'nin bu sürece istediği gibi başladığını ve ilerleyen dönemde istediği istikamette, daha aktif bir rol oynayabileceğini, bir baskının ağırlığını şimdilik azalttığını gösteriyor. Ancak Suriye Kürtleri meselesinin ve çeşitli çatışma eksenleriyle Suriye sürecinin önümüzdeki 2 yıl Türkiye'nin ana gündem maddelerinden olacağına ve yorucu bir dönemi başlatacağına şüphe yoktur.

İkinci mesele, bu tabloyla ilişkili olan bir diğer kritik duruma, Türkiye'nin Kürt meselesinin içinde bulunduğu safhaya işaret ediyor.

Siyasi iktidar bölgede kamu düzenini bir kaç ay içinde sağlayacağı kanaatini taşıyor, pek çok siyasi hesap buna göre yapılıyor. Bununla birlikte Kandil'in izlediği strateji, devletin siyasi yollara kısa vadede kapıyı kapamış olması, ortada pimi çekilmiş bir el bombasının varlığına işaret ediyor. Ve bu durum sistemin enerjisinin önemli bir kısmını emecek bir sorunlu zemin oluşturuyor.

Üçüncü mesele AK Parti'nin, özellikle Beştepe'nin başkanlık sistemi seferberliğini hızlandıracak olması gerçeğidir.

Bu istikamette yol haritası sanırız şöyle olacaktır: (1) Cumhurbaşkanlığı içinde adım adım anayasa hazırlıklarını yönetip, yönlendirecek bir yapılanmaya gidilecek, (2) yeni bir medya politikası ve programıyla birlikte çeşitli araç ve aktörlerle konu tartışmaya açılacak, (3) en önemlisi bu konuda topluma yönelik “başkanlık fikrinin demlenmesi” hamlesi, toplumsal seferberlik başlatılacaktır. Bu üçlü evre yaz ortasına kadar sürecek, meclis çalışmaları bir noktaya gelmemişse, AK Parti muhtemelen kendi anayasa paketini meclise getirecektir.

Bu aşamadan sonra neler yaşanacağını, hep birlikte göreceğiz.

Bu konuda şu andaki meclis matematiğine, siyasi dengelere, toplumsal eğilimlere bakarak hüküm vermek doğru olmaz. Bu tür toplumsal ve siyasi seferberliklerin ne tür iklim üreteceği, ne tür sonuçlara yol açacağı her zaman soru işaretleriyle doludur.

Bu üçlü mesele çerçevesinde siyasi ırmağın akışını belirleme ihtimali olan kritik husus sanırız şudur:

Başkanlık rejimi tartışması ve seferberliğinin, yukarıda altını çizdiğimiz diğer iki konuyu, Suriye meselesini ve Kürt meselesini kullanma, etkileme, tartışmalarda araç haline getirme ihtimali yüksektir.

Peki bunun anlamı nedir?

Bir kere, siyasi iktidarın başkanlık sistemi arayışında izleyeceği strateji, Kürt meselesinde çözüm sürecine geri dönüş kapılarının kısa vade için kapanmasıyla paralel bir seyir izleyebilir. Nitekim siyasi iktidar tarafından verilen mesajlar da bu istikamettedir. Siyasi iktidar, “kamu düzenini tesis etmek” söylemi ve asayiş politikalarıyla, çatışmaları kabul edilebilir bir denetim seviyesinde tutmak, gerginliğin ve siyaset kapılarının kapanmasının faturasını HDP başta olmak üzerine Kürt aktörlerine çıkarmak niyetinde görünüyor.

Diğer taraftan PYD'nin Suriye sürecinde mümkün olduğunca marjinalize edilmesi hedefi birden çok anlam taşıyor. Bu hedefin işaret ettiği arayış, gerek uluslararası alandan gelecek, gerek Türkiye içinde üreyen “siyaset kapıları açılsın baskısını” savuşturmak arayışı olarak da tanımlanabilir. Nitekim Türkiye'nin, bir süredir Kürt meselesini, iç ve dış Kürtlerin izledikleri politikaları ve ilişkileri çerçevesinde tanımlaması, başka bir ifadeyle Kürt sorununu içeriden gelen bir talep yumağı olarak değil, bir dış politika meselesi olarak, uluslararası çıkar çatışmaları hattında belirlenen bir baskı olarak görmesi bu gelişmelerin tipik işaretlerindendir. Adım adım siyasi iktidar söylemine dönüşen bu durum, başkanlık kampanyası, yeni dönem, yeni Türkiye tanımlarının temel unsurlarından olma yolunda ilerlemektedir.

Görünen budur.

Elbette zaman içinde bir çok yeni girdi ve gelişme yaşanacaktır. Dengeler değişecektir.

Ancak, söyledik, şu anda görünüm siyaset ırmağının Temmuz ortalarına kadar bu debiyle akacağıdır.