Gazete yönetimlerini arayarak kimi yazarlar için “Onlara süngü geçirir, gezdiririz!” diyen generaller, dernek, parti ve şahısları andıçlayan, sahtecilik yapan generaller, başörtülü kızları tahkir eden, üniversiteleri garnizona çeviren generaller, şehir içinde tank yürüterek “ince ayar” yaptıklarından söz eden, başbakanlara “pezevenk” diyen generaller bir bir gözaltına alınmaya başladı.

Adalet bir yönüyle, bir yüzüyle işte budur…

Elbet devamı gelecek…

Bu kişiler yasa dışı eylemlerinden ötürü, hükümeti devirmeye çalıştıkları, insanlara, özgürlüklere, demokrasiye zarar verdikleri için yargılanacaklar, muhtemelen mahkûm olacaklar.

Türkiye sivilleşme süreci çerçevesinde askerî darbe girişimleriyle ve darbelerle yargı üzerinden karşılaşma ve hesaplaşma sayfası açmış bulunuyor.

12 Eylül davası malum, referandum değişikliğiyle mümkün oldu.

Balyoz, Sarıkız, Ayışığı darbe girişimleri yargılanıyor. İrtica Eylem Planı yargılanıyor.

Geriye el atılmayan iki kritik askerî girişim kalmıştı: 28 Şubat 1997 ve 27 Nisan 2007…

Bunlardan 28 Şubat ile ilgili soruşturmanın açılması ve hız alması yaşadığımız sivilleşme ve demokratikleşme süreci açısından son derece önemliydi ve bu gerçekleşmiştir.

28 Şubat soruşturması ve onu takip edecek olan kovuşturma, diğer darbe ve darbe girişimi yargılamalarından farklı olacaktır.

12 Eylül, eski tarihli bir darbe, diğer girişimler asker içi hamlelerdir.

28 Şubat ise yaşam biçiminden, inancından ötürü farklı düzeylerde binlerce mağdur üretmiş bir müdahaledir. Binlerce müdahili olacaktır…

Yargı süreci bir dönem boyunca yaşanan utanmazlıkları, tezgâhlanan kumpasları tek tek gözler önüne serecektir. En azından sermelidir.

Batı Çalışma Grubu’nu kuran sorumlular kimlerdir? Kimler fişlenmiştir? Kimler fişlemiştir? Fişler şimdi nerededir?

Bu tür fişleri içerdiğini sandığımız illerdeki EMASYA Güvenlik Merkezleri’nin belgelerinin durumu nedir?

Psikolojik harekâtlar tek tek nelerdi? Örneğin kışladaki askere yazdırılan karalama mektuplarının sorumluları şimdi nerede?

Aczimendiler işi neydi?

Andıcı kim hazırladı, kim tezgâhladı, hangi Ankara temsilcisine iletti?

İkna odaları felaketi nasıl organize edildi?

Askerî karargâh ile rektörlükler arasındaki ilişkiler nasıldı?

Yargılama süreci bu soruların hepsine cevap bulmalıdır.

Sık altını çizdiğim bir husus var.

Türkiye önemli bir değişim süreci geçiriyor.

Ama bu uzun, çatışmalı değişim süreci değişim kadar, kendi aksaklıklarını hukuk ve hak ihlallerini de üretiyor.

Örnek çok ve bu örnekler haklı, doğru temizlik davalarını gölgeleyebiliyor, bu davalarla ilgili meşruiyet sorunları üretebiliyorlar.

28 Şubat soruşturması bu açıdan çok önemli bir eşik oluşturacak.

Zira hadise tazedir, öfke hâlâ büyüktür, tahkirin izleri sürmektedir…

Zira 28 Şubatçılar, toplumun bir bölümünü diğer bölümüne karşı seferber etmeyi başarmışlardır, toplumun bir bölümü diğer bölümünü fişlemiş, onun haklarının gaspına el vermiştir. Basın bu çerçevede çok önemli bir rol oynamıştır. Devlet kurumları, rektörler, siyasiler, cumhurbaşkanı kara durumlara imza atmışlardır.

Bu iki husus, 28 Şubat yargılamasının bir karşı cadı avı hâline dönmesine yol açabilir.

Bu ise demokrasiye yapılacak en büyük kötülük olur…

Bu ülkede 28 Şubatçılar dışında hemen herkes bir tür bedel ödedi.

Bu bedelleri bize demokrasi eksikliği ödetti. Bunun hesabı sorulurken, yapılması gereken en önemli iş, demokrasinin gereğini yerine getirmek, eksikleri bu yolla gidermek ve demokratik usullerden sapmamaktır.

Yargılanmayı hak eden, suç işlemiş olan ve hakkında delil bulunan herkes yargı önüne çıkmalıdır.

Ancak o dönemde korkan, sinen, farklı düşünen, siyaseten olup biteni yanlış bulmayanların hak ettikleri sadece siyasi ve ahlaki kötektir…

Bu sözler, kendim dâhil herkese, başta gazetecilere, yazarlara, savcılara yöneliktir…

Umarız 28 Şubat soruşturmasında ihlallerin hesabı örnek bir yargılamayla görülür.

Kaynak:AKSİYON