Oyunun kurallarını değiştirmediğinizde, geçmişten farklı sonuçlar almanız mümkün değil. Sürekli olarak aynı yöntemlerle farklı sonuç almayı ummak bir tür ruhsal bozukluk olabilir ancak. Türkiye de son 15 yılda kendisine dayatılan kuralları esneterek, değiştirerek veya farklı yollar açarak bir yerlere gelebildi.

Sosyalist iktisatçı İdris Küçükömer yerli ve milli bir filozoftu. Osmanlı’nın 1838’de yaptığı teslimiyet anlaşmalarıyla bir tür “tarihsel kapan”a girdiğini söylerdi ve bu tespit doğruydu. Ekonomik gücü olmayan bir ülkenin siyasal bağımsızlığından bahsedilemez. Sultan Abdülhamid’in reformlarını tabii ki bu kapandan çıkma gayreti olarak okuyoruz. Ancak geç kalındığı için çöküşü geciktirmekten öteye geçememişti. Esasen Mustafa Kemal Atatürk’ün, sonrasında Menderes’in, Özal ve Erbakan’ın aynı kapandan kurtulmak için çaba sarf ettiğini biliyoruz.

Türkiye tarihinin yüzde 4.5 ile en düşük borçlanma faizine ulaştığı Mayıs 2013’te darbelere maruz kalmaya başlaması da tesadüf değildi. Bunu başaran hükümet hangi ideolojik kesimden olsaydı da bu müdahaleler gelecekti. AK Parti’nin muhafazakâr bir parti olması önyargıların daha kolay algıya dönüştürülmesini sağlıyor. Fark burada.

Bu önemli bir fark… Zaten İdris Küçükömer tarihsel kapandan bahsettikten sonra, Türkiye’de sol diye bilinen kesimlerin gerici, gerici diye bilinen kesimlerin de aslında sol olduğunu, kendisine çağdaş/batıcı diyenlerin asıl irticayı temsil ettiklerini de ekliyordu.

Yani Türkiye’nin bu tarihsel kapandan çıkma ihtimali olacaktıysa, bu geniş halk kesimlerini temel irade belleyecek yerli ve milli aktörler eliyle olabilirdi ancak. Çünkü 1838’de temeli atılan oyunu kabul ederek ülke yönetimini elinde bulunduran elitist kesimin bu kuralları değiştirmek istemesi iktidar kaybı anlamına gelecekti. İktidarı millette değil, tarihsel kapanda ve bu kapanı kuran dış aktörlerde arayanların böyle bir değişimi üstlenmesi beklenemezdi.

CHP’nin millete ve ülkesine yabancılaşmış, hele hele son dönemde iyice savrulmuş hallerini bu tarihsel arka plandan okumak gerekiyor.

Tabii ki böyle olacak, böyle davranacaktı CHP… CHP’nin siyasal bir iktidar arayışı yoktur çünkü. Onun arayışı, kaybettiği bürokratik vesayetin siyasi şubesi olmanın geri kazanılmasıdır.

O yüzden, CHP operasyona açık bir partidir. 2010-2011 yıllarındaki operasyonların MHP’de tutmayıp CHP’de tutmasının nedeni de budur. CHP’deki bu savrulmayı CHP’liler görmüyorlar mı? Birgül Ayman Güler gibi FETÖ ile yakınlaşmayı eleştiren milletvekilleri niye azınlıkta kaldılar? Neden dışlandılar? Neden Kılıçdaroğlu çizgisi bu kadar kolay kendisini kabul ettirdi?

Çünkü günün sonunda ağır basan Erdoğan ve AK Parti’nin bir şekilde tasfiyesi ve bürokratik vesayetin yeniden tesis edilmesidir. Bu siyasal genetik kod CHP’de tüm eleştirileri rafa kaldırır. Menderes CHP kökenli bir Cumhuriyet seçkiniydi. Ona neler yaptıklarını biliyoruz.

Hasılı yeni Türkiye’nin doğumu ile CHP’nin beşeri ölümü doğru orantılıdır.