Hükümet için “tek parti” hükümeti deniyor ve doğru. 2002’den beri iktidarda olan bir parti, AKP, 2011 Haziran’ında oylarını daha da artırdı ve yine tek başına iktidar oldu. Böyle bakarsak “tek parti iktidarı” demek elbette yanlış değil.

Ama AKP’nin kendisi bir koalisyon. Bir tarikatlar koalisyonu.

Bu koalisyonun büyük ortağı Nakşibendiler.

Ama konuyu daha da inceltirsek, büyük ortak Nakşibendiler için de “Nakşibendi tarikatının çeşitli kollarından oluşan bir koalisyon” diyebiliriz ve yanlış olmaz.

Nakşibendilik gevşek bir organizasyon. Bir çok kolu var: Gümüşhanevi, Menzil, İskenderpaşa, İsmailağa vb... Kendini Nakşibendi olarak tanımlayan tarikatlar (yani Nakşi kolları)  Nakşibendilik ortak çatısı altında birbirleri ile “çelik disiplinle” bağlı filan değiller. Nitekim 70’li yıllarda bir Nakşi kolu Erbakan’ın Milli Selamet Partisi’ni desteklerken, bir başka kolun Demirel’in Adalet Partisi’nin yanında saf tuttuğuna tanık olmuştuk.

Bu gevşek yapı tarikat mensupları için de geçerli. Bir Nakşibendi kolunun en tepesinden talimat verilince bütün müritler,  o Nakşi koluna yakın duranların tümü o işarete uyuyor ve oylarını o talimat yönünde kullanıyor filan da denemez. Varoluşundan beri devlet yönetiminde yani siyasette etkili olmayı hedef seçmiş Nakşibendilikte “sıkı disiplinli ilişkiler” daha çok tepelerde oluyor.

Türkiye’de siyasal İslam oldum bittim Nakşibendi ağırlığında yürüdü. En azından siyasal örgütlenmelerinde, Erbakan’ın Ocak 1970’de kurduğu Milli Nizam Partisi’nden bugünkü AKP’ye kadar bu böyleydi ve böyle.

Siyasal düzlemde en güçlü Nakşibendi kolu Gümüşhaneviler. Siyasal İslamcı hareketin pek çok ünlüsü o dergahın rahle-i tedrisinden geçti. Bir kaç örnek yeterli olsa gerek:  Turgut Özal, Necmettin Erbakan, Recai Kutan, Ömer Dinçer (Bugünkü Milli Eğitim Bakanı) , Bülent Arınç, Kemal Unakıtan (İlk AKP hükümetlerinin Maliye Bakanı), Recep Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül, Korkut Özal (Eski İçişleri Bakanlarından) , Hüsnü Doğan (Özal dönemi prens ve bakanlarından), Hasan Aksay, Temel Karamollaoğlu  (Madımak Cankırımında Sivas Belediye Başkanı), Bahri Zengin, Lütfi Doğan... Dikkat edilirse Nakşi kolu Gümüşhanevi, iki cumhurbaşkanı bir başbakan, pek çok bakan çıkarmış bir kol...

*    *    *

Bu kadar ayrıntı, bir tarikatlar koalisyonu olan AKP’nin güçlü ve ağırlıklı kolunu açıklamak içindi.

Biz dönelim AKP koalisyonuna...

Güçlü kanadını Nakşibendilerin oluşturduğu AKP koalisyonunun öteki kanadıCemaat. Said-i Nursi’nin yolundan giden Fettullah Gülen, kısaca Nurculukdiye adlandırılan bu hareketin tümünü kucaklamıyor. Örneğin Yeni Asya Gazetesi çevresinde halkalanan kanat da kendini Nurcu olarak tanımlıyor; 28 Şubat sürecinde ünlenen Aczimendiler de... Ama Nurculuğun tartışmasız en güçlü kolu Gülen Cemaati. Üstelik Said-i Nursi çizgisine teorik, pratik katkılar yaptı, dönüştürdü, yeniden yorumladı ve dünya çapında örgütlü bir islami hareket oldu.

AKP’yi oluşturan, onu iktidara taşıyan koalisyonun ana omurgası, “siyasal islamcı” diye tanımlayabileceğimiz, en azından dini referansları baskın olan bu iki hareketten oluşuyor: Nakşibendiler ve Gülen Cemaatı.

2002’de başlayan iktidar sürecinde her iki kanat da birbirlerini kolladılar, birbirlerini incitmemeye özen gösterdiler, uzlaşmazlık konularını (varsa) kapalı kapılar ardında çözmeyi yeğlediler. Yani kırılan kol hep yen içinde kaldı.

Ama bir şeyler hızla değişiyor. Henüz bir çatlaktan söz edilemese bile AKP koalisyonu içinde çatırtılar duyulmakta.

Hayır, şike konusunda açığa çıkan görüş ayrılıklarından söz etmiyorum. O konuda görüş ayrılıkları Nakşiler arasında da var.

Çok daha ciddi konularda huzursuzluk teriminin yetersiz kalacağı bir çekişmeye, bir yarışa ilişkin epey ipucu, epey alâmet belirdi.

*    *    *

Bu iddia yalanlanacak, biliyorum. O yüzden somut kanıtlar sergilemek gerek. Bunu şu uzayan yazının sonuna bir iki paragraf yapıştırarak beceremem.

O yüzden “Sen de fena alıştın Aydın Engin, Tırmık’ı pehlivan tefrikasına çevirdin” eleştirilerini göze alıyorum...

Yani arkası yarın,...