Hasan Cemal dünkü yazısında yaşamakta olduğumuz gerçeklik karşısında Türkiye'nin bir demokrasi cephesi kurup kuramayacağını soruyordu. Yaşadıklarımız bunun imkansıza yakın olduğunu gösteriyor ne yazık ki. Bugün demokrasi cephesinde olması beklenilen CHP'nin derin kadrosu, Ermeni Soykırımı'nda da, Kürt meselesinde de, Cemaat'e uygulanan zulüm konusunda da mevcut iktidardan farklı düşünmüyor ne yazık ki. CHP liderinin dokunulmazlık konusunda Genelkurmay Başkanı'ndan brifing mi talimat mı aldığı konusunun bile belirsiz olduğu bir ortamdayız.

Ergenekon davalarının avukatı kesilen Kılıçdaroğlu, yakılan-yıkılan Kürt yerleşim merkezlerini de, ölen sivilleri de, Cemaat mensuplarına yönelik insanlık dışı muameleleri de görmüyor. Başkanlık sisteminde olduğu gibi, bu konularda da toplumda ve onu temsil eden kesimlerde yüzde 80 mutabakat var belli ki. Böylesi kritik bir dönemden geçen ülkede, mevcut siyasi yapı içinde farklı düşünebilen tek siyasi partinin çıkmaması, tek seçenek olarak çatışmayı bırakıyor önümüze ne yazık ki.

Zaman ve Diğerleri'ne el konulmasında da benzer bir tavır aldı CHP ve yönetimi. Göstermelik bir tepki ortaya koydu, konunun takipçisi olmadı. Kendisine sadece Anayasa'nın ilk dört maddesi ve başkanlık sistemini dert etmiş bir ana muhalefetin başka türlü davranması da beklenemezdi elbette.

Ama günümüzde hukuk sadece yerli ve milli değil. Evrensel olanı da var. CHP, gardrop modernitesinden çıkamadığı için bu gerçeği göremiyor. Avukat Orhan Kemal Cengiz'in Anayasa Mahkemesi'ne yaptığı başvuruda da vurguladığı gibi, Türkiye'de ‘‘Paralel Devlet'' yaftası altında ciddi bir cadı avı yürütülüyor. CHP, Hizmet mensuplarına yönelik korkunç baskıyı, Kürt meselesinde olduğu gibi görmezden geliyor. Dilekçede, gazetenin sanal arşivinin silinmesinin iktidarın gerçek amacını ortaya koyduğuna, bu uygulamanın ifade ve fikir hürriyetinin ciddi bir ihlali olduğuna dikkat çekiliyor.

Eski Yargıtay Başkanı Sami Selçuk'un hukuki mütalaasına da yer verilen dilekçede şu hususların altı çiziliyor:

• Atılı suçlar (Hangi suçlar olduğu kararda açıkça belirtilmemiştir) ilgili şirketin etkinliği çerçevesinde işlenmekte olması koşuluna ilişkin bulgular, karar gerekçesinde gösterilmesi gerekirken, bu hususta hiçbir gerekçe gösterilmeden sadece savcılık soruşturma dosyasına ve iki yakalama kararına atıf yapılmakla yetinilmiştir.
• Hakim, kararında kuvvetli şüpheyi ortaya koyan sebepler, (hem suça, hem de suçun şirketin faaliyeti kapsamında işlenmekte olduğuna ilişkin), somut olgular ve dayanakları göstermek zorunda olmasına rağmen, somut olayda hangi suç olduğunu belirtmemiş, bu koşula da uyulmamıştır.
• Somut olayda, Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 133. Maddesindeki koşullardan biri olan “katalog suçlardan hangisinin işlendiğine dair, kuvvetli suç şüphesini” gösteren en küçük delil başlangıcına dahi karar gerekçesinde yer verilmemiştir.
• Türkiye'de Sulh Ceza Hakimleri eliyle, giderek artan bir oranda çok daha özensiz, çok daha delilsiz ve dayanaksız bir şekilde milyonlarca dolarlık işletmelere ve somut olaydaki gibi gazetelere el konulabilmektedir.
• Zaman ve Diğerlerine getirilen suçlamalar o denli ciddiyetten ve dayanaktan uzak, ceza hukukunun temel prensipleri ile o denli büyük bir tezat içindedir ki, adete bütün hukuk sisteminin yürürlükten kalktığı izlenimini doğurmaktadır.
• Yani Zaman ve Diğerlerine yönelik suçlamalar, dünya ceza hukuku tarihinde eşi görülmemiş bir şekilde, ortada “gerçek kişi” zanlı veya sanıkların bulunmadığı ama tüzel kişiliğin çok ağır suçlarla itham edildiği ve peşinen cezalandırıldığı bir hukuki süreci ima etmektedir. Ortada silahlı örgüt vardır ama silah yoktur; ortada silahlı bir örgüt vardır ama o örgütün elemanları yoktur.

Devam edeceğiz.