Yılda 1000 işçimizi iş kazalarında kaybediyoruz,hiç sesimiz soluğumuz çıkmıyor;koyunu olan kuzusu ölür misali..

Hala cesedine ulaşılmayan,suyun dibinde, göçük altında onlarca işçi yatıyor;yakınları ağıt yakarken siyasilerde nutuk atıyor,iriyiz,diriyiz devlet kimseyi mağdur etmeyecektir bu kazalarda ihmalleri olanlar yargıya hesap verecekler,diyorlar ama iş kazaları ölümü nedeniyle bir tane iş verende tutuklanmış değil,peki bu nasıl oluyor?

Yılda 5 bin vatandaşımız trafik kazsından ölüyor,3 bin kişi sakat kalıyor maddi kayıp ise bir tarafa; trafik kazalarındaki görüntüleri magazin haberleri izler gibi hiç etkilenmeden seyrediyoruz gayet olağanmış gibi..

Trafik kazalarının nedenleri üzerine emniyet raporları ise daha çarpıcı olarak çıkıyor karşımıza;kazaların yüzde 90’nın sürücü hatalarından kaynaklanıyor buna alkolde dahil,geri kalan yüzde 10 ise, arabanın teknik hatalarından,yol ve iklim şartlarından meydana geliyor..Bu veriler  bizim ne kadar eğitimsiz,kural tanımaz bir toplum olduğumuzun üzerinde durulması gereken bir işaret olarak karşımıza çıkmıyor mu?

Hele dini bayramlarda kara yolları renk değiştiriyor,karadan kırmızıya dönüşürken tam bir mezbahaneye  dönüyor,trafik kazalarındaki   ölümler  zirve yapıyor..

Biz arabayı kendimizi ve içinde taşıdığımız  insanları taşıyan bir araç olarak değil de; bir silah gibi kullanıyoruz...Bunu teknolojiyle kanıtlayan görüntülerden seyrediyoruz,işte böylelerine şehir magandaları deniliyor kent kültüründe..Kırmızı ışıkta geçen magandaya neden geçtin denildiğinde,boş  görmüyor musunuz,diye de pişkin pişkin cevap veriyor,yaya geçitlerini hesaba bile katmıyor,yaya geçiş hakkını kullanan insanlara da bozuk atıyor, geçiş hakkını kullandığı için.Birde hakaretler,el kol hareketler ve babalanmalar,her gün binlerce aracın trafikte olduğu illerde bu çile çekilecek gibi olmadığı gibi, insanı sinir hastası yapıyor...Yaygın olan başka bir sıkıntı ise, sürücü magandalarının hareketleri,bir elinde sigara ile direksiyon simidini çevirirken, bir eliyle de cep telefonuyla konuşması kendini ve içinde taşıdığı,yolda geçen insanların can güvenliğini tehlikeye atıyor..

Büyük şehirlerin sorunlarının en önemli sorunu taşımacılık olarak öncelik sıralamasında geliyor.

Depremlerde ölen insan sayımızı hiç hatırlamıyoruz;sadece 17 Ağustos 1999 depreminde 19 bin insanınızız molozların altında kalarak can verdi..

Ne bir vali görevden alındı,ne bir belediye başkanı görevden el çektirildi,Yalova da bir Veli Göçer isminde bir müteahhit buldular ve günah keçisi olarak onu toplumun önüne attılar ama bu binaları yapan onlarca müteahhit,bu binalara ruhsat veren yetkililer bu yargılamaların içinde olmadı..

İşin tuhaf yanı; ben trafik kazalarını,depremde ölenlerin hesabını sormak için istisnalar hariç,on binlerin katıldığı bir yürüyüş,miting ve gösteriye tanık olmadım, 17 Ağustos depremini yaşamış olan, en fazla da ölümün olduğu ilde  İzmit’te yaşayan birisi olarak.

Peki biz hiçbir şeye duyarlı değimliyiz?

Duyarlı olduğumuz en önemli olay futbol..

Trabzon en fazla işsizliğin olduğu ve göç veren illerimizden biri ama yoksulluk,işsizlik üzerine bu ülkede toplumsal bir tepkiyi göremezsiniz ama iş futbol ve Trabzon spor olduğu zaman,neredeyse hayat duruyor bu ilde..

İstanbul da bir Fenerbahçe-Trabzon spor maçında hakemin Trabzon sporun bir penaltısını vermedi,diye Trabzon da tam 20 bin kişi yürüyüş yaptı, yanlış okumadınız yirmi bin kişi..Trabzonlu olan bir müzisyen:” En önemli hayati mesele olsa dahi,ben hayatımda Trabzon da böyle toplumun duyarlı olduğu ve kitlesel gösteri yaptı bir olaya tanık olmadım” diye konuya parmak basıyordu..

Meşhur 3 Temmuz 2011  şike olayını hatırlayalım; Fenerbahçe Başkanı ve bazı yöneticileri tutuklanıp göz altına alınınca;Fenerbahçe taraftarları adeta ayaklandı,tam bir isyan ettiler ve 11ay başkanlarının tutuklu olduğu Davutpaşa ceza eviyle- Bağdat caddesi arasında her hafta eylem yaptılar hem de ne gösteri,ülkenin dört bir yanından gelen çulsuzlardan değil,gelir düzeyi yüksek çoluk çocuk ve kadınlarında içinde yer aldığı eylemleri televizyon kanallarından saatlerce izledik.Futbolla yatıp futbolla kalktık.Bu kitlesel gösteri TBMM’de şike  yasasının  değişikliğini getirdi.Bu olay ülkenin bir yıla yakın gündeminden düşmedi hala da tartışma konularının başında geliyor..

Futbol taraftarlı tutku anlamında söylüyorum holigan boyutunda bile değil; nefret ettiğiniz insanla sizi yan yana getiriyor ve aynı takım için bağırttırıyor trübünlerde, böyle bir çekici cazibesi olan milyonları ayaklandıran ve programlarını değiştiren bir oyun futbol.Biz futbolun bir gösteri ve üç neticeli oyun olduğunu kabullenmeyen bir futbol kültürüne sahibiz içe dönük ama uluslar arası karşılaşmalarında futbolun özünü kavrıyoruz.

Futbol taraftarı deyince Beşiktaş taraftarına bir parantez açmalıyız;üniversitelerde tez konusu olmuş,ülkenin sevincini ve hüznünü tribünlerde seslendirmiş olduğunu da, belirtelim ve hakkını da teslim edelim.

Ya çözülmesi ve aydınlatılması gereken sorunlar için böyle bir tepkiyi ne zaman vereceğiz?

17 bin faili meçhul cinayet var,

Yargısız infazlar gözaltı kayıpları,

Binlerce çocuk kaybımız var,

Galatasaray Lisesinin önünde 6 yıldır yakınlarının akıbetini öğrenmek için oturma eylemi yapan insanlara kaç kişi destek veriyor?

Demokrasi,hukuk,temel hak ve özgürlükler ise böylesi ilgi karşısında,esamesi bile okunmuyor,futbola gösterilen ilgiyle karşılaştırdığımızda.

Demokrasi,eğitim düzeyi yüksek,örgütlü zengin toplum sistemidir..Batı Avrupa da futbol yok mu,bu ülkelerin taraftarları ülkesinin ve insanlığın sorunları karşısında böyle mi hareket ediyor?

Birey ve toplum olarak öncelik sıranız sizin duyarlılığınız da belirlemiş oluyor.