Yeni Şafak ve Star gazetelerinde yayınlanan binlerce kişilik dinleme listeleri dün İstanbul Başsavcısı tarafından doğrulandı.

Başsavcı Salihlioğlu şöyle diyordu:

'Yapılan ön incelemede herhangi bir silahlı terör eylemi ya da terör planlaması olmadığının görülmesine rağmen, 3 yıldan fazla bir süredir birçok kişi hakkında iletişimin denetlenmesi ve kayda alınması ile fiziki ve teknik takip kararları alındığı, bu kapsamda telefonların dinlendiği ve sinyal bilgilerinin değerlendirildiği, ortam dinlemesi ve fiziki takip yapıldığı anlaşılmıştır... Telefonları dinlenen ve kayıt altına alınan şahıs sayısı 2 bin 280 kişidir...'

Bugün gazetelerde yer alan, 'iyi ama MİT Yasası ne olacak', hükümet zamanında başkalarını dinlememiş miydi? Cemaat, AK Parti ortak değil miydi?' tarzı, sorunun etrafında dolaşan mırıldanmaları bir kenara bırakarak şunu söyleyelim.

Ortaya saçılan yeni bir pislik, sıradan bir dinlenme hadisesiyle karşı karşıya değiliz. Bu kapsamda dinlemeler cemaatin ele geçirdiği emniyet-yargı gücüyle tüm sistemi ve ülkeyi takip altına alması, tehdit etmesi, fişlemesi ve arşivlemesi anlamına gelir.

Nitekim bu tür yapılar eninde sonunda altını fişleme, tasnif, tahakküm ve yaptırım üzerinden bir işleyiş kazanırlar.

Dini ya da değil, bu tür bir cemaatin kişisel mensubiyet ötesine geçerek, üstü kapalı bir strateji ve yapılanmayla devlet gücünü gasp ederek varlığını sürdürmesine hiçbir demokrasi ve hukuk devleti müsaade etmez.

Eğer müsaade ediliyorsa ya da işin önü alınamıyorsa karşınıza büyük bir demokrasi sorunu çıkmış demektir.

Durumumuz bu...

Ve bu durum, bıkmadan söylüyoruz, ne AK Parti iktidarının siyaset tarzından gelen otoriterleşme olarak karşımıza çıkan diğer sorunu ortadan kaldırır, ne yolsuzluk iddialarını buharlaştırır, ne de onlar tarafından örtülüp, gölgelenebilir.

Türkiye kaotik bir istikrarsızlığa ya da eski vesayetçi günlere dönmek istemiyorsa, bu sorunu çözmek zorundadır.

Bu açıdan özellikle hükümetin üzerine iki büyük iş düşüyor.

Birinci iş yaşanmakta olan cemaat merkezli çatışmanın çapının ve boyutlarının ne olduğunu, sonuçlarının ne olabileceğini tüm Türkiye'ye çok iyi anlatmaktır. Başbakan bunu yapmaya çalışıyor, dün yaptığı konuşmada bir kez daha demokrasi riskinin altını çizdi ve diğer partileri tedbire davet etti.

Ancak bu, yeterli olmanın çok altında bulunuyor. Zira bu noktada belirleyici olan dil, üslup ve tanımdır.

Nasıl?

Şöyle:

Örneğin mevcut yaklaşımıyla Başbakan Gezi'yi düşman bir nokta, bundan önceki komplo girişimi olarak tanımladığı oranda cemaat saldırısı ile Gezi komplosu bağ kuruyor. Böyle yaptıkça Gezi, taleplerini, Gezici gençleri ve kitleleri tekrar dışlayarak karşısına alıyor, derdini oraya anlatamıyor.

Örneğin Kabataş hadisesi... Başbakan 'o kızın başına bunlar başörtülü olduğu için geldi' dediği-, bunun altını özellikle Gezi'yi tanımlamak için çizdiği zaman, aynı meydanda tekmeyle çocuk düşüren başörtüsüz kızlar, 6 ölüm ortada kalıyor ve karşı kutba itiliyor.

Hükümetin üzerine düşen ikinci iş siyasi alanı, siyasi partileri harekete geçirmektir. Başbakan bu işi ciddiye almalı ve bunun yolunu bulmalıdır. Temel mesele, siyasi bir uzlaşmayla bu büyük devlet krizinin üstüne gidip yargıyı liyakat esasına göre yeniden yapılandırmak olmalıdır. Siyasi partileri yarışı bir kenara bırakmaya ve ortak davranmaya davet etmek için Cumhurbaşkanı'nın daha çok oyuna girmesi de siyasi iktidarın elindeki imkanlardan birisidir.

Anti demokratik bir duruma yönelik tedbir alırken, siyasi mutabakat aramadan demokrasi sınırlarını zorlayan araçları da kullanarak tedbir almak tehlikelidir.

Bu şekilde, Türkiye'yi yönetirsiniz ama demokrasi zemin kaybeder, kimse mutlu olmaz ve bu, sürdürülebilir bir durum değildir.