Tarihe, CHP'nin marjinalleşmesinin başlangıcı olarak geçecek olan böyle bir dönüm noktasına mim koymamak, bu "şanlı direnişin" anlam ve önemini yorumlamamak olmazdı.

Biz militan solcuyken, CHP'nin en küçümsediğimiz yanı, bir türlü -bizim anladığımız anlamda- eylem platformuna yükselemeyen "sinameki" solcu çizgisi, uzlaşmacı-kaypak tavrı, şöyle gümbür gümbür bir mücadele vermemesiydi. "Ehh ne de olsa statükonun partisi" diye çekiştirirdik kendi aramızda; "Olsa olsa bu kadar düzen-karşıtı olabilirler..."
Ama 8 Nisan'da gördük ki, CHP kendini aşmış!
Klasik "düzen partisi" olmaktan çıkıp İP, TGB gibi marjinal akımlarla boy ölçüşebilecek kadar militanlaşmış!

Manzaraya bakın:
O "sinameki" parti, Türkiye'nin dört bir yanından otobüslerle adamlarını Silivri'ye yığıyor, 41 milletvekiliyle birlikte mahkeme basmaya gidiyor. Barikatları kırıyor, çelik bariyerleri aşıyor, ortalığı savaş alanına çeviriyor. Mahkeme salonunda "Biz buraya gireriz" deyip polis ve jandarmayı aşıp avukatlara ayrılan yeri işgal ediyor. "Faşist mahkeme" sloganları atıyor, hakimleri tehdit ediyor...

Bütün bunları İP, TGB, DHKP-C ya da o bilmece gibi isimli diğer marjinal örgütler yapsaydı, hiçbir haber değeri taşımazdı.

Ama bunu CHP yapıyor. Cumhuriyet'in kurucu partisi, Türkiye'nin en eski partisi, 80 yıllık statükonun sahibi olan parti, bir avuç militanıyla mahkeme basan marjinal gruplarla bir olmuş, Silivri'deki "tutsakları"kurtarmak için ortak baskın düzenliyor.

Ya yeni statükoyu kabullenecek ya da marjinalleşecek

Peki nedir CHP'yi bu kadar militanlaştıran ve marjinalleştiren şey?
Sanırım, CHP artık "statüko"nun partisi olmadığını; statükonun değiştiğini ve kurulan yeni statükoda mevcut çizgisiyle kendine bir yer olmadığını ağır ağır ama derinden kavradıkça, umutsuz bir savaşa giriyor. Bu ruh halinin onu aynı umutsuzluk içinde şiddete savrulan diğer marjinal gruplarla kader birliği içine götürmesinde de şaşılacak bir şey yok.

Bunu şöyle de söyleyebiliriz: Silivri Meydan Savaşı'nın komutanlığını üslenen ulusalcı kanat önderleri, ne yapıp edip orduyu yeniden iktidara getiremezlerse, işlerinin bitik olduğunun tam idrakine varmış durumdalar. On yıllardır darbeci generallerin yedeğinde "siyaset yapan" CHP için eski vesayet düzenini diriltmek varlık-yokluk meselesi...

İşte, Silivri'de ortaya çıkan ve CHP geleneğine hiç uymayan bu gözü dönmüş militanlık, bu gerçeğin giderek daha derinden kavrandığını gösteriyor. Bu gerçek kavrandıkça orduyu yeniden "iktidara getirmek" için girişilen umutsuz mücadele de o kadar çılgınlaşıyor ve CHP'yi tanınmaz hale getiriyor.

Ne var ki ulusalcı kanadın önüne koyduğu bu hedef, sosyalist ya da komünist grupların Türkiye'de sınıfları ortadan kaldırıp komünist bir rejim kurma, özel mülkiyete son verme, kapitalizmi yıkma hedefi kadar imkânsız, onun kadar hayal, onun kadar hastalıklı. Ve bu hastalıklı çizginin CHP'yi parçalaması da kaçınılmaz.

Er ya da geç, CHP kendi unsurlarına bölünecek. Partinin ana gövdesi eski statükonun yenildiğini ve artık geri gelmez bir biçimde yok olduğunu kabullenip kurulan yeni Türkiye'de siyaset yapmanın yolunu yordamını öğrenmeye çalışacak.

Küçük bir grup da orduyu siyasete geri getirme hayalleri içinde, şiddet siyasetinin acemi militanlarına dönüşecek.

Kim bilir belki de her yıl 8 Nisan'da, adını kimsenin ezberleyemediği o marjinal gruplarla birlikte maskelerini takıp ellerinde boya kovalarıyla sokaklara çıkar, şehrin duvarlarına "Yaşasın Silivri direnişimiz" diye yazılar yazarlar.