İngiltere’de bir arkadaşım vardır; yıllardan beri Türkiye’yi tanır, sever ve izler. Karısı da öyledir. Onun ayrıca Türkiye’de kalıp çalışmışlığı da var. Son gelişi arkadaşımın, Gezi olayları dolayısıyla olmuştu. Kendi gözüyle görmek için geldi. Epey bir vakit geçirdi Taksim’de, Gezi’de. Başka ülkelerde de bu tip protesto hareketlerini izliyor. Siyasî deneyimi bir hayli fazla.

Dün telefon etti. “Ne var, ne yok?” konuşması. “Geldiğimde söylemiştim,” dedi, “Bir yıl kalırsa kalır, sonra gider.” “Gitmedi ki,” dedim, “Yukarıda, televizyonda sesini işitiyorum. Günlük bağırma mesaisini yerine getiriyor.”

“Tamam, daha bir süre bağırabilir,” dedi. “Ama artık miadını doldurdu.” Bu arkadaşım AKP iktidarının başında yapılanları takdirle izliyordu. Özellikle “darbe” cephesine karşı izlenen politikayı --tabii ki-- onaylıyordu. O da Başbakan’ın Gezi söylemleriyle bu tavrı benimsedi.

Bir saat kadar sonra bir televizyon kanalına bakacak oldum. Tanıdık bir yüz. Bu sefer Amerika’dan, Henry Barkey. Henry de Türkiye’yi çok iyi bilir. Onun ilgisi ayrıca profesyoneldir. Kız kardeşi Karen Barkey de Osmanlı tarihçisidir.

Ne diyor Henry? “Obama’nın Erdoğan’a güveni sıfıra indi,” gibi bir şey söylüyor. Allah Allah! Bayağı ağır laf! Henry Barkey çıkıp ortaya atıp tutmaz. Böyle bir şey söylüyorsa Obama’nın bunun söyleneceğinden bir şekilde haberi vardır, başka türlü söylemez böyle bir yargıyı.

Gene Gezi’den başlıyor hikâye. Doğru. Başbakan Erdoğan’ın olumlu gidişi orada durmuş, büyü orada bozulmuştu. Bu olayla, Başbakan’ın gerçekten sıkıştığı anda nasıl davranacağını gördük --bu bakımdan 17 Aralık da orada başlamış sürecin devamıydı. Ve gördüğümüz manzara hiç hoş değil.

Ardından, Avrupa Parlamentosu’nda bazı milletvekillerinin buradaki seçime gözlemci gönderilmesi talebi geldi. Tabii bu da “manidar”.

Bu arada, “iç haber” olarak, yeni çıkan ses kayıtları, bir de, Samanyolu önünde tehditkâr bir şiddet müsameresi yapan kalabalık gibi sahneler geldi geçti.

Ama ben bugün içeride olanlar değil de, dışarıda oluşan kamuoyu üzerinde yazmak üzere hazırlandım.

Uluslararası kamuoyunun ne dediği, ne düşündüğü AKP kadrolarını ve taraftarlarını pek fazla ilgilendirmeyebilir. Ne olsa, buradaki gelişme her şeyden önce seçime bağlı ve seçimde İngilizler ya da Hollandalılar oy kullanmayacak.

AKP’li tabanın bir kısmı için bunların hattâ haber değeri de olamayabiliyor. Onların bildiği dünyada zaten bütün Hıristiyanlar, Yahudiler Türk ve Müslüman düşmanıdır. Bizim başarılı olmamızı istemezler. Şu sırada böyle tavır almaları da zaten hükümetin çok başarılı olduğunu gösteriyor olmalıdır. Bu, Henry Barkey’nin de değindiği, Obama’nın güven kaybına sebep olan olgulardan biri. Herkesten daha sorumlu olması gereken bir Başbakan’ın olur olmaz herkesi kendisine karşı komplo kurmakla suçlaması, suçlayabilmesi.

İngilizler ya da Hollandalılar bizim seçimde oy kullanmayacaklar, ama dış dünyanın, siyasetçileriyle ya da kamuoylarıyla bizim (aslında herhangi bir ülkenin) hakkımızda ne düşündükleri öyle kolay kolay hafife alınacak, geçiştirilecek bir şey değil. Gitgide küçülen dünyada ülkeler birbirlerine çok sayıda, kolayca görülmeyen bağlarla bağlanmış durumda. Bu alanda yıllarca bayağı başarılı bir çizgide ilerleyen Başbakan ve AKP hükümeti, geçirdiği volte-face’tan bu yana, kazandıklarını hızla kaybetti, sıfırladı.

Dolayısıyla, uluslararası dünyadan başlayan bu “yalnızlaşma” sürecinin Türkiye’nin iç politikasına da yansımaları olacağını tahmin ediyorum. Hele şu son derece riskli Ortadoğu manevraları, İran’dı, altındı, Suriye’ydi, Nusra’ydı, derken, Türkiye’yi hiç hayırlı olmayan serüvenlerin içine atabilir.