Cizre'de yaşananlar, Birleşmiş Milletler'in radarına girdi. Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komiserliği, Cizre'de 100'den fazla sivilin öldüğüne ilişkin ciddi ihbarlar aldıklarını ve bölgeyi inceleme taleplerine Türkiye'den olumlu yanıt alamadığını açıkladı. Bir devletin kendi yurttaşlarını öldürmüş olması iddiası ağır ve vahim. Ama Türkiye'nin medyası, kamuoyu bununla ilgili değil.

Aynı kamuoyu ve medya Balyoz darbe planlarındaki kanlı planlara itiraz etmiş ve bunların gerçek olamayacağını savunmuştu. Hatta dönemin Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ, “Allah Allah diye saldıran bir ordu, cami bombalar mı” açıklamasını yapmıştı. Mehmet Baransu, Balyoz ve Ergenekon davalarını çürütmeye çalışıp faili meçhullerin üzerini kapatmaya çalışanlara gerekli cevabı hücresinde kaleme aldığı yazı dizisiyle veriyor. Titiz bir çalışma ürünü bu dizi haberdar.com'da yayınlanıyor.

AKP'nin iktidar olmasıyla başlayan bu dönemi yakından takip edenler, Erdoğan'ın Hürriyet Gazetesi'ne yönelik öfkesinin nedenini daha iyi anlarlar. Hürriyet, ilk günden itibaren Ergenekon'un avukatlığına savunan bir gazete olarak aslında tutarlı davrandı ve çizgisini bozmadan sürdürdü. Garip olan, Erdoğan'ın gelip Hürriyet'le aynı çizgide buluşmasıydı.

SABAH'ın yayın yönetmeni olarak Ankara'ya her gittiğimde en üst düzey yetkililerin ağzından Silahlı Kuvvetler'de pişirilmeye çalışılan darbe girişimlerinin öykülerini dinlerdim. Silahlı Kuvvetler'deki generallerdi aslında AKP'nin kaynağı. Ordu'nun siyasete müdahalesi fikrinden rahatsız olan bu askerler, hemşehrilik ilişkilerini de kullanarak bu girişimleri sivillere anlatıyor, gelişmeler hakkında bilgi veriyordu.

Silahlı Kuvvetler'e kumpas falan kurulmamıştı, ortada açık ve net darbe planı vardı. Birinci Ordu'da bununla ilgili seminer yapılmış, darbeye giden yolun taşlarının nasıl döşeneceği tartışılıp kâğıda dökülmüştü.

Erdoğan bu gerçeği bildiği için Ergenekon Davası'nın savcısı, Deniz Baykal da avukatı olmuştu. Hürriyet kadar tutarlı olan bir kurum da bu açıdan CHP oldu.

SABAH'tan ayrılıp Star'da yazmaya başladığım dönemde, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ile Strazburg'a gitmiştik. Güzel bir akşam yemeğinin sonunda kendisine “Biz Balyoz, Ergenekon davalarını yazıyoruz, üzerine gidiyoruz. Bu davalardaki iddialar gerçek mi, değil mi” diye bir soru yöneltmiştim. Sayın Gül'ün cevabı, “Elbette hepsi gerçek. Hepsinden haberimiz var. Ama yazarken dikkatli olmak, incitici olmamak lazım. Bazı gazete ve televizyonların yaptığını yapmamak lazım” şeklinde olmuştu.

Türkiye'nin dış politikası değilse de iç politikasının oldukça 'oynak' olduğu yaşadığımız olaylar sonucu ortaya çıktı. Darbenin hedefi olan AKP, bugün döndü ve kendisine darbe planlayanların savunucusu oldu. Erdoğan'ın savcılığı bırakıp avukatlığa geçmesi, 'bağımsız' Türk yargısının da hızlı tavır değiştirmesine neden oldu. Darbeciler beraat etti, darbe haberini yapanlar tutuklanıp cezaevine konuldu.

Askere ve güce esas duruş gösterenlerin tavrı hiç değişmedi. Dün Ergenekon ve Balyoz'un sözcülüğünü üstlenenler, bugün Kürt coğrafyasında yaşananlara gözlerini yumarak ve “Cizre'ye gitmediğim için bu konuda bir şey yazamamam” diyerek kamuoyunun gerçekleri öğrenmesine engel oluyor. Kürt meselesinde herkes “Türkiye, Türklerindir” çizgisinde buluşuveriyor.

Darbecisinden hesap soramayan, yolsuzluk dosyalarını bir kalemde kapatan, Kürt coğrafyasında yaşanan vahşete gözünü kapatan bir ülke olarak hızla çürüyoruz. Din dâhil, her türlü değer bu çürümeden nasibini alıyor. Tek Tanrı'nın Amerikan doları haline geldiği bu ülkeden gelecek adına umutlu olmak her geçen gün biraz daha zorlaşıyor.