Son iki yazım kadınlarla ilgiliydi, siteye yazılan yorumlar dışında başka mailler de aldım. Kadınların “kadın olmaktan kaynaklanan sorunları” gibi bir niteleme fazlaca klişe bir cümle olsa da, bu klişe hâlâ geçerli maalesef, hem de her kesimde… Bana gelen mailler de, gözlemlerim de bunu doğruluyor.

Üye olduğum kadın gruplarında bu hafta başında olağanüstü bir hareketlenme yaşandı ve bir imza kampanyası düzenlendi. Anadolu Haber Ajansı’nda çıkan bir haberden huylanarak, KEFEK adıyla bilinen TBMM Kadın Erkek Fırsat Eşitliği Komisyonu’nun kapatılacağı endişesine kapılan kadın örgütleri hemen bir bildiri yayımladılar.  Kadından Sorumlu Devlet Bakanlığı’nın adı değiştirilip, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı yapıldığı günden bu yana feminist çevreler son derece rahatsız; bu değişikliğe KSGM’nin de kurban edileceği yönünde bir endişe taşıyorlar. Haklı olup olmadıklarını bilmiyorum, “Aile” ve “Kadın” konularının bu kadar dikotomik bir zıtlık içinde algılanmasını ise hiç anlayamıyorum ancak her halükarda, KEFEK’in de KSGM’nin de işlevsel bir şekilde devam etmesi gerektiğini savunuyorum.Hükümetten gelen gayrı resmi açıklamalar bu kurumların kaldırılmasına yönelik herhangi bir niyetin bulunmadığını ifade etse de, endişeler devam ediyor, duyurulur…

Kadın örgütlerimizin şimdiye kadar çeşitli mücadelelerle elde edilmiş kazanımların kaybedilmemesi, ya da işlevsizleştirilmemesi yönünde gösterdiği hassasiyet takdire şayan.  Ancak bu hassasiyet başörtülü kadınların yaşadığı sorunları, maruz kaldıkları ayrımcılık ve dışlamaları kapsamıyor. 1995’ten beri şahit olduğum üzere, bazı istisnalar bulunmakla birlikte-ki onlardan da aşağıda bahsedeceğim- seküler kadın hareketi başörtülü kadınların sorunlarına karşı “yok hükmünde” davranmayı sürdürüyor. Kişisel olarak benim ve üyesi olduğum Başkent Kadın Platformu’nun, uzun yıllar kadın hareketi içinde kadın sorunlarına karşı ortak mücadele edebilmek için sürdürdüğümüz ısrarlı duruş bile böyle bir empati üretmeye yetmedi. AK Parti iktidar olmadan önce, bizleri aralarına kabul etmeyi “başörtüsü sorununa katkı” bağlamında bir fedakârlık olarak gören arkadaşlarımız, AK Parti iktidara geldiğinden beri bu soruna çözülmüş gözüyle baktı. Başörtülü bir kadın Cumhurbaşkanlığı Köşkü’ne çıkmıştı ya, artık bu ülkede kim bir ayrımcılık ya da dışlamadan söz edebilirdi?

Ben hep, neredeyse aptallık düzeyinde bir iyi niyetle bu karşıtlığı anlamaya çalıştım. Zihnimin beni götürdüğü bulgulara inanmak istemedim… Her şeyi sorgulayan, eleştiren kadınların kendi modernist/ İslamofobik ezberlerine bu kadar inatla sarılmalarını hiç, hem de hiç anlayamadım. Ama sonunda şu gerçeği idrak ettim doğrusu: “İlerici” bir “azınlık” durumunda olan bu kadınları, toplumun geri kalanından ayıran, onlara bir konum ve bu konuma bağlı olarak maddi manevi kazanımlar sağlayan unsur, işte tam da bu varoluş biçimleriydi. Yani, “dindar/muhafazakar eşittir gerici” toplumsal kesimlerle aralarında hiç de kapanmasını arzu etmedikleri bir mesafe vardı ve bu mesafe kendi aralarındaki ortaklığın olmazsa olmaz temeliydi.  Aralarında rekabet ve çekişme olan her kesim gibi kadın örgütleri de ancak “ortak düşman” a karşı “mesafe ve karşıtlık” üzerinden bir “birlik” hali üretebiliyorlardı. Bu yüzden başörtülü kadınlara karşı bir tür “inkâr politikası” üzerinden ortaklaşmak, siyasalarının vazgeçilmez bir unsuru oldu. İnanmıyorsanız, sitelerine, yayınlarına bir bakın; bu ülkede ne bir başörtüsü sorunu, ne bu yüzden eğitim hayatından dışlanmış, meslek sahibi olamamış ya da mesleğinden edilmiş kadınlara dair bir tek cümle bulamazsınız. Onların iktidar alanında başörtülü kadınlar “yok” hükmündedir, “inkâr” görünmezliğindedir.

Şimdi istisnalara geliyorum: Nebahat Akkoç’un önderliğinde KAMER vakfı,  “AMARGİ” grubu, AVRUPA KADIN LOBİSİ TÜRKİYE KOORDİNASYONU istisnaları oluşturuyor. Ayrıca “birbirimize sahip çıkıyoruz” kampanyasına bireysel olarak destek veren arkadaşları da kişisel istisnalar sayıyorum (Bunların dışında unuttuklarım varsa özür diliyorum, kendilerini hatırlatırlarsa bu listeye yazarım).

Bakalım bizim kadın örgütleri bu inkâr politikalarını bir gün masaya yatırmaya cesaret edecekler mi? Merakla bekliyorum.

http://serbestiyet.com/kadin-orgutlerinin-inkar-politikasi/