13 yıl önce, 2002 seçim kampanyasında olsaydı Erdoğan’ın Siirt’teki konuşması AK Parti’den Millî İttifak’a (Saadet-Büyük Birlik İttifakı) oy kaymasını durdurabilirdi.

Artık ezberlediğimize göre, bu hafta içinde Orta Anadolu’dan MHP’ye oy kaymasını engellemek için Vatan-Millet-Sakarya edebiyatına hız vermesinin de pek faydası olmayacağını söyleyebiliriz. Erdoğan’ın seçim kampanyası iyi gidiyor; oy pusulasında adı yazmadığı için, kaybeden AK Parti oluyor.

Davutoğlu’nun seçim karargahındaki kurmayların, Erdoğan’ın her konuşmasında yolmaktan ne saçları, ne sakalları kalıyordur. İçlerinden geçen tek dilek “sussa, sadece sussa, hiç konuşmasa” olmalı. Kim evet kim, din ve inanç eksenli bir bölünmeyi ve çatışmayı, Ana Muhalefet liderine “kitapsız” ve “kafir” göndermesi ile körükleyen bir liderliğin peşinden gider? Hele kaos ve istikrarsızlık endişesi ile her şeye rağmen AK Parti’de ısrar eden seçmen, Siirt’teki buram buram din istismarı ve kışkırtma kokan konuşmayı dinledikten sonra çareyi nerede arar?

Bir varlığın en güçlü yanı, aynı zamanda onun yokoluşunu içinde barındırır. 8 santimden uzun olan köpek dişleri aslanları, hayvanlar aleminin en güçlü yaratığına dönüştürür. Kemikleri kütür kütür parçalayan bu dişlere karşı koyacak canlı yoktur; ancak aslanların genel ölüm sebebi de dişleridir. Bu çelik gibi dişler kırılır veya çürürse geriye aslanlığa dair hiçbir emare kalmaz.

AK Parti bugün dişleri sökülmüş bir aslana benziyor. Ses fena değil, ellerinin altındaki namütenahi medya gücü kedi miyavlamasını bile ürkütücü bir kükremeye dönüştürmek için yeterli. Cüsse ve heybet derseniz, 13 yılın getirdiği azamet bir anda kaybolmuyor. Peki ya gücünü sürdürmek için elzem olan o keskin-parçalayıcı dişler? Erdoğan’ın kişisel seçim kampanyası, Davutoğlu’nun ve AK Parti’nin kurumsal kampanyasını dişleri sökülmüş bir aslanın kükremesine çeviriyor.

Cumhurbaşkanlığı korunaklı ve itibarlı bir makam. Ana Muhalefet liderine Erdoğan’ın ettiği “kitapsız” lafını Davutoğlu etse ortalığı yıkacak bir tartışma heyecanla izlenebilir. Erdoğan edince, en tavizsiz AK Partilinin bile gönlünü burkan bir “delikanlılık sorunu” zuhur ediyor. Erdoğan cumhurbaşkanı olmasaydı bu söz, onca yıpranmışlığa rağmen teraziye çıkardı. Şimdi AK Parti’nin kayıp hanesine yazılıyor.

Tiyatro-sinema gibi gösteri sanatlarında “rol çalma” denilen şeyi, bugün Erdoğan Davutoğlu’na yapıyor. Yardımcı oyuncu, şöhretini ve oyunculuk yeteneklerini abartarak “esas oğlan”ın hem rolünü çalıyor hem de yıldızını söndürüyor. Havuz medyası ile iktidara boyun eğen Merkez Medya Erdoğan’ın izin verdiği ölçüde seçime giren AK Parti’ye ve onun liderine yer ayırabiliyor. Asıl oyuncu rolünü oynayamıyor. En fenası hikâye akmıyor, gösteri sevimsiz ve itici bir hale geliyor. İzlenme oranı, yani oy tabanı hızla azalıyor. Erdoğan kişisel seçim kampanyası ile AK Parti’nin oy tabanını hızla eritiyor.

Erdoğan’ın başkanlık sistemi ısrarı ve seçimi başkanlığa geçmek için bir referanduma dönüştürme çabası tek başına bu paradoksun sebebi değil. Korunaklı ve itibarlı görünen cumhurbaşkanlığı makamının kendisi, AK Parti için büyük bir dezavantaj. Demokratik rekabetin sandığa giderken eşit ve adil şartlarda yürümesi şart. Bu şart sadece partiler arasında geçerli değil, sandığa giden seçmenin de önceliklerinden birisi. Cumhurbaşkanı’nın anayasal konumunu seçimin eşit ve adil rekabet ortamını zedeleyecek şekilde kullanması, doğrudan AK Parti’nin zaafına dönüşüyor. Aslan kükrüyor, ama bir işe yaramıyor. Erdoğan’ın önüne çıkan her fırsatı kullanarak seçim üzerinde oluşturduğu hegemonya AK Parti’yi kaçınılmaz bir seçim hezimetine sürüklüyor.

Erdoğan’ın kampanyası her zaman olduğu gibi iddialı ve sürükleyici. Gündem oluşturacak tartışmalar başlatmakta ne konu ne de cesaret sıkıntısı var. Sadece bu çaba AK Parti’ye değil, muhalefete yarıyor; koalisyonların bile bugünkü kaos ortamından daha hayırlı olduğunu kanıtlıyor.

Muhalefet Erdoğan’ın bu bereketli seçim kampanyasından çok besleniyor.