Bazı kelimeleri son derece keyfi biçimde kullanıyor dahası ucuz tüketiyoruz. Tıpkı  ‘barış’ , ‘demokrasi’ kelimelerinin asgari gereğini dikkate almadan kullanma keyfiliğimiz gibi ‘provokasyon’ kelimesini de ciddiyetinin farkında olmadan dilimize doluyoruz.

Türkçeye ‘kışkırtma’ diye  çevrilebilecek olan bu kelime neredeyse ‘ayılana gazoz bayılana limon’ gibi servis edilmeye başlandı. Hoşumuza gitmeyen ve somut analiz etmekten kaçındığımız her şeyi bu kelimenin sihirli dünyasına havale edip işin içinden çıkıyoruz.

Önce meşhur karikatür tartışmaları ile başlayalım. Bir inancı ve sembollerini aşağılamak elbette karşı saldırılara zemin oluşturur. Ancak bu gerekçenin arkasına sığınıp her türlü eleştiriyi yasaklamak da kabul edilebilir bir durum değildir. İkisi arasındaki denge ve sınırı netleştirmeye çalışmak yerine rahatsız eden her şeyi provokasyon diye tarif et, kolaycılığı işi daha çok içinden çıkılmaz hale getirir.

Hatta  gerçekten bir provokasyon varsa bunun hayata geçmesini, hedefine ulaşmasını da kolaylaştırır.Özellikle inanç alanı gibi zaten tartışılması zor bir alanı iyice üzerinde konuşulamaz kılmak, dine ve onun bugüne hitap etmesine de  katkı sağlamaz. Tartışılmaz kılınanın tasfiyesi de hızlı olur. Cesaretle yüzleşmek ve saygı sınırlarını aşmadan tartışmak, hem inanların hem tüm insanlığın hakkı ve görevidir.

Havada nem var dediğinizde, buradan bulut, yağmur ve göl çıkarsaması yaparak sen bana ‘ördek’ mi demek istiyorsun edası içinde hareket ederek ne Peygamberi savunabilirsiniz ne ona olan bağlılığınızla insanlığa bir şey sunabilirsiniz.

Gelelim son derece güncel başka bir alanda Cizre’de olayları aydınlatmak yerine ‘provokasyon’ kelimesinin arkasına saklanma alışkanlığına. Güvenlik birimlerine ait plakasız araçlar ve sabıkalı bir emniyet müdürü ile ilgili somut bir açıklama yapmadan kışkırtma, çatışma gibi kelimelerin çıplak gerçeği örtmesine izin vermek kabul edilebilir bir durum değildir.

Kürt hareketinin gençleri ve halkı uyarmak, dikkatli olmaya çağırmak için ‘provokasyon’ kelimesini kullanması ile sorumlu ve yetkili devlet erkanının bu kelimeyi kullanması aynı şeyi ifade etmez. Biri sağduyu çağrısıdır ve ateşi söndürmeye hizmet eder, diğeri ise  faillerin saklanması ve suçun üstünün örtülmesine hizmet eder ki bu da ateşi büyütür. Sokağa çıkmanın bile peşinen ‘provokasyon’ olarak ilan edildiği bir ortamda bu kelime bir baskı ve kuşatma aracına dönüşür.

Gelelim son örneğimize. 2015 seçimlerine parti olarak girmenin bile ‘provokasyon’ olarak tanımlandığı bir çılgınlığı yaşıyoruz.

Seçime parti olarak girer ve barajı geçemezseniz  özerklik sürecine zemin oluşturur , dolayısı ile çatışma hatta iç savaşı ‘provoke’ etmiş olursunuz  mantığı  için aslında çok söz söylemek bile abestir. Gelin görün ki bu mantık artık iktidarın temel yaklaşımını yansıtmaktadır.

Bunu doğru okumak ve net biçimde görünür kılmak gerekir.

2015 seçimlerinin Kürt siyaseti ve HDP’ne yönelik temel yaklaşımı bu eksende seyredecektir. Kürtler arası iç çatışma algısını yaygınlaştırmak ve HDP’nin farklı toplumsal kesimlerle buluşmasını zorlaştıracak marjinalize edici tartışmalar içine çekmek.

Seçime nasıl ve kimlerle birlikte girileceğine karar vermek elbette her partinin kendi tercihidir. Yaptığı tercihin gereğini yerine getirmek yada sonuçlarına katlanmak o partinin taraftarlarının iç tartışma süreçlerinin gündemini oluşturur.

Bugüne kadar barajla ilgili ciddi bir düzenleme yapmamanın kendisi bir provokasyon iken, neden bağımsız girmiyorsunuz demek, kendi suçunu başkasına fatura etmeye kalkmaktır.

Çözüm sürecinde sıkışan takvim, bu kaçamağı yapma eğilimini güçlendirmektedir.