AK Parti’de siyaset yapmak kadar kolay olan az meslek vardır sanırım. Sözlerinizin, eylemlerinizin hiçbir tutarlılık göstermesi gerekmiyor. Yüzümüze bakarak meydanlarda, ekranlarda bağıra çağıra söylediklerinin tam tersini savunmaya başlamalarının önünde hiçbir engel tanımıyorlar.

Üstelik hep haklılar. O gün öyle derken de bugün böyle derken de sorgulanamaz şekilde hep doğru yoldalar. Asla savaş kaybetmeyen, kaybetse de son anda taraf değiştiren Kırım Hanlığı yüzünden mağlup sayılan Osmanlı İmparatorluğu gibiler.

“İşte bütün servetim bu yüzük. İstanbul’a hizmete hazırım” diyen Kasımpaşalı genç bir siyasetçinin yıllar sonra bilmem kaçıncı gemiyi satın alan oğlunun ticareti hakkında “gemi değil gemicik” demesine laf edeni “darbeci” ilan ediyorlar.

Cemaatin Türk Okulları’nın açılması için memleket memleket gezip yabancı liderlere pres uyguluyorlar. Aradan biraz zaman geçtikten sonra aynı liderlere gidip “bu terör yuvalarını kapatmazsanız bozuşuruz” diye racon kesiyorlar.

“Kahraman” polislere, savcılara kefil oluyorlar, onlara kendi zırhlı araçlarını tahsis ediyorlar. Ardından aynı adamların ellerine kelepçeyi takıp hücrelere tıkıyorlar.

Meydanlarda, tutuklanan askerler için “bu ülkede darbeler dönemi bitmiştir, hesap verecekler” diye nutuk çekip oy istiyorlar. Sonra kalkıp “milli ordumuza kumpas kurmuş şerefsizler” diye söyleniyorlar.

Kalkıp Avrupalarda “kitap bazen bombadan tehlikelidir” gibi veciz cümleler kuruyor. Yazılmamış kitabın yazarını kodese yolluyor. Aynı adam sonradan “bunlar kitabı bombadan tehlikeli saydı” diyor.

“Hrant Dink’e sıkılan kurşun aynı zamanda bizedir. Katille polisin fotoğraf çektirmesi bile örgütün varlığının ispatıdır” diyorlar. Sonra hoop “yazılarını çekemeyen iki çocuğun marifetidir.

Örgüt yok” diye kestirip atıyorlar. Yetmiyor, iki gün sonra “paralel örgütün siyasi cinayetidir. Açığa çıkaracağız” diye müjdeyi veriyorlar.

KCK davalarıyla seçilmiş siyasetçileri arkadan kelepçeleyip sıraya diziyorlar. Sağda solda bu “milliyetçiliğin” ekmeğini yiyorlar. Ardından yine “ben yapmadım Miki yaptı” diye mırıldanmaya başlıyorlar.

Anlayacağınız kalabalıklar karşısında, içeri tıktıkları adamlar için deli gibi alkış alıyorlar. Sonra aynı adamları tahliye ettirip yine deli gibi alkış alıyorlar.

Diyarbakır’a gidip “Bu ülkede Kürt sorunu vardır, adına Güneydoğu sorunu deyin, ne derseniz deyin. Ölene kadar Kürt sorunuyla mı yatıp kalkacağız?” diyerek oy istiyor.

Üstünden bir iki yıl geçmeden “Şimdi varsa bakıyorsun, Kürt sorunu. Kardeşim ne Kürt sorunu ya. Artık böyle bir şey yok. Kürt sorunu ifadesini kullanmak ayrımcılık olur” diyor.

Daha bu yılın başında Milli Savunma Bakanı “Kendi nefsin için istediğini başkası için istemedikçe Müslüman olamazsın. Annenle senin arandaki dile birisi engel koyarsa buna karşı çıkmaz mısın? Sana yapılmasını ister misin? İstemezsin.

Kürt kardeşime niye isteyesin? Çözüm Süreci, insanların anasından doğan en temel, en doğal haklarını iade etmektir. İşte onu yaptığımız için Türkiye’yi güçlendirdik” diyor.

Şimdilerde aynı savunma bakanı F16’ların bombalarına adres gösteriyor.

Sıkıldınız değil mi?

Ben de çok sıkıldım.

“Öfkeli çocuklar” iken aniden terörist haline gelen IŞİD için de, “kardeşim Esad”ın Esed’e dönüşmesinden de, Milli Birlik ve Kardeşlik Projesi’nden “ne müzakeresi ulan”a evrilen kaypaklıktan da sıkıldım artık.

Bu ikiyüzlülüğün hepimizi ateşe atacak bir yetkiye sahip olmasından gına geldi.

Üzerinde patinaj çekerek hava attıkları dertlerimiz orta yerde duruyor.

Onlar ise çözüm olarak önerdikleri Yeni Türkiye’de hepimizin birbirimizden nefret edecek hale gelmemizi istiyor.

Hayır, deli oldukları için değil.

Hesap vermekten korktukları için bunu yapıyorlar.

Biz Kırımlılar ise hep aynı tutarlılıkta beyan ediyoruz.

Yok öyle iki kuruşa iki köfte.

Hesap vereceksiniz işte…