Çin’in el koyduğu topraklarda Doğu Türkistan’ın Urumçi şehrinde polis, devletin “terörist” ilân ettiği Uygur’ları göz altına alırken, devletlerine bağlı bir takım yaratıklar da polisin üzerinden aşıp gözaltına alınan insanlara ellerindeki sopalarla vuruyor. 

Öfke içindeler… “Hain” ve “bölücü” ilân edilen Uygurlara nefretle bakıyorlar… 

Belli ki “milliyetçi hassasiyetleri” kabarmış. 

Muhtemelen gazeteler ertesi günü şöyle manşetler atmışlardır: “Teröristlere vatandaşlardan öfke seli” ya da “Halk hainleri affetmedi”… 

Güzide memleketimizin her döneminde sık sık karşılaşılan manzaralar yani… Düşmanlarıyla varolabilen bir devletin “vatandaşlarına” büyük başarıyla öğrettiği bir dersten manzaralar. Devletin ve onun polisinin, askerinin gölgesine sığınıp, adeta “bak ben de hainleri cezalandırıyorum; n’olur sev beni!” diye yalvaran; kendini o devasa acımasız aygıta beğendirmeye çalışan, örselenmiş bir zavallı kimliğin “vatandaşlarının” performansı… 

Bir takım yaratıklar Sivas Madımak’ta insanları nasıl yaktılar? 

Daha önce, 90’lı yıllardaki Kürt katliamlarını satır fotoğrafıyla yadeden ve cumhurbaşkanının nikah şahitliğini yaptığı bir yaratık (yani hiç sıradan biri değil; hiç istisnai, marjinal ya da münferit bir vaka değil; tersine epey mühim bir temsiliyet kapasitesi var) bugün Sivas katliamının yıldönümünü de neşe içinde kutlamış… 

Bu yaratığınki nasıl bir ruh halidir? Nasıl bir tornadan geçip, bu ruh haline varmıştır? Kimler bu ruh haline sahiptir? 

Acaba, her halükârda “ötekiler” diye bir kategori yaratma kapasitemizden ötürü mü “sınırlarımızın hemen yanı başında, maliyeti ne olursa olsun, bir oluşuma izin vermeyiz” öfkesi dile geliyor? Ya da sınırlarımızın ötesinde şimdiye kadar hiç “oluşum” yok muydu? Var olan eski “oluşumlar” nasıldı? Katil Esat ailesinin başında oturduğu terörist devlet Suriye “oluşum “değil miydi? O devletin  (her anlamda) kimliksiz bıraktığı Kürtlerin bugün “oluşum” yapma çabaları neden rahatsız etti? Ya da bizim “oluşumumuzun” bedeni sınır ötesinde de devam mı ediyor? 

Biz bu olaydakine benzer şekilde, bedensel, kimliksel sınırlarımızın ötesindekilere, bizim gibi olmayanlara neden tahammül edemiyoruz? 

Mesela, bir takım karanlık kafalı yaratıklar HDP’nin Diyarbakır mitinginde patlayan bombalardan sonra, hangi ruh haliyle ve nasıl “kendi kendilerine patlatmışlardır, gebersinler!” diyebiliyorlar? 

Şimdi, biraz düşünelim. Bu ve benzeri “geberme” dillerini kullanabilen yaratıklar mı; çizgi roman kahramanları gibi, “HDP ile olmaz da olmaz!” diyerek yerinde tepinen MHP dili mi daha bölücü ve tehlikeli; yoksa Taksim’in ortasında soyunup, aklı sıra ilginçlik yaptığını zanneden translar mı? 

Hangisi daha ahlâksız? 

Öncelikle, ilginçlik yaptığını zanneden, ruhları ve bedenleri kuşkusuz sürekli tahribata uğrayan translara bakmazsınız, kafanızı çevirirsiniz… Hatta biraz çaba gösterirseniz, belki onların neden kendi bedenlerini bu kadar teşhir edip, adeta silah olarak ortaya koyabildikleri üzerine kafa yorabilirsiniz. 

Ama biraz daha mesafe alıp, Türkiye’de ideoloji ve siyasal akım olarak ortaya çıkan hareketlerin hangisinin pür-i pak olduğunu; hangisinin travmatize olmamış, pek bir rasyonel takılan temiz aile çocuklarından oluştuğunu sorgulayabiliriz. 

O zaman fark edeceğiz ki, öyle bir hareket yok… 

Bugün AKP kadroları içinde yer alan nefret dolu, yaralı ve rövanşist kesimleri, bizim nefret içindeki devlet oluşumumuz yarattı… Şimdi devletin yarattığı, otoriter ve sosyal mühendis AKP kadroları da nefret diliyle, karşısındakileri yaratıyor. LGBT onur yürüyüşünde yer alan bir takım yaralı ve nefret dolu insanlar, AKP’nin muhafazakarlığını delice bir teşhircilikle ve rövanşist bir performansla ti’ye alıyorlar. 

Bizim yüzümüzden “sınırların ötesi” haline gelmiş insanlara “aman da ne kadar kötü şeyler bunlar!” demeden önce, kendi içimizdeki “tehlike” ve “kir”e dikkat etmekte daha çok yarar olabilir. 

(BasHaber Gazetesi)