Seçime çok az kala Erdoğan’ın kendisini meydanlara atması gerçekten ilginç. Tabii bu arada dini ve devleti kullanarak “bizi seçin” demesinin çarpıklığının toplum tarafından görülmeyeceğini sanması ise daha da ilginç.  Bu durumun, toplumu ve hatta kendi seçmenini dahi küçümsemiş olmak anlamına geldiğini fark etmiyor bile. O nedenle de bu haksızlığı oylarını artırmak için yapıyor ama oylarının azalmasına yol açtığı bence açık.

Kim ne derse desin bu toplum, tarihte o kadar büyük adaletsizlikler yaşamış bir toplum ki “adalet” kavramı bu toplumda kutsal bir kavram. Bu hep böyle olmuş. Toplum, yöneticilerinden her daim “adaletli” olmalarını beklemiş ve istemiş. Tabii “her daim” dediğimden anlayın ki hiçbir zaman da bu adaletli davranışı görmemiş. O nedenle de bu topraklarda adalet talebi hala canlı bir talep. Tarihçiler anlatır ki Osmanlı’nın ilk zamanlarında sorunu ya da şikayeti olan herhangi biri, Divan’a girip “Devletlü Hünkar kangunuzdur? Şikayetim var” diyebiliyordu. Ne var ki daha sonraları “devletleşen” Osmanlı’da, padişahların “kafes” arkasına geçmeleri kendi yaptıkları adaletsizlik ve haksızlıkları da görmelerini engelledi. Tıpkı tarihteki bu gidişe uygun olarak AKP’de devletleştikçe yaptığı ve yapmakta olduğu adaletsizlikleri ve haksızlıkları göremez oldu.

Bu nedenle de genel olarak tüm toplumda ve özel olarak da AKP’li seçmen indinde, Cumhurbaşkan’ının da Başbakan’ın da bu seçim döneminde, uçakların kullanımından, miting alanlarının organizasyonuna kadar bütün faaliyetlerde devlet kaynaklarını gayet açık bir biçimde kullanıyor olduklarını görmediklerini, bu açık adaletsizlik karşısında rahatsız olmadıklarını, vicdanlarının zedelenmediğini varsaymamız  bence doğru değil.

Bu nedenle de, Erdoğan ve Davutoğlu’nun canhıraş biçimde meydanlara çıkmaları, düşmekte olan desteği artırmak için olsa da sonuçta desteğin azalmasına yol açıyor. Yani AKP, bugün bir kısır döngünün içine sürüklenmiş durumda. Oyların artmasına yönelik çabalarını artırdıkça oyların azalmasına yol açıyor. Çünkü AKP, Müslüman yurttaşların da gönüllerinden kopuyor. Yolsuzluklar, aklanan bakanlar, yapılan saraylar, Muavviye’nin askerlerinin mızraklarına Kuran-ı Kerim’in sayfalarını takarak yaptığı hileye benzer biçimde kürsülerden Kuran sallamalar, bütün bunlar bence Müslüman’ların da gönüllerini ve adalet duygularını zedeliyor. Türk siyaset elitinin yarattığı ya da razı olduğu duruma bakın. Seçime gidiliyor. Seçimde yarışan üç parti var ve bu üç parti de devlet kaynaklarıyla desteklenmiş durumda. Seçimde yarışacak olan dördüncü parti olan ve ülkenin bütün mağdur kesimlerinin desteklediği HDP ise devletten her hangi bir mali yardım almadığı gibi dünyanın en yüksek barajıyla da engellenmeye çalışılıyor. Bu adaletsizliği ve haksızlığı gerçek Müslümanların görmemesi ve bu duruma razı olmaları mümkün mü?

Dolayısıyla bir dönemin sonuna geliniyor. AKP, 1923’de açılan parantezi, çok istediği halde kapatamadı. Zaten de kapatamazdı. Bu parantezin kapatılması ancak, bu parantezin açılmasıyla mağduriyet yaşamış bütün toplum kesimlerinin taleplerine cevap verebilecek bir siyaset gerektiriyordu. Oysa AKP yalnızca belirli bir İslami kesimin partisi olarak kaldı. Onu aşamadı ve diğer mağdur kesimleri kucaklayamadı. HDP ise bu nedenle bu parantezi kapatmaya en yakın parti.

Kapatıp kapatamayacağını ise ona bir şans verince görebileceğimiz bir şey...