Düzce’de 17 yıllık belediye hizmet binasının yıkılıp yerine Bedesten tarzı ticari bir yapı yapılacağı açıklanınca, haftalardır süren bir tartışma başladı.

Mevcut belediye yönetimi ve destekçileri, bu yıkıma itiraz eden herkesi aynı torbaya koyarak “istemezükçü” diye yaftaladı. Oysa yıkıma karşı çıkanların profiline bakıldığında tablo çok daha renkliydi: farklı siyasi görüşlerden, farklı sosyal çevrelerden, hatta birbirine tamamen zıt düşüncelerden gelen birçok insan aynı noktada buluşmuştu.

Ortak talepleri netti — Düzce’nin hafızasına dokunulmaması ve eğer illa yıkılacaksa da Cedidiye Meydanı projesinin devamı olarak alanın yeşil kalması.

Yaklaşık iki haftadır süren tartışmalar, hukuki süreç tamamlanmadan; binadaki eşyalar boşaltılmadan, camlar sökülmeden dozerin kolonlara girdiği görüntülerin sosyal medyaya düşmesiyle daha da büyüdü.

O kareler, Düzce kamuoyunda “Ne oluyor?” sorusunu yüksek sesle sordurdu.

Bir kere şu gerçeğin altını kalın çizgilerle çizmek gerekiyor: Belediye yönetimi süreci iletişim açısından doğru yönetemedi. Gelen tepkilerin ardından belediye, projenin artılarını ve gerekçelerini anlatmak için AK Parti il yönetimine özel sunum yapmak zorunda kaldı.

Yetmedi, sosyal medyada adeta “olağanüstü hâl” ilan edilerek projenin Düzce’ye kazandıracağı iddia edilen artılar görseller eşliğinde paylaşılmaya başlandı.

Böylesine flu ve her kafadan sesin çıktığı bir ortamda, yıkıma farklı gerekçelerle karşı çıkan kesimler sosyal medya üzerinden örgütlenerek geçtiğimiz cumartesi günü Anıtpark’tan belediye binasına kadar yürüyüş düzenledi.

Ancak bu kez tartışma “Yıkım doğru mu, yanlış mı?” ekseninden çıktı; “Katılım az mıydı, çok muydu?” polemiğine dönüştü.

Kimine göre “dağ fare doğurdu”, “miting fiyasko oldu”, “Düzceliler mitinge gitmeyerek Faruk Özlü’nün projesine destek verdi.”

Kimine göre ise sayı 250–300 civarındaydı.

Düzce’de muhalefetin toplam oy oranı yüzde 60 civarındayken bu katılım gerçekten az mıydı? Evet, bana göre de azdı.

Elbette hava yağmurluydu, serindi. Ama Düzce’de bir mesele gerçekten yüreklerde karşılık bulduğunda, ne yağmur ne soğuk kimseyi durdurur.

O yüzden sorun havada değil, heyecanda, inandırıcılıkta.

Vatandaşa “yıkılmasın” denirken, “Peki yerine ne olsun?” sorusuna kim cevap verdi?

Muhalefet, belediye tarafından “oldu bittiye getirildik” diye şikâyet ederken, aslında kendisini dar bir siyaset alanına sıkıştırıyor.

Sürekli günübirlik olaylara tepki veriyor; oysa ister beğenelim ister eleştirelim, mevcut belediye yönetimi son beş yıldır uzun vadeli kararlar alıyor — hem de hiçbir dengeye bakmadan, şehri “bir yere” götürüyor.

CHP’den İYİ Parti’ye, Yeniden Refah’tan Saadet’e, DEVA’dan Gelecek’e  ve Anahtar Parti'ye kadar muhalefetin buna verebildiği doyurucu bir yanıt yok.

Halkı arkanızda görmek istiyorsanız, önce bu şehri nereye götürmek istediğinizi anlatmanız gerekir. CHP’nin başını çektiği muhalefet, “yüzde altmış”ın belediye yönetimine karşı olduğu için kendisini otomatik olarak tercih edeceğini düşünüyor.

Oysa kazın ayağının öyle olmadığını cumartesi günü gördük. Katılanların sayısı 300 kişi civarındaydı belki ama, oradaki çeşitlilik çok daha öğreticiydi.

TEKRARLAYALIM: YÜZDE ALTMIŞI TEMSİL ETTİĞİNİ SÖYLEYEN MUHALEFET ŞU SORUYU KENDİNE SORMALI:

“Mevcut belediye yönetimi her şeyi doğru yapsaydı, ben ne yapardım?”

Eğer cevabı “hiçbir şey”se, siyasetin sadece garnitürüdür.

“Bilmiyorum” diyorsa, alternatif olma vasfını yitirmiştir.

Ama “ne yapardığımı biliyorum” diyorsa, o zaman neden yapmadığını, neden alternatif projeyle sahaya inmediğini sorgulamak zorundadır.

Fakat bu da yetmez. Düzce’de “istemezükçü” olarak yaftalananların, bu şehir için tutarlı, gerçekçi ve inandırıcı bir gelecek tahayyülü ortaya koyması gerekir.

Bu da ancak doğru insanlar tarafından, samimiyetle taşınırsa anlam kazanır.

Yoksa sular durulur, bina yıkılır, yerine “Bedesten” adı verilen bir betonarme yapı dikilir; biz de bir sonraki yıkıma kadar aynı soruları konuşuruz.

Bir şehir, hafızasına gerçekten sahip çıkmak istiyorsa, önce o hafızayı temsil edenlerin samimiyetine inanmalıdır.

Çünkü samimiyetin olmadığı yerde, üç yüz kişi bile çok gelir bazen.

Ve biz, her kriz öncesi ve sonrası aynı döngüde dönüp dururuz.

Olan ise yine bu şehrin çocuklarına olur.